صحت و سند روايت زير چگونه است؟ امام صادق ـ عليه السلام ـ :در تفسير آيه 30 از سوره احزاب ((ينساء النبي من يات منکن بفحشة مبينة يضعف لها العذاب ضعفين و...)) مي فرمايند:( فاحشه مبينه کسي است که در جنگ جمل مقابل امير المومنين ايستاد.
صحت و سند روايت زير چگونه است؟ امام صادق ـ عليه السلام ـ :در تفسير آيه 30 از سوره احزاب مي فرمايند:( فاحشه مبينه کسي است که در جنگ جمل مقابل امير المومنين ايستاد.
پرسش
پاسخ
خداوند متعال در سوره احزاب نسبت به زنان و همسران پيامبر آياتي نازل فرموده و دستوراتي نسبت به آن ها اعلام مي دارد که يکي از آن ها دوري از گناه و معصيت آشکار است که با عنوان «الفاحشة المبينه» تعبير شده است. آن جا که مي فرمايد:(( اي همسران پيامبر! هر کدام از شما که گناه آشکار فاحشي مرتکب شود، عذاب او دو چندان خواهد بود؛ و اين براي خداوند آسان است)).[1] با توجه به اين که «فاحشه» در لغت فارسي معادل عمل زشت و ناپسند (زنا) قرار گرفته ولي در عربي معنايي گسترده تری دارد و به هر کار ناشايست و پستي گفته مي شود. چنان چه گفته شده است.
الفاحشه:(( کاري که نهايت پستي و زشتي را دارا باشد و از گناهان کبيره است، مثل ايذاء النبي، افتراء، غيبت و...))[2]
لذا با توجه به معناي لغوي «فاحشه» و گستردگي اين معني مي توان گفت که هر کار ناپسندي که رضايت خدا و رسولش در آن نباشد فاحشه مبينه است و اين کار اگر از طرف کساني بروز پيدا کند که افتخار همسري پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را دارند، زشتي اش دو چندان خواهد بود.
از امام صادق ـ عليه السلام ـ در تأويل اين آيه هر چند به صورت خبر واحد احاديثي نقل شده است.
علي بن ابراهيم از محمد بن احمد بن داود قمي،[3] از محمد بن عبدالله بن غالب،[4] از عبدالرحمان بن ابي نجران[5] از حماد بن عيسي[6] از حريز بن عبدالله[7] که همگي از روات ثقه و مورد اطمينان هستند نقل مي کند که امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمودند:(( منظور از فاحشه مبينه در آيه مذکور خروج با شمشير است)).[8] يعني يکي از مصاديق فاحشه مبينه را امام صادق ـ عليه السلام ـ خروج با شمشير در برابر امام و رهبر شرعي که از جانب خداوند و رسولش منصوب شده است مي دانند.
هم چنين در روايت ديگري از امام صادق ـ عليه السلام ـ از طريق محمد بن عباس از حسين بن احمد از محمد بن عيسي، از يونس بن عبدالرحمان از عبدالکريم بن عمرو (کرام) از محمد بن مسلم از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده است که:(( محمد بن مسلم مي گويد: امام ـ عليه السلام ـ به من فرمودند آيا مي دانيد که مراد از فاحشه مبينه در آيه 30 سوره احزاب چيست؟ عرض کردم، خير نمي دانم، پس حضرت فرمود: منظور کساني هستند که در جنگ جمل با امير المؤمنين علي ـ عليه السلام ـ جنگ کردند)).[9] در اين روايت هم همه روات حديث از افراد مورد اطمينان و وثوق مي باشند و لکن تنها مشکلي که هست اين گونه اخبار به عنوان خبر واحد هستند و
چون بحث عقيدتي و تاريخي است نه حکم فقهي، اطمينان و باور به آن، به استناد يک يا دو روايت مسلم نيست. اما به هر حال مساله روشن است و فاحشه قطعاً شامل خروج بر عليه امام عادل هم مي شود اگر چه صدور اين روايت قطعي نباشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير صافي، فيض کاشاني.
2ـ تفسير برهان، بحراني
3ـ تفسير نور الثقلين، حويزي.
[1]. احزاب / 30.
[2]. سعيد ايوب، زوجات النبي، بيروت، دارالهادي، 1417ق، ص27.
[3]. نجاشي، رجال، قم، جامعه مدرسين، 1416ق، ص384.
[4]. رجال، ص340.
[5]. علامه حلي، خلاصة الاقوال، نجف، حيدري، 1381ش، ص205.
[6]. نجاشي، همان.ص 142.
[7]. بروجردي، علي طرائف المقال، قم، مکتبة مرعشي، ج1، 1401ق، ص428.
[8]. قمي، علي ابن ابراهيم، تفسير قمي، موسسه دارالکتاب، 1404، ج2، ص193.
