همانطور که مستحضرید معمولا برای احادیث نیز مانند آیات قرآن مجید شأن صدور وجود دارد شأن صدور احادیث زیر چیست؟ 1. فاطمه پاره تن من است و هر کس او را خشمگين کند، مرا خشمگین کرده است. 2. یا فاطمه ان الله یغضب لغضبک و یرضی لرضاک.
همانطور که مستحضرید معمولا برای احادیث نیز مانند آیات قرآن مجید شأن صدور وجود دارد شأن صدور احادیث زیر چیست؟
پرسش
پاسخ
در جواب سؤال ذکر شده دو مطلب بیان می شود:
اولاً: هیچ لزومی ندارد که احادیثی که از پیامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و ائمه معصومین ـ عليهم السلام ـ به دست ما رسیده و در کتب روایی ما نقل شده شأن صدور داشته باشد حتی در آیات قرآن کریم هم که شأن نزول نقل شده است بر همه آیات قرآن صادق نیست. بسیاری از شأن نزول های نقل شده قابل خدشه و ایراد است یا از جهت ضعف سند یا ایراد مفهومی در مضمون آنها که نمی توان به آنها اعتماد کرد و آیات بسیاری هم داریم که شأن نزول ندارد. مانند بعضی از آیات معاد و داستان های پیامبران.
ثانیاً: احادیث فراواني در شناسایي شخصیّت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ، و منزلت و شئونات آن حضرت در پیشگاه خدا و رسولش ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ وجود دارد، تا جایي که بزرگاني از شیعه و سنّي، به منظور جمع آوري آنها، کتاب هاي جداگانه اي را سامان داده اند.
ولی در همه منابع مهم روایی شیعه مثل بحارالانوار و امالی مفید و صدوق و شیخ طوسی[1] و در بسیاری از صحاح و مسانید معتبر اهل سنت از جمله کتب: صحیح بخاری، صحیح مسلم، صحیح ابو داود، مسند احمد ابن حنبل، صحیح ترمذی، کنز العمال، حلیة الاولیاء، مستدرک الصحیحین، و چند کتاب معتبر دیگر از اهل سنت،[2] روایاتی با تعابیر مختلف، اما مفهوم نزدیک به هم از پیامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده است که: «فاطمه پاره تن من است پس هر کس او را غضب ناک کند مرا غضب ناک کرده است» و نیز با تعبیر دیگری آمده است: «فاطمه پاره تن من است خوشحال می کند مرا آنچه او را خوشحال می کند». و نیز «همانا فاطمه پاره تن من است و هر چه باعث اذیت و آزار او شود؛ باعث آزار من است». و نیز خطاب به حضرت فاطمه فرموده است: «به درستی که خداوند به خاطر غضب تو، غضب می کند و به خاطر رضایت و خوشنودی تو خوشنود می شود».
همان گونه که ملاحظه می شود، این احادیث به طور کامل، مطلق هستند و هیچ گونه قیدي و هیچ جریان و قضیه ای در آنها به چشم نمي خورد. وقتي پیامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مي فرماید: «خداوند، به غضب فاطمه، غضب مي کند» نمي فرماید: اگر چنین و چنان بود، یا به فلان شرط، یا اگر غضبش به فلان علّت بود. بلکه بدون هیچ قیدي مي فرماید: (خداوند، به غضب فاطمه، غضب مي کند.) این غضب به چه سببي باشد؟ نسبت به چه کسي باشد؟ در چه زماني باشد؟ هیچ اشاره اي ندارد و به طور کامل، مطلق است. و آن گاه که حضرتش مي فرماید: «آنچه او را اذیت مي کند، مرا اذیت مي کند» دیگر نمي فرماید: اگر چنین بود، یا اگر اذیّت کننده فلاني بود، یا اگر در فلان وقت بود، بلکه حدیث به طور کامل، مطلق است و هیچ قید و شرطي ندارد.
