حديث شريف:(( نفس المهموم لظلمنا تسبيح و همّه لنا عبادة))به چه معنی ومفهوم است؟
حديث شريف:(( نفس المهموم لظلمنا تسبيح و همّه لنا عبادة))به چه معنی ومفهوم است؟
پرسش
پاسخ
متن روايت،چنین است: عن ابي عبدالله جعفر بن محمد ـ عليه السلام ـ قال: «نفس المهموم لظلمنا تسبيح و همه لنا عبادة و کتمان سرنا جهاد في سبيل الله ثم قال ابو عبدالله ـ عليه السلام ـ يجب اين يکتب هذا الحديث بالذهب ؛هر کسي به خاطر ستمي که بر ما اهل بيت روا داشته شد، دل افگار[1] و دل غمين باشد، نفس کشيدنش تسبيح و ذکر به حساب مي آيد ؛هم چنين اندوهش به خاطر ستمي که بر ما روا داشته شد، عبادت است و راز نگه داري از رازهاي ما، جهاد در راه خدا است. سپس امام صادق ـ عليه السلام ـ فرموده است: واجب است انسان اين روايت را با آب طلا بنويسد)).
سند شناسي: سلسله سند اين روايت محفوظ است و از نظر علم رجال مورد قبول است ابن قولويه با پدرش در سلسله سند اين روايت ثقه هستند. سعد بن عبدالله نيز ثقه است.[2] احمد بن ابي عبدالله برقي نيز ثقه است.[3] سليمان بن سلمه کندي، از اصحاب امام صادق ـ عليه السلام ـ است و ثقه مي باشد.[4] محمد بن سعيد بن غزوان نيز از اصحاب امام باقر ـ عليه السلام ـ است. او صاحب کتاب مي باشد و ثقه است.[5] عيسي بن ابي منصور از اصحاب امام باقر ـ عليه السلام ـ و امام صادق ـ عليه السلام ـ مي باشد و در مورد او طعن و ذمّي وارد نشده است و مي توان روايت او را پذيرفت.[6] و در نهايت ابان بن تغلب نيز عظيم المنزلة و ثقه است.[7]
بنابراين سند روايت، مشکلی ندارد و قابل قبول است و مي توان بدان استناد جست.
دلالت شناسي: دلالت و متن روايت نيز روان است و با مباني و منابع ديني همراه و هم صدا است. مشکل خاصي در دلالت آن وجود ندارد. شبيه خطبه شعبانيه رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ است که فرموده است: نفس کشيدن انسان روزه دار تسبيح است. خواب انسان روزه دار عبادت است و يا روايتي که در مورد گريه بر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ آمده است: اگر براي گريه بر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ آمادگي نداشتيد، خود را به تباکي و گريه بزنيد که اين کار خود نيز از پاداش زيادي برخوردار است.
چون «چشم گريان چشمه فيض خداست» و گريستن بر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ بسيار ثواب دارد.[8]
بشنو از ني چون حکايت مي کند شيعه را در خون روايت مي کند.[9]
امام حسين ـ عليه السلام ـ در منابع معتبر به عنوان «قتيل العبرة».[10] يعني کشته اشک معرفي شده است.
نکته قابل توجه اين است که به ياد مظلوميت ائمه باشد و ناراحت از ستم هاي وارد شده بر آنان باشد و قهرا با ظالمان مخالف باشد، اينها مقدمه اي براي مخالفت و مقابله با ظالمان و جريان مخالف ائمه است لذا اين رفتار طبيعي است که عبادت الهي شمرده مي شود.
خلاصه و نتيجه گيري: هر کسي به خاطر ظلم و ستمي که بر اهل بيت روا داشته شد، دل افگار و دل غمين باشد، از پاداش زيادي برخوردار است. از جمله نفس کشيدن او تسبيح و ذکر به حساب مي آيد و اندوهش عبادت محسوب مي شود راز نگه داري از رازهاي آن ها، جهاد در راه خدا مي باشد.
اين نکته در فرهنگ عاشورايي از معناي خاصي برخوردار است و از عاشورا پاسداري مي کند و غمنامه عاشورا به حساب مي آيد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فرهنگ عاشورا، استاد جواد محدثي.
[1]. دهخدا، علي اکبر، لغت نامه دهخدا، تهران، سيروس، بي تا، ج40،ص224.
[2]. اردبيلي غروي حائري، محمد، جامع الرواة، بي جا، بي تا، ج1،ص356.
[3]. حرّ عاملي، محمد، وسايل الشيعه، بيروت، داراحياء التراث العربي، بي تا، ج20، ص125.
[4]. موسوي خويي، سيد ابوالقاسم، معجم رجال الحديث، بيروت، 1409ق، ج8،ص181.
[5]. همان، ج16، ص112.
[6]. همان، ج13، ص176.
[7]. اردبيلي غروي حائري، محمد، همان، ص9.
[8]. مجلسي، محمد باقر، بحارالأنوار، ج44، ص279 ـ 296.
[9]. آفاسي (کوشا) محمد رضا، برمدار عشق، تهران، غلام رضا آقاسي، 1387ش، ص51.
