مگر نمي گويند که وقتي کسي با ما صحبت مي کند، به حرف هايش دقيق گوش دهيد و سرتان را به چيز ديگري مشغول نکنيد؛، حالا چگونه است که طبق حديث 23 روضه کافي، امام(ع) دوباره از ميسر مي خواهند حرفش را تکرار کند؟
مگر نمي گويند که وقتي کسي با ما صحبت مي کند، به حرف هايش دقيق گوش دهيد ؛، حالا چگونه است که طبق حديث 23 روضه کافي، امام(ع) دوباره از ميسر مي خواهند حرفش را تکرار کند؟
پرسش
پاسخ
در مورد اهميت گوش دادن به حرفها و سخنان ديگران به خصوص برادران ديني تأکيد فراواني در اسلام شده است. احاديث و روايات، گويايي همين نکته اخلاقي مي باشد.
از جمله در روايتي پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمودند: «مؤمن از استماع خير سيري نگيرد تا سرانجامش بهشت شود».[1]
چنانکه در سيره عملي آن حضرت، از امام حسين ـ عليه السلام ـ حديثي بدين مضمون وارد شده که تقدير و اندازه نگاه هايش در اين بود که توجه خود را به همه اهل مجلس يکسان تقسيم مي کرد، و همچنين در استماع و گوش دادن به سخنانشان رعايت دقت را داشتند.[2]
در روضه کافي شيخ کليني، حديث 32 در مدح شيعه چنين آمده است:
«ميسربن عبد العزیز گويد: شرفياب حضور امام صادق ـ عليه السلام ـ شدم، فرمود:(( حال هم مذهبان و يارانت چگونه است؟
گفتم: قربانت، ماها در نزد آنان (مسلمانان سني مآب) از جهود و ترسا و گبر و آنان که مشرکند بدتريم.
گويد: امام تکيه زده بود، برخاست نشست. و سپس فرمود: چه گفتي؟ گفتم: بخدا سوگند که ما شيعه درنزد مخالفان از جهود و ترسا و گبر و آنها که مشرکند بدتر هستيم، در پاسخ فرمود: هلا (نه، هرگز) بخدا سوگند از شماها دو تن هم به دوزخ نروند. نه بخدا که يکي هم نرود؛ به خدا سوگند شماها هستيد که خداوند عزوجل فرموده است: «و گويند (دوزخيان) چه شده است ما را مرداني را در دوزخ ننگريم که آنها را از اشرار بر مي شمرديم. ما آنان را به باد مسخره مي گرفتيم (يعني مذهب آنها را مضحکه و بازيچه مي شمرديم) يا بلکه ديده ما از آنها لغزيده است (و از بس خرد و کوچکند به چشم ما نمي آيند). راستي که اين حق است و درست که دوزخيان با هم ستيزه کنند».[3]
سپس فرمود:((به خدا شما را در دوزخ جستجو کنند و از شماها هيچ کس را نيابند».[4]
در اين حديث، امام صادق ـ عليه السلام ـ به سخنان راوي گوش مي داده و همه سخنانش را شنيده است. و دوباره پرسيدن نه از اين جهت بوده که متوجه سخنان ميسر نشده، بلکه امام از شنيدن اين سخن به تعجب آمده و به متکايي که تکيه داده بود، برخاست و نشست.
و مطلب ديگر اينکه؛ دوباره پرسيدن حضرت، جهت تأکيد و اهميت خاص موضوع و هوشياري مخاطب بوده است.
سند اين روايت از «ميسر بن عبدالعزيز» مي باشد؛ که يکي از اصحاب و راويان امام باقر ـ عليه السلام ـ ، به خصوص از خواص حضرت صادق ـ عليه السلام ـ بوده و از آنها روايات زيادي نقل کرده و مورد اطمينان و وثوق مي باشد.[5]
بنابراين اين عمل امام نه از روي عدم گوش دادن و بي اعتنايي به ميسر بوده، زيرا که اين کار از شأن امام معصوم به دور است. بلکه از روي تعجب و جهت اهميت دادن به موضوع و بيان مطلب مهم بوده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ اصول کافي، کليني (ره).
2ـ وسائل الشيعه، حر عاملي (ره
[1]. نهج الفصاحه، مجموعه کلمات قصار حضرت رسول، نويسنده و گرد آورنده پاينده، ابوالقاسم، دنياي دانش، تهران، نوبت چاپ چهارم، 1382ش، ص639.
[2]. طبرسي (ره)، مکارم الأخلاق، ترجمه مير باقري، سيد ابراهيم، فراهاني، تهران، چاپ دوم، 1365ش، ج1، ص29.
[3]. ص / 61 و 62 و 63.
[4]. شيخ کليني، (ره)، روضه کافي، ترجمه کمره اي، محمد باقر، کتاب فروشي اسلاميه، نوبت چاپ: اول 1382ش، ج1، ص145.
