حدیث اهلیلجه چیست؟
حدیث اهلیلجه چیست؟
پرسش
پاسخ
علامه مجلسی در بحار الانوار می نویسد که مفضل بن عمر به امام صادق ـ علیه السلام ـ نامه نوشت و امام را از گروهی آگاه کرد که خداوند را انکار می کردند و می گفتند که جهان مربی و پروردگار ندارد و در این کار به بحث و جدال می پردازد و از امام صادق ـ علیه السلام ـ خواستند که برای رد قول آنها مطالبی بنویسند تا بتوانند با این افراد به مناظره بر خیزند.
امام صادق ـ علیه السلام ـ نوشتند که بسم الله الرحمن الرحیم. اما بعد: خداوند ما و شما را توفیق اطاعت دهد و رحمتش را به خاطر عبادت، برای ما لازم گرداند. نامه تو را خواندم که از من نوشته اي برای رد دیدگاه آنها خواسته بودی و ما خدا را سپاس می گوئیم که نعمت هایش را به ما ارزانی داشته و حجت های روشن را به ما داده و بزرگترین نعمت های خداوند بر ما این است که به ربوبیت او اقرار داریم و با خداوند پیمان بسته ایم که او را بشناسیم و از حجت ها و نشانه های خداوند این است که بر مردم قرآن را نازل نمود که در آن است شفای بیماری های روحی و معنوی و مردم به هر چیزی که نیاز داشته باشند دراین مقام آورده اند و خداوند از همه بی نیاز است... .
در جملات بعدی فرمودند که تعجب آور است از مخلوقی که آثار الهی را می بیند ولی گمان می کند که خدائی وجود ندارد و اگر انسان ها فکر می کردند، با دلایل روشن که در طبیعت وجود دارد به خالق اینها یقین پیدا می کردند و... سپس فرمودند:کتابی که برای تو می فرستم، همان کتابی است که من با برخی از اهل این انکارکنندگان خداوند مناظره کرده ام و آن زمانی بود که یکی از پزشکان هندی پیش من آمده بود و با من منازعه می کرد و بر گمراه بودنش می افزوده و پافشاری می کرده و من او را در یکی از این روزها دیدم که «اهلیلج» درست می کرد و دقت می کرد که در ساختن این دارو اشتباه نکند و ادعایش در انکار، عبارت بود از:
1. دنیا به پایان نخواهد رسید، درختی می روید و درخت دیگر خشک می شود و همینگونه انسانی می میرد و انسان دیگر به دنیا می آید.
2. گمان می کرد که معرفت من به خدای متعال بدون دلیل است و حجت و برهانی ندارم واین خداپرستی کاری است که یکی از دیگر و بچه ها از بزرگترها گرفته اند( یعنی چون دیده اند که پدرانشان مسلمان هستند ، مسلمان شده اند و دلیلی بر وجود خدا ندارند.[1]
اینکه چرا به این حدیث «حدیث اهلیلجه» می گویند باید گفت که «اهلیلج» در لغت به معجونی گفته می شود که از چند داروی گیاهی که برخی از آنها سمی نیز هستند درست می شد.[2]پزشکان هندی از این معجون برای تقویت حافظه و بیماری جنون و... استفاده می کردند و در درست کردن این دارو باید دقت کامل می شد چرا که اگر یکی از این گیاهان زیاد می شد بیمار را می کشت و اگر اندازه ای کمتر بود، اثر نمی گذاشت.
از آنجا که امام صادق ـ علیه السلام ـ با پزشک هندی برای اثبات خداوند متعال بیشتر از همین داروی آن پزشک استفاده می کنند که چگونه است برای ساخت دارو باید سازنده ای باشد و دقت لازم را بکند و... ولی جهان با این عظمت خود به خود به وجود آمده باشد. لذا این حدیث مشهور شده است به «اهلیلج» و این یک مناظره طولانی است بین امام صادق ـ علیه السلام ـ و آن طبیب هندی که درنهایت با دلایل منطقی و غیر قابل انکاری که امام صادق ـ علیه السلام ـ می آورد، او شهادتین می گوید و از امام می خواهد که خداوند متعال را بیشتر به او بشناساند و امام هم خداوند را اول، آخر، قوی، سمیع، بصیر، علیم، رئوف، رحیم، و با اراده معرفی می کند و سپس وی از امام می خواهد که برای اثبات این صفات بیشتر توضیح دهد وامام یکایک این صفات الهی را برای او بیان می کند تا اینکه او می گوید دلایل تو برای هرکسی که عقل داشته باشد، کفایت می کند سپاس خدای را که پروردگار جهانیان است و ما را از گمراهی هدایت کردو از شبهه ها دورمان داشت و نگذاشت که در عظمت، قدرت، لطافت، در آفرینش و جبروت او شک کنیم.[3]
این روایت در بحار الانوار نزدیک چهل صفحه می باشد که درباره توحید ودلایل آن، صفات الهی و رد شبهات بحث می کند و امام صادق ـ علیه السلام ـ این را برای مفضل بن عمر همان که رساله ای دیگر در توحید دارد، می فرستد تا با هر کسی که ربوبیت الهی را انکار کرد با دلایل عقلي و غیر قابل انکار مناظره و با او استدلال کند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
رساله الاهلیلجه، ترجمه فارسی مولی محمد بن حسن طوسی مشهدی.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 شهریور 01
- بازدید
- ۱۹۹
حدیث اهلیلجه چیست؟
- نشان کردن
پرسش
حدیث اهلیلجه چیست؟
پاسخ
علامه مجلسی در بحار الانوار می نویسد که مفضل بن عمر به امام صادق ـ علیه السلام ـ نامه نوشت و امام را از گروهی آگاه کرد که خداوند را انکار می کردند و می گفتند که جهان مربی و پروردگار ندارد و در این کار به بحث و جدال می پردازد و از امام صادق ـ علیه السلام ـ خواستند که برای رد قول آنها مطالبی بنویسند تا بتوانند با این افراد به مناظره بر خیزند.