[10]. مجلسي، محمد باقر، بحارالأنوار، ج44، ص279.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 12 امرداد 01
- بازدید
- ۳۱۰
حديث شريف:(( نفس المهموم لظلمنا تسبيح و همّه لنا عبادة))به چه معنی ومفهوم است؟
- نشان کردن
پرسش
حديث شريف:(( نفس المهموم لظلمنا تسبيح و همّه لنا عبادة))به چه معنی ومفهوم است؟
پاسخ
متن روايت،چنین است: عن ابي عبدالله جعفر بن محمد ـ عليه السلام ـ قال: «نفس المهموم لظلمنا تسبيح و همه لنا عبادة و کتمان سرنا جهاد في سبيل الله ثم قال ابو عبدالله ـ عليه السلام ـ يجب اين يکتب هذا الحديث بالذهب ؛هر کسي به خاطر ستمي که بر ما اهل بيت روا داشته شد، دل افگار[1] و دل غمين باشد، نفس کشيدنش تسبيح و ذکر به حساب مي آيد ؛هم چنين اندوهش به خاطر ستمي که بر ما روا داشته شد، عبادت است و راز نگه داري از رازهاي ما، جهاد در راه خدا است. سپس امام صادق ـ عليه السلام ـ فرموده است: واجب است انسان اين روايت را با آب طلا بنويسد)).
سند شناسي: سلسله سند اين روايت محفوظ است و از نظر علم رجال مورد قبول است ابن قولويه با پدرش در سلسله سند اين روايت ثقه هستند. سعد بن عبدالله نيز ثقه است.[2] احمد بن ابي عبدالله برقي نيز ثقه است.[3] سليمان بن سلمه کندي، از اصحاب امام صادق ـ عليه السلام ـ است و ثقه مي باشد.[4] محمد بن سعيد بن غزوان نيز از اصحاب امام باقر ـ عليه السلام ـ است. او صاحب کتاب مي باشد و ثقه است.[5] عيسي بن ابي منصور از اصحاب امام باقر ـ عليه السلام ـ و امام صادق ـ عليه السلام ـ مي باشد و در مورد او طعن و ذمّي وارد نشده است و مي توان روايت او را پذيرفت.[6] و در نهايت ابان بن تغلب نيز عظيم المنزلة و ثقه است.[7]
بنابراين سند روايت، مشکلی ندارد و قابل قبول است و مي توان بدان استناد جست.
دلالت شناسي: دلالت و متن روايت نيز روان است و با مباني و منابع ديني همراه و هم صدا است. مشکل خاصي در دلالت آن وجود ندارد. شبيه خطبه شعبانيه رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ است که فرموده است: نفس کشيدن انسان روزه دار تسبيح است. خواب انسان روزه دار عبادت است و يا روايتي که در مورد گريه بر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ آمده است: اگر براي گريه بر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ آمادگي نداشتيد، خود را به تباکي و گريه بزنيد که اين کار خود نيز از پاداش زيادي برخوردار است.
چون «چشم گريان چشمه فيض خداست» و گريستن بر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ بسيار ثواب دارد.[8]
بشنو از ني چون حکايت مي کند شيعه را در خون روايت مي کند.[9]
امام حسين ـ عليه السلام ـ در منابع معتبر به عنوان «قتيل العبرة».[10] يعني کشته اشک معرفي شده است.
نکته قابل توجه اين است که به ياد مظلوميت ائمه باشد و ناراحت از ستم هاي وارد شده بر آنان باشد و قهرا با ظالمان مخالف باشد، اينها مقدمه اي براي مخالفت و مقابله با ظالمان و جريان مخالف ائمه است لذا اين رفتار طبيعي است که عبادت الهي شمرده مي شود.
خلاصه و نتيجه گيري: هر کسي به خاطر ظلم و ستمي که بر اهل بيت روا داشته شد، دل افگار و دل غمين باشد، از پاداش زيادي برخوردار است. از جمله نفس کشيدن او تسبيح و ذکر به حساب مي آيد و اندوهش عبادت محسوب مي شود راز نگه داري از رازهاي آن ها، جهاد در راه خدا مي باشد.
اين نکته در فرهنگ عاشورايي از معناي خاصي برخوردار است و از عاشورا پاسداري مي کند و غمنامه عاشورا به حساب مي آيد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فرهنگ عاشورا، استاد جواد محدثي.
[1]. دهخدا، علي اکبر، لغت نامه دهخدا، تهران، سيروس، بي تا، ج40،ص224.
[2]. اردبيلي غروي حائري، محمد، جامع الرواة، بي جا، بي تا، ج1،ص356.
[3]. حرّ عاملي، محمد، وسايل الشيعه، بيروت، داراحياء التراث العربي، بي تا، ج20، ص125.
[4]. موسوي خويي، سيد ابوالقاسم، معجم رجال الحديث، بيروت، 1409ق، ج8،ص181.
[5]. همان، ج16، ص112.
[6]. همان، ج13، ص176.
[7]. اردبيلي غروي حائري، محمد، همان، ص9.
[8]. مجلسي، محمد باقر، بحارالأنوار، ج44، ص279 ـ 296.
[9]. آفاسي (کوشا) محمد رضا، برمدار عشق، تهران، غلام رضا آقاسي، 1387ش، ص51.
[10]. مجلسي، محمد باقر، بحارالأنوار، ج44، ص279.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 12 امرداد 01
- بازدید
- ۳۱۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.