حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: ((عمل اندک همراه با دانش، بهتر از عمل بسيار همراه با ناداني است)) آيا اين حديث سندا تمام است؟
حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: ((عمل اندک همراه با دانش، بهتر از عمل بسيار همراه با ناداني است)) آيا اين حديث سندا تمام است؟
پرسش
پاسخ
از نظر اسلام آنچه که درمورد کارهاي خير و از جمله عبادات مهم است کيفيت عمل است نه حجم و کميت آن يعني چه بسا از نظر حجم و مقدار، کارهاي خير يک انسان، حجم عظيمي را تشکيل بدهد، امّا بخاطر اين که از کيفيت خوبي برخوردار نيست ارزشي نداشته باشد و بر عکس چه بسا کارهاي خير و نيک از کسي از حيث مقدار کم باشد، ولي چون از نظر کيفيت در درجه عالي قرار دارد از ارزش و ثواب بيشتري برخوردار باشد. اين امري است روشن و واضح زيرا در مورد اشياء و اجناس نيز همينطوري است يعني آنچه اهميت دارد کيفيت و کارآمدي جنس است. مانند طلا و جواهرات که هر چند از نظر مقدار و وزن کمترند ولي از نظر قيمت به مراتب از آهن آلات گرانتر هستند.
لذا در اسلام روي معرفت خداوند، اخلاص در عمل و نيت صادقانه تأکيد شده است چون بدون اينها عامل حجابي را نمي تواند پاره کند و نمي تواند به سوي ملکوت اعلي بالا برود و وقتي عمل در نشانه ملکي باقي ماند و ملکوتي نشد در آن جهان موجب لذت، بهجت و سرور انسان هم نخواهد شد.
بنابراين يکي از اموري که به عمل انسان کيفيت مي بخشد و ارزش آن را بالا مي برد معرفت و شناخت آن خداوند است که اين عمل به قصد اطاعت فرمان او انجام مي شود وگرنه عمل عمل بي جان و بي روح خواهد بود.
پس شرط اينکه عبادت و هر کار خير انسان وجهه ملکوتي و علييني پيدا کند اين است که با توجه به خدا و براي صعود به ملکوت خدا انجام بگيرد و تا اين شرائط را نداشته باشد نورانيت و صفا پيدا نمي کند و به ملکوت عليا نمي رسد چون قرآن کريم مي فرمايد:
«به سوي او سخن پاک بالا مي رود و کردار شايسته آن را بالا مي برد...».[1] حال تفسير اين آيه چه اين باشد که سخن پاک و اعتقاد پاک را کردار شايسته بالا مي برد و چه اين باشد که اعتقاد پاک کردار شايسته را بالا مي برد به هر حال اين مطلب را بيان مي کند که معرفت در مقبوليت و ارزش عمل تأثير دارد و عمل در سيراب شدن ايمان و بالا رفتن درجه ايمان تأثير دارد.
روايتي که در سئوال بدان اشاره شده است در منابع روائي هم از پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و هم از سائر ائمه ـ عليهم السلام ـ روايت شده است و دليل بر همين مطلب است که علم و معرفت در کيفيت و ارزش عمل نقش مؤثري دارد و پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مي فرمايد: «کسي که بدون علم عمل کند مفسده اش بيشتر از مصلحت آن است».[2]
و يا امام علي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: « روز قيامت به سوي بهشت اقوامي سبقت مي گيرند که در دنيا از همه زيادتر نماز خوانده و روزه گرفته لکن ناگهان از ورود به بهشت منع مي شوند پس گفته مي شود به چه دليل ردّ شدند مگر اينان کساني نبودند که در دنيا نماز، روزه و حج به جا آورده اند؟ فرشته از جانب خدا در جواب مي گويد اينها اهل نماز و روزه بودند لکن مواعظ خدا در دل هاي شان اثر نکرده و از حضرت حق تعالي غافل مانده بودند».[3]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ مجموعه آثار شهيد مطهري، ج1، ص309.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 10 امرداد 01
- بازدید
- ۹۰
حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: ((عمل اندک همراه با دانش، بهتر از عمل بسيار همراه با ناداني است)) آيا اين حديث سندا تمام است؟
- نشان کردن
پرسش
حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: ((عمل اندک همراه با دانش، بهتر از عمل بسيار همراه با ناداني است)) آيا اين حديث سندا تمام است؟
پاسخ
از نظر اسلام آنچه که درمورد کارهاي خير و از جمله عبادات مهم است کيفيت عمل است نه حجم و کميت آن يعني چه بسا از نظر حجم و مقدار، کارهاي خير يک انسان، حجم عظيمي را تشکيل بدهد، امّا بخاطر اين که از کيفيت خوبي برخوردار نيست ارزشي نداشته باشد