[5]. سبحاني، جعفر، موسوعه طبقات الفقهاء، قم، موسسه امام صادق ـ عليه السلام ـ ، 1418ق، ج2، ص579.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 11 امرداد 01
- بازدید
- ۸۴
مگر نمي گويند که وقتي کسي با ما صحبت مي کند، به حرف هايش دقيق گوش دهيد ؛، حالا چگونه است که طبق حديث 23 روضه کافي، امام(ع) دوباره از ميسر مي خواهند حرفش را تکرار کند؟
- نشان کردن
پرسش
مگر نمي گويند که وقتي کسي با ما صحبت مي کند، به حرف هايش دقيق گوش دهيد و سرتان را به چيز ديگري مشغول نکنيد؛، حالا چگونه است که طبق حديث 23 روضه کافي، امام(ع) دوباره از ميسر مي خواهند حرفش را تکرار کند؟
پاسخ
در مورد اهميت گوش دادن به حرفها و سخنان ديگران به خصوص برادران ديني تأکيد فراواني در اسلام شده است. احاديث و روايات، گويايي همين نکته اخلاقي مي باشد.
از جمله در روايتي پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمودند: «مؤمن از استماع خير سيري نگيرد تا سرانجامش بهشت شود».[1]
چنانکه در سيره عملي آن حضرت، از امام حسين ـ عليه السلام ـ حديثي بدين مضمون وارد شده که تقدير و اندازه نگاه هايش در اين بود که توجه خود را به همه اهل مجلس يکسان تقسيم مي کرد، و همچنين در استماع و گوش دادن به سخنانشان رعايت دقت را داشتند.[2]
در روضه کافي شيخ کليني، حديث 32 در مدح شيعه چنين آمده است:
«ميسربن عبد العزیز گويد: شرفياب حضور امام صادق ـ عليه السلام ـ شدم، فرمود:(( حال هم مذهبان و يارانت چگونه است؟
گفتم: قربانت، ماها در نزد آنان (مسلمانان سني مآب) از جهود و ترسا و گبر و آنان که مشرکند بدتريم.
گويد: امام تکيه زده بود، برخاست نشست. و سپس فرمود: چه گفتي؟ گفتم: بخدا سوگند که ما شيعه درنزد مخالفان از جهود و ترسا و گبر و آنها که مشرکند بدتر هستيم، در پاسخ فرمود: هلا (نه، هرگز) بخدا سوگند از شماها دو تن هم به دوزخ نروند. نه بخدا که يکي هم نرود؛ به خدا سوگند شماها هستيد که خداوند عزوجل فرموده است: «و گويند (دوزخيان) چه شده است ما را مرداني را در دوزخ ننگريم که آنها را از اشرار بر مي شمرديم. ما آنان را به باد مسخره مي گرفتيم (يعني مذهب آنها را مضحکه و بازيچه مي شمرديم) يا بلکه ديده ما از آنها لغزيده است (و از بس خرد و کوچکند به چشم ما نمي آيند). راستي که اين حق است و درست که دوزخيان با هم ستيزه کنند».[3]
سپس فرمود:((به خدا شما را در دوزخ جستجو کنند و از شماها هيچ کس را نيابند».[4]
در اين حديث، امام صادق ـ عليه السلام ـ به سخنان راوي گوش مي داده و همه سخنانش را شنيده است. و دوباره پرسيدن نه از اين جهت بوده که متوجه سخنان ميسر نشده، بلکه امام از شنيدن اين سخن به تعجب آمده و به متکايي که تکيه داده بود، برخاست و نشست.
و مطلب ديگر اينکه؛ دوباره پرسيدن حضرت، جهت تأکيد و اهميت خاص موضوع و هوشياري مخاطب بوده است.
سند اين روايت از «ميسر بن عبدالعزيز» مي باشد؛ که يکي از اصحاب و راويان امام باقر ـ عليه السلام ـ ، به خصوص از خواص حضرت صادق ـ عليه السلام ـ بوده و از آنها روايات زيادي نقل کرده و مورد اطمينان و وثوق مي باشد.[5]
بنابراين اين عمل امام نه از روي عدم گوش دادن و بي اعتنايي به ميسر بوده، زيرا که اين کار از شأن امام معصوم به دور است. بلکه از روي تعجب و جهت اهميت دادن به موضوع و بيان مطلب مهم بوده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ اصول کافي، کليني (ره).
2ـ وسائل الشيعه، حر عاملي (ره
[1]. نهج الفصاحه، مجموعه کلمات قصار حضرت رسول، نويسنده و گرد آورنده پاينده، ابوالقاسم، دنياي دانش، تهران، نوبت چاپ چهارم، 1382ش، ص639.
[2]. طبرسي (ره)، مکارم الأخلاق، ترجمه مير باقري، سيد ابراهيم، فراهاني، تهران، چاپ دوم، 1365ش، ج1، ص29.
[3]. ص / 61 و 62 و 63.
[4]. شيخ کليني، (ره)، روضه کافي، ترجمه کمره اي، محمد باقر، کتاب فروشي اسلاميه، نوبت چاپ: اول 1382ش، ج1، ص145.
[5]. سبحاني، جعفر، موسوعه طبقات الفقهاء، قم، موسسه امام صادق ـ عليه السلام ـ ، 1418ق، ج2، ص579.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 11 امرداد 01
- بازدید
- ۸۴
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.