با توجه به مطلق بودن روایات میتوان گفت که این احادیث بارها از زبان پیامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ گفته شده و به حد شهرت رسیده است به طوری که امیرالمومنین ـ عليه السلام ـ و حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ به این روایات از زبان پیامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ استناد کرده اند و اصحاب پیامبر همه بر آن اتفاق نظر دارند و هیچ جریان خاصی در کتب شیعه و سنی تا حد توان که بررسی کردیم نقل نشده است.
در کتاب الامامة و السیاسة ابن قتیبه ضمن نقل حدیث مفصلی از ملاقات ابوبکر و عمر با فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در خانه امیر المؤمنین ـ عليه السلام ـ پس از نقل حدیث از حضرت فاطمه ـ سلام الله عليها ـ و اعتراف عمر و ابو بکر مبنی بر اینکه آن حدیث را از پیامبر خدا شنیده اند؛ نقل می کند که: «حضرت فاطمه خطاب به آن دو نفر (ابوبکر و عمر) فرمودند: پس من، خداوند و فرشتگان خدا را به شهادت می طلبم که شما دو نفر مرا خشمناک نمودید و مرا خوشنود نکردید و اگر پیامبر خدا را ملاقات کنم شکایت شما را نزد آن حضرت می برم. پس ابوبکر گفت: پناه می برم به خدا از غضب او و غضب تو ای فاطمه... و فاطمه می فرمود: به خدا پس از هر نمازی که می خوانم بر تو نفرین می فرستم».[3]
در حدیث دیگری امام صادق ـ عليه السلام ـ می فرمايند: رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و سلم خطاب به فاطمه ـ سلام الله عليها ـ مي فرمود: «اي فاطمه! همانا خداوند عزوجل به سبب غضب تو غضبناک مي شود و به خشنودي تو خشنود مي گردد».
حسين بن زيد گويد: هنگامي که محدثين اين حديث را از قول امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل مي کردند، ابن جريح به حضور امام آمده و گفت: اي اباعبدالله! امروز حديثي را شنيدم که محدثين و مردم آن را در همه جا نقل کرده اند؟ امام سؤال فرمود: کدام حديث؟ ابن جريح گفت: اينکه شما فرموده اي که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به فاطمه ـ سلام الله عليها ـ گفت: همانا خداوند به غضب تو غضبناک و به خشنوديت خشنود مي گردد؟
امام صادق فرمود: آري، آيا در آنچه که شما آن را روايت کرده ايد نيامده است که خداوند به سبب غضب مؤمن غضبناک و به خشنودي او خشنود مي گردد؟ گفت: بله.
امام فرمود: پس چرا اکراه و انکار داريد از آنکه خداوند به سبب غضب فاطمه ـ سلام الله عليها ـ که دختر پيامبر خداست غضبناک شود و به خشنودي او خشنود گردد، آيا او مؤمن نيست؟
گفت: راست مي گوييد و خداوند بهتر مي داند که رسالت را در چه خانداني قرار دهد».[4]
و در حدیث دیگری علي بن عمر از امام صادق و او از پدرانش، از علي ـ عليه السلام ـ روايت کرده است که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ خطاب به حضرت فاطمه ـ سلام الله عليها ـ فرمود: اي فاطمه! همانا خداوند به غضب تو غضبناک و به خشنودي تو خشنود مي گردد.
علي بن عمر گويد: روزي صندل نزد امام صادق ـ عليه السلام ـ آمده و گفت: اي اباعبدالله! اين جوانان نزد ما آمده و به نقل از تو احاديث منکري را نقل مي کنند. امام به او فرمود: چه حديثي را مي گويي اي صندل؟!
گفت: براي ما مي گويند که تو گفته اي: همانا خداوند به سبب غضب فاطمه غضبناک مي شود و به خشنودي او خشنود مي گردد؟
امام فرمود: اي صندل! آيا شما روايت نکرده ايد که: خداوند به سبب غضب بنده ي مؤمنش غضبناک مي شود و به خشنودي او خشنود مي گردد؟ صندل گفت: آري چنين است.
امام فرمود: پس چرا انکار داريد از اينکه بپذيريد فاطمه ـ سلام الله عليها ـ مؤمن باشد و خداوند به غضب او غضب کند و به رضاي او راضي گردد؟ صندل گفت: شما درست مي گوييد، به درستي که خداوند خوب مي داند که رسالت خود را در چه خانداني قرار دهد.
علامه مجلسي گويد: شيخ طوسي نيز اين روايت را در امالي خود آورده و آن را از (ابن) غضائري، و او از شيخ صدوق به طريق يحيي بن زيد روايت نموده است.[5]
پروردگار عالم در سوره احزاب آيه 57 مي فرمايند: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ؛ به يقين کساني که خدا و پيامبر او را اذيت مي کنند، در دنيا و آخرت ملعون بوده و از رحمت الهي دور مي باشند».
در تفسیر آیه مذکور در کتاب بحارالانوار به نقل از تفسیر قمی حدیثی بیان شده است که ایشان می فرماید این آیه در مورد کسانی که حق امیرالمومنین ـ عليه السلام ـ و حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ غصب کرده اند و ایشان را آزار و اذیت کرده اند نازل شده است.[6]
اگر همان احادیث مذکور را که از کتب معتبره ي شیعه و عامه نقل نموديم که «اذيت فاطمه ـ سلام الله عليها ـ را اذيت خدا و پيامبرش مي دانند»، با اين آيه شريفه کنار هم بگذاریم به این نتيجه می رسیم که هر کس فاطمه ـ سلام الله عليها ـ را اذيت کرده و در حق او ستمگري نموده و به خانه او تجاوز کرده و...، در دنيا و آخرت ملعون بوده و از رحمت الهي محروم و به عذاب دردناک در قعر آتش جهنم گرفتار خواهد آمد.
پس، با اين بيان، ملاحظه مي شود که خداوند دشمنان و ستمگران فاطمه ـ سلام الله عليها ـ را در قرآن مجيد ملعون خوانده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ الامالی، شيخ صدوق، کتابخانه اسلامیه، قم، چاپ چهارم، 1362ش.
2ـ الاحتجاج، احمد بن علی طبرسی، نشر مرتضی، مشهد، چاپ اول، 1403ق.
3ـ تفسیر قمی، علی بن ابراهیم قمی، موسسه دارالکتاب، قم، چاپ سوم، 1404ق.
4ـ الامالی، شیخ مفید، کنگره جهانی شیخ مفید، قم، چاپ دوم، 1413ق.
5ـ شرح نهج البلاغه، ابن ابي الحديد، عزالدين ابوحامد، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، قم، چاپ اول، 1337ش.
7. الامامة و السیاسة، ابن قتیبه.
8. صحیح بخاری، مسلم و مسانید اهل سنت.
[1]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج43، ص19 باب مناقب و فضائل حضرت زهرا(س)؛ امالي المفيد، ص94؛ امالي الصدوق، ص383؛ الاحتجاج، ج2، ص354؛ امالی طوسی، ص437.
[2]. صحيح بخاري، ج5، ص96، ش278، صحيح مسلم، ج 16، ص3 به شرح نووي، کنزالعمال، ج12، ص108 ش 34222، مسند احمد حنبل، ج 4، ص329، حلیة الأولیاء، ج2، ص39، المستدرک الصحیحین، ج3، ص151، ابن ابي الحديد، ج 16، ص 273، جامع الصغير سيوطي، ج 2، ص 208 ش 58333.
[3]. الامامة و السیاسة، ص14.
[4]. بحارالانوار، ج43، ص20.
[5]. بحارالانوار، ج43، ص22.
[6]. عوالم، ج 11، ص 110؛ بحارالانوار، ج 43، ص 25، ح 23.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 شهریور 01
- بازدید
- ۸۰
همانطور که مستحضرید معمولا برای احادیث نیز مانند آیات قرآن مجید شأن صدور وجود دارد شأن صدور احادیث زیر چیست؟
- نشان کردن
پرسش
همانطور که مستحضرید معمولا برای احادیث نیز مانند آیات قرآن مجید شأن صدور وجود دارد شأن صدور احادیث زیر چیست؟ 1. فاطمه پاره تن من است و هر کس او را خشمگين کند، مرا خشمگین کرده است. 2. یا فاطمه ان الله یغضب لغضبک و یرضی لرضاک.
پاسخ
در جواب سؤال ذکر شده دو مطلب بیان می شود:
اولاً: هیچ لزومی ندارد که احادیثی که از پیامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و ائمه معصومین ـ عليهم السلام ـ به دست ما رسیده و در کتب روایی ما نقل شده شأن صدور داشته باشد حتی در آیات قرآن کریم هم که شأن نزول نقل شده است بر همه آیات قرآن صادق نیست. بسیاری از شأن نزول های نقل شده قابل خدشه و ایراد است یا از جهت ضعف سند یا ایراد مفهومی در مضمون آنها که نمی توان به آنها اعتماد کرد و آیات بسیاری هم داریم که شأن نزول ندارد. مانند بعضی از آیات معاد و داستان های پیامبران.
ثانیاً: احادیث فراواني در شناسایي شخصیّت حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ، و منزلت و شئونات آن حضرت در پیشگاه خدا و رسولش ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ وجود دارد، تا جایي که بزرگاني از شیعه و سنّي، به منظور جمع آوري آنها، کتاب هاي جداگانه اي را سامان داده اند.
ولی در همه منابع مهم روایی شیعه مثل بحارالانوار و امالی مفید و صدوق و شیخ طوسی[1] و در بسیاری از صحاح و مسانید معتبر اهل سنت از جمله کتب: صحیح بخاری، صحیح مسلم، صحیح ابو داود، مسند احمد ابن حنبل، صحیح ترمذی، کنز العمال، حلیة الاولیاء، مستدرک الصحیحین، و چند کتاب معتبر دیگر از اهل سنت،[2] روایاتی با تعابیر مختلف، اما مفهوم نزدیک به هم از پیامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نقل شده است که: «فاطمه پاره تن من است پس هر کس او را غضب ناک کند مرا غضب ناک کرده است» و نیز با تعبیر دیگری آمده است: «فاطمه پاره تن من است خوشحال می کند مرا آنچه او را خوشحال می کند». و نیز «همانا فاطمه پاره تن من است و هر چه باعث اذیت و آزار او شود؛ باعث آزار من است». و نیز خطاب به حضرت فاطمه فرموده است: «به درستی که خداوند به خاطر غضب تو، غضب می کند و به خاطر رضایت و خوشنودی تو خوشنود می شود».
همان گونه که ملاحظه می شود، این احادیث به طور کامل، مطلق هستند و هیچ گونه قیدي و هیچ جریان و قضیه ای در آنها به چشم نمي خورد. وقتي پیامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مي فرماید: «خداوند، به غضب فاطمه، غضب مي کند» نمي فرماید: اگر چنین و چنان بود، یا به فلان شرط، یا اگر غضبش به فلان علّت بود. بلکه بدون هیچ قیدي مي فرماید: (خداوند، به غضب فاطمه، غضب مي کند.) این غضب به چه سببي باشد؟ نسبت به چه کسي باشد؟ در چه زماني باشد؟ هیچ اشاره اي ندارد و به طور کامل، مطلق است. و آن گاه که حضرتش مي فرماید: «آنچه او را اذیت مي کند، مرا اذیت مي کند» دیگر نمي فرماید: اگر چنین بود، یا اگر اذیّت کننده فلاني بود، یا اگر در فلان وقت بود، بلکه حدیث به طور کامل، مطلق است و هیچ قید و شرطي ندارد.
با توجه به مطلق بودن روایات میتوان گفت که این احادیث بارها از زبان پیامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ گفته شده و به حد شهرت رسیده است به طوری که امیرالمومنین ـ عليه السلام ـ و حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ به این روایات از زبان پیامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ استناد کرده اند و اصحاب پیامبر همه بر آن اتفاق نظر دارند و هیچ جریان خاصی در کتب شیعه و سنی تا حد توان که بررسی کردیم نقل نشده است.
در کتاب الامامة و السیاسة ابن قتیبه ضمن نقل حدیث مفصلی از ملاقات ابوبکر و عمر با فاطمه زهرا ـ سلام الله عليها ـ در خانه امیر المؤمنین ـ عليه السلام ـ پس از نقل حدیث از حضرت فاطمه ـ سلام الله عليها ـ و اعتراف عمر و ابو بکر مبنی بر اینکه آن حدیث را از پیامبر خدا شنیده اند؛ نقل می کند که: «حضرت فاطمه خطاب به آن دو نفر (ابوبکر و عمر) فرمودند: پس من، خداوند و فرشتگان خدا را به شهادت می طلبم که شما دو نفر مرا خشمناک نمودید و مرا خوشنود نکردید و اگر پیامبر خدا را ملاقات کنم شکایت شما را نزد آن حضرت می برم. پس ابوبکر گفت: پناه می برم به خدا از غضب او و غضب تو ای فاطمه... و فاطمه می فرمود: به خدا پس از هر نمازی که می خوانم بر تو نفرین می فرستم».[3]
در حدیث دیگری امام صادق ـ عليه السلام ـ می فرمايند: رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و سلم خطاب به فاطمه ـ سلام الله عليها ـ مي فرمود: «اي فاطمه! همانا خداوند عزوجل به سبب غضب تو غضبناک مي شود و به خشنودي تو خشنود مي گردد».
حسين بن زيد گويد: هنگامي که محدثين اين حديث را از قول امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل مي کردند، ابن جريح به حضور امام آمده و گفت: اي اباعبدالله! امروز حديثي را شنيدم که محدثين و مردم آن را در همه جا نقل کرده اند؟ امام سؤال فرمود: کدام حديث؟ ابن جريح گفت: اينکه شما فرموده اي که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به فاطمه ـ سلام الله عليها ـ گفت: همانا خداوند به غضب تو غضبناک و به خشنوديت خشنود مي گردد؟
امام صادق فرمود: آري، آيا در آنچه که شما آن را روايت کرده ايد نيامده است که خداوند به سبب غضب مؤمن غضبناک و به خشنودي او خشنود مي گردد؟ گفت: بله.
امام فرمود: پس چرا اکراه و انکار داريد از آنکه خداوند به سبب غضب فاطمه ـ سلام الله عليها ـ که دختر پيامبر خداست غضبناک شود و به خشنودي او خشنود گردد، آيا او مؤمن نيست؟
گفت: راست مي گوييد و خداوند بهتر مي داند که رسالت را در چه خانداني قرار دهد».[4]
و در حدیث دیگری علي بن عمر از امام صادق و او از پدرانش، از علي ـ عليه السلام ـ روايت کرده است که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ خطاب به حضرت فاطمه ـ سلام الله عليها ـ فرمود: اي فاطمه! همانا خداوند به غضب تو غضبناک و به خشنودي تو خشنود مي گردد.
علي بن عمر گويد: روزي صندل نزد امام صادق ـ عليه السلام ـ آمده و گفت: اي اباعبدالله! اين جوانان نزد ما آمده و به نقل از تو احاديث منکري را نقل مي کنند. امام به او فرمود: چه حديثي را مي گويي اي صندل؟!
گفت: براي ما مي گويند که تو گفته اي: همانا خداوند به سبب غضب فاطمه غضبناک مي شود و به خشنودي او خشنود مي گردد؟
امام فرمود: اي صندل! آيا شما روايت نکرده ايد که: خداوند به سبب غضب بنده ي مؤمنش غضبناک مي شود و به خشنودي او خشنود مي گردد؟ صندل گفت: آري چنين است.
