آيا اين حديث درست است که امام باقر ـ عليه السلام ـ فرمود: ((زن آزاد را در مقابل زن آزاد جماع نکن، اما کنيز را در برابر کنيز جماع کردن جايز است))؟ مگر نه اين است که نگاه به عورت همجنس حرام است؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا اين حديث درست است که امام باقر ـ عليه السلام ـ فرمود: ((زن آزاد را در مقابل زن آزاد جماع نکن، اما کنيز را در برابر کنيز جماع کردن جايز است))؟ مگر نه اين است که نگاه به عورت همجنس حرام است؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

اگر مردي دو همسر داشته باشد يا دو کنيز داشته باشد آيا مي تواند با هر دو در يک بستر بخوابد و آيا مي تواند در کنار يکي با ديگري جماع کند و آيا ديگري مجاز به نگاه کردن بر عورت زن دوم هست يا نه، رواياتي وجود دارد که با نگاهي به اين روايات پاسخ  روشن  مي شود:

رواياتي که مي رساند جماع با زن در مقابل زن دوم روا نيست

امام باقر ـ عليه السلام ـ فرمود:(( با زن آزاد در برابر زن آزاد جماع نکن .))و از اين نتيجه مي گيريم که مراد مردي است که دو زن دارد نه اينکه کسي بخواهد در کنار خواهر يا مادر و يا ديگر محارمش با همسرش همبستر نگردد  اين که قطعا جايز نمي باشد ونیاز به گفتن نیست.

 در سند اين روايت افرادي مانند: علان بن محمد[1] و خلف بن سلمه[2] و علي بن اسباط[3] و سالم بن محمد[4] وجود دارد که در کتاب هاي راوي شناسي مورد تاييد نيستند لذا نمي توان به روايات اينها عمل نمود. پس مي توان نتيجه گرفت که اين روايت سنديت ندارد.

2. روايتي ديگر از امام باقر ـ عليه السلام ـ که فرمود: ((مرد مي تواند بين دو زن خود و دو کنيزش بخوابد ولي نبايد با يکي نزديکي کند و ديگري آن را ببيند)).[5]

اين روايت هر چند شبيه روايت اول است ولي کنيز را از زن آزاد جدا نکرده است و لذا مي توان گفت روايت مي گويد هم با دو کنيز و هم با دو زن نبايد يکجا همبستر شد.

البته اين روايت نيز مستند نمي باشد.

رواياتي که مي گويد خوابيدن با دو زن و دو کنيز اشکال ندارد

امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: ((اشکالي ندارد که مردي با دو زنش يا با دو کنيزش بخوابد زيرا زنان بمنزله بازي و معشوقه شما هستند)).[6]

در اين روايت فقط خوابيدن را جايز شمرده و اشاره اي به جماع ندارد.

باز از امام ابي الحسن (امام موسي کاظم يا امام رضا ـ عليهم السلام ـ ) نقل شده که خوابيدن با دو کنيز اشکالي ندارد.

اين روايت از نظر سندي اشکال دارد و قابل استناد نمي باشد.

نتيجه اينکه با اين روايات نه مي توان ثابت کرد که در کنار زن آزاد جماع با زن ديگر جايز نيست و نه مي توان ثابت کرد که جماع با دو کنيز جايز است، چون مستند نمي باشند.

رواياتي که نگاه زن به عورت زن را حرام مي دانند

اما در مقابل اين روايت ها، روايات فراواني وجود دارد که مي رساند نگاه زن به عورت زن ديگر مگر در مواقع غير ضروري حرام است و با استناد به اينگونه روايات مي توان گفت هر چند خوابيدن مرد با دو همسرش و نيز همبستر شدن با يکي در مقابل ديگري جايز است و اشکالي هم ندارد، ولي نبايد اين زن ها به عورت همديگر نگاه کنند.

بنابراين از اين روايات استفاده مي شود که نگاه زن به عورت زن دوم شوهرش حرام است.

اما کنيز

هر چند در نگاه اوليه مي توان گفت زن آزاد با کنيز فرق ندارد ولي خداوند متعال از سر لطف و عنايتي که دارد در مقابل اسارت و کنيز شدن کنيز، احکام و واجباتي را از آنها برداشته و لذا هر چند نگاه زن به عورت زن حرام است ولي خداوند اين حکم را از کنيز برداشته و گفته اشکال ندارد البته اين حکم را نمي توان از روايت مورد نظر استفاده کرد چون سند ندارد و بلکه با استناد به ديگر روايات که مي رساند کنيز از اين حکم استثنا شده مي توان چنين نتيجه گرفت.

خلاصه سخن اينکه خداوند از سر لطفي که دارد برخي احکام را از کنيز برداشته است و اين حکم نيز يکي از آنهاست همانگونه که در نماز بر کنيز واجب نيست مثل زن آزاد تمام بدنش را بپوشاند يا کنيز اگر مرتکب عمل خلاف عفت شد مثل زن آزاد سنگسار و شلاق نمي خورد بلکه مجازاتش نصف زنان آزاد است.

پس اين حکم حکمتي دارد و آن اين است که کنيز احکام آسان تري دارد و اين رحمت بي منتهاي خداوندي بر بندگانش مي باشد. و اسلام نمی خواهد همجنس بازی را رواج دهد، بلکه فقط يک استثنا در حکم دارد.

يادآوري اين نکته نيز لازم است که امروزه کنيز به معناي اسلامي در دنيا وجود ندارد و اين احکام امروزه کاربرد ندارد.

 

[1]. در کتاب هاي رجالي مورد تاييد قرار نگرفته است. ر.ک: نمازي شاهرودي، علي، مستدرکات علم رجال الحديث، ج5، ص268.

[2]. وي مجهول است يعني مشخص نيست مورد اعتماد بود يا نه. ر.ک: جواهري، محمد، االمفيد من معجم رجال الحديث، ص211.

[3]. وي نيز مورد تاييد نمي باشد و به رواياتش نمي توان استناد جست. ر.ک: شيخ طوسي، اختيار معرفه الرجال، ج2، ص538.

[4]. وي نيز تاييد نشده است. ر.ک: مستدرکات علم رجال الحديث، ج4، ص10.

[5]. بروجردي، محمد حسين، جامع احاديث الشيعه، قم، 1409ق، ج20، ص197.

[6]. همان.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
12 امرداد 01
بازدید
۲۹۲
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.