[9]. حسيني، سيد شرف الدين، تأويل الآيات، قم، جامعه مدرسين، 1409ق، ص447.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 12 امرداد 01
- بازدید
- ۹۹
صحت و سند روايت زير چگونه است؟ امام صادق ـ عليه السلام ـ :در تفسير آيه 30 از سوره احزاب مي فرمايند:( فاحشه مبينه کسي است که در جنگ جمل مقابل امير المومنين ايستاد.
- نشان کردن
پرسش
صحت و سند روايت زير چگونه است؟ امام صادق ـ عليه السلام ـ :در تفسير آيه 30 از سوره احزاب ((ينساء النبي من يات منکن بفحشة مبينة يضعف لها العذاب ضعفين و...)) مي فرمايند:( فاحشه مبينه کسي است که در جنگ جمل مقابل امير المومنين ايستاد.
پاسخ
خداوند متعال در سوره احزاب نسبت به زنان و همسران پيامبر آياتي نازل فرموده و دستوراتي نسبت به آن ها اعلام مي دارد که يکي از آن ها دوري از گناه و معصيت آشکار است که با عنوان «الفاحشة المبينه» تعبير شده است. آن جا که مي فرمايد:(( اي همسران پيامبر! هر کدام از شما که گناه آشکار فاحشي مرتکب شود، عذاب او دو چندان خواهد بود؛ و اين براي خداوند آسان است)).[1] با توجه به اين که «فاحشه» در لغت فارسي معادل عمل زشت و ناپسند (زنا) قرار گرفته ولي در عربي معنايي گسترده تری دارد و به هر کار ناشايست و پستي گفته مي شود. چنان چه گفته شده است.
الفاحشه:(( کاري که نهايت پستي و زشتي را دارا باشد و از گناهان کبيره است، مثل ايذاء النبي، افتراء، غيبت و...))[2]
لذا با توجه به معناي لغوي «فاحشه» و گستردگي اين معني مي توان گفت که هر کار ناپسندي که رضايت خدا و رسولش در آن نباشد فاحشه مبينه است و اين کار اگر از طرف کساني بروز پيدا کند که افتخار همسري پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را دارند، زشتي اش دو چندان خواهد بود.
از امام صادق ـ عليه السلام ـ در تأويل اين آيه هر چند به صورت خبر واحد احاديثي نقل شده است.
علي بن ابراهيم از محمد بن احمد بن داود قمي،[3] از محمد بن عبدالله بن غالب،[4] از عبدالرحمان بن ابي نجران[5] از حماد بن عيسي[6] از حريز بن عبدالله[7] که همگي از روات ثقه و مورد اطمينان هستند نقل مي کند که امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمودند:(( منظور از فاحشه مبينه در آيه مذکور خروج با شمشير است)).[8] يعني يکي از مصاديق فاحشه مبينه را امام صادق ـ عليه السلام ـ خروج با شمشير در برابر امام و رهبر شرعي که از جانب خداوند و رسولش منصوب شده است مي دانند.
هم چنين در روايت ديگري از امام صادق ـ عليه السلام ـ از طريق محمد بن عباس از حسين بن احمد از محمد بن عيسي، از يونس بن عبدالرحمان از عبدالکريم بن عمرو (کرام) از محمد بن مسلم از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده است که:(( محمد بن مسلم مي گويد: امام ـ عليه السلام ـ به من فرمودند آيا مي دانيد که مراد از فاحشه مبينه در آيه 30 سوره احزاب چيست؟ عرض کردم، خير نمي دانم، پس حضرت فرمود: منظور کساني هستند که در جنگ جمل با امير المؤمنين علي ـ عليه السلام ـ جنگ کردند)).[9] در اين روايت هم همه روات حديث از افراد مورد اطمينان و وثوق مي باشند و لکن تنها مشکلي که هست اين گونه اخبار به عنوان خبر واحد هستند و
چون بحث عقيدتي و تاريخي است نه حکم فقهي، اطمينان و باور به آن، به استناد يک يا دو روايت مسلم نيست. اما به هر حال مساله روشن است و فاحشه قطعاً شامل خروج بر عليه امام عادل هم مي شود اگر چه صدور اين روايت قطعي نباشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير صافي، فيض کاشاني.
2ـ تفسير برهان، بحراني
3ـ تفسير نور الثقلين، حويزي.
[1]. احزاب / 30.
[2]. سعيد ايوب، زوجات النبي، بيروت، دارالهادي، 1417ق، ص27.
[3]. نجاشي، رجال، قم، جامعه مدرسين، 1416ق، ص384.
[4]. رجال، ص340.
[5]. علامه حلي، خلاصة الاقوال، نجف، حيدري، 1381ش، ص205.
[6]. نجاشي، همان.ص 142.
[7]. بروجردي، علي طرائف المقال، قم، مکتبة مرعشي، ج1، 1401ق، ص428.
[8]. قمي، علي ابن ابراهيم، تفسير قمي، موسسه دارالکتاب، 1404، ج2، ص193.
[9]. حسيني، سيد شرف الدين، تأويل الآيات، قم، جامعه مدرسين، 1409ق، ص447.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 12 امرداد 01
- بازدید
- ۹۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.