امام فرمود: پس چرا انکار داريد از اينکه بپذيريد فاطمه ـ سلام الله عليها ـ مؤمن باشد و خداوند به غضب او غضب کند و به رضاي او راضي گردد؟ صندل گفت: شما درست مي گوييد، به درستي که خداوند خوب مي داند که رسالت خود را در چه خانداني قرار دهد.
علامه مجلسي گويد: شيخ طوسي نيز اين روايت را در امالي خود آورده و آن را از (ابن) غضائري، و او از شيخ صدوق به طريق يحيي بن زيد روايت نموده است.[5]
پروردگار عالم در سوره احزاب آيه 57 مي فرمايند: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ؛ به يقين کساني که خدا و پيامبر او را اذيت مي کنند، در دنيا و آخرت ملعون بوده و از رحمت الهي دور مي باشند».
در تفسیر آیه مذکور در کتاب بحارالانوار به نقل از تفسیر قمی حدیثی بیان شده است که ایشان می فرماید این آیه در مورد کسانی که حق امیرالمومنین ـ عليه السلام ـ و حضرت زهرا ـ سلام الله عليها ـ غصب کرده اند و ایشان را آزار و اذیت کرده اند نازل شده است.[6]
اگر همان احادیث مذکور را که از کتب معتبره ي شیعه و عامه نقل نموديم که «اذيت فاطمه ـ سلام الله عليها ـ را اذيت خدا و پيامبرش مي دانند»، با اين آيه شريفه کنار هم بگذاریم به این نتيجه می رسیم که هر کس فاطمه ـ سلام الله عليها ـ را اذيت کرده و در حق او ستمگري نموده و به خانه او تجاوز کرده و...، در دنيا و آخرت ملعون بوده و از رحمت الهي محروم و به عذاب دردناک در قعر آتش جهنم گرفتار خواهد آمد.
پس، با اين بيان، ملاحظه مي شود که خداوند دشمنان و ستمگران فاطمه ـ سلام الله عليها ـ را در قرآن مجيد ملعون خوانده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ الامالی، شيخ صدوق، کتابخانه اسلامیه، قم، چاپ چهارم، 1362ش.
2ـ الاحتجاج، احمد بن علی طبرسی، نشر مرتضی، مشهد، چاپ اول، 1403ق.
3ـ تفسیر قمی، علی بن ابراهیم قمی، موسسه دارالکتاب، قم، چاپ سوم، 1404ق.
4ـ الامالی، شیخ مفید، کنگره جهانی شیخ مفید، قم، چاپ دوم، 1413ق.
5ـ شرح نهج البلاغه، ابن ابي الحديد، عزالدين ابوحامد، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، قم، چاپ اول، 1337ش.
7. الامامة و السیاسة، ابن قتیبه.
8. صحیح بخاری، مسلم و مسانید اهل سنت.
[1]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، ج43، ص19 باب مناقب و فضائل حضرت زهرا(س)؛ امالي المفيد، ص94؛ امالي الصدوق، ص383؛ الاحتجاج، ج2، ص354؛ امالی طوسی، ص437.
[2]. صحيح بخاري، ج5، ص96، ش278، صحيح مسلم، ج 16، ص3 به شرح نووي، کنزالعمال، ج12، ص108 ش 34222، مسند احمد حنبل، ج 4، ص329، حلیة الأولیاء، ج2، ص39، المستدرک الصحیحین، ج3، ص151، ابن ابي الحديد، ج 16، ص 273، جامع الصغير سيوطي، ج 2، ص 208 ش 58333.
[3]. الامامة و السیاسة، ص14.
[4]. بحارالانوار، ج43، ص20.
[5]. بحارالانوار، ج43، ص22.
[6]. عوالم، ج 11، ص 110؛ بحارالانوار، ج 43، ص 25، ح 23.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 شهریور 01
- بازدید
- ۸۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.