امام صادق ـ علیه السلام ـ نوشتند که بسم الله الرحمن الرحیم. اما بعد: خداوند ما و شما را توفیق اطاعت دهد و رحمتش را به خاطر عبادت، برای ما لازم گرداند. نامه تو را خواندم که از من نوشته اي برای رد دیدگاه آنها خواسته بودی و ما خدا را سپاس می گوئیم که نعمت هایش را به ما ارزانی داشته و حجت های روشن را به ما داده و بزرگترین نعمت های خداوند بر ما این است که به ربوبیت او اقرار داریم و با خداوند پیمان بسته ایم که او را بشناسیم و از حجت ها و نشانه های خداوند این است که بر مردم قرآن را نازل نمود که در آن است شفای بیماری های روحی و معنوی و مردم به هر چیزی که نیاز داشته باشند دراین مقام آورده اند و خداوند از همه بی نیاز است... .
در جملات بعدی فرمودند که تعجب آور است از مخلوقی که آثار الهی را می بیند ولی گمان می کند که خدائی وجود ندارد و اگر انسان ها فکر می کردند، با دلایل روشن که در طبیعت وجود دارد به خالق اینها یقین پیدا می کردند و... سپس فرمودند:کتابی که برای تو می فرستم، همان کتابی است که من با برخی از اهل این انکارکنندگان خداوند مناظره کرده ام و آن زمانی بود که یکی از پزشکان هندی پیش من آمده بود و با من منازعه می کرد و بر گمراه بودنش می افزوده و پافشاری می کرده و من او را در یکی از این روزها دیدم که «اهلیلج» درست می کرد و دقت می کرد که در ساختن این دارو اشتباه نکند و ادعایش در انکار، عبارت بود از:
1. دنیا به پایان نخواهد رسید، درختی می روید و درخت دیگر خشک می شود و همینگونه انسانی می میرد و انسان دیگر به دنیا می آید.
2. گمان می کرد که معرفت من به خدای متعال بدون دلیل است و حجت و برهانی ندارم واین خداپرستی کاری است که یکی از دیگر و بچه ها از بزرگترها گرفته اند( یعنی چون دیده اند که پدرانشان مسلمان هستند ، مسلمان شده اند و دلیلی بر وجود خدا ندارند.[1]
اینکه چرا به این حدیث «حدیث اهلیلجه» می گویند باید گفت که «اهلیلج» در لغت به معجونی گفته می شود که از چند داروی گیاهی که برخی از آنها سمی نیز هستند درست می شد.[2]پزشکان هندی از این معجون برای تقویت حافظه و بیماری جنون و... استفاده می کردند و در درست کردن این دارو باید دقت کامل می شد چرا که اگر یکی از این گیاهان زیاد می شد بیمار را می کشت و اگر اندازه ای کمتر بود، اثر نمی گذاشت.
از آنجا که امام صادق ـ علیه السلام ـ با پزشک هندی برای اثبات خداوند متعال بیشتر از همین داروی آن پزشک استفاده می کنند که چگونه است برای ساخت دارو باید سازنده ای باشد و دقت لازم را بکند و... ولی جهان با این عظمت خود به خود به وجود آمده باشد. لذا این حدیث مشهور شده است به «اهلیلج» و این یک مناظره طولانی است بین امام صادق ـ علیه السلام ـ و آن طبیب هندی که درنهایت با دلایل منطقی و غیر قابل انکاری که امام صادق ـ علیه السلام ـ می آورد، او شهادتین می گوید و از امام می خواهد که خداوند متعال را بیشتر به او بشناساند و امام هم خداوند را اول، آخر، قوی، سمیع، بصیر، علیم، رئوف، رحیم، و با اراده معرفی می کند و سپس وی از امام می خواهد که برای اثبات این صفات بیشتر توضیح دهد وامام یکایک این صفات الهی را برای او بیان می کند تا اینکه او می گوید دلایل تو برای هرکسی که عقل داشته باشد، کفایت می کند سپاس خدای را که پروردگار جهانیان است و ما را از گمراهی هدایت کردو از شبهه ها دورمان داشت و نگذاشت که در عظمت، قدرت، لطافت، در آفرینش و جبروت او شک کنیم.[3]
این روایت در بحار الانوار نزدیک چهل صفحه می باشد که درباره توحید ودلایل آن، صفات الهی و رد شبهات بحث می کند و امام صادق ـ علیه السلام ـ این را برای مفضل بن عمر همان که رساله ای دیگر در توحید دارد، می فرستد تا با هر کسی که ربوبیت الهی را انکار کرد با دلایل عقلي و غیر قابل انکار مناظره و با او استدلال کند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
رساله الاهلیلجه، ترجمه فارسی مولی محمد بن حسن طوسی مشهدی.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 شهریور 01
- بازدید
- ۱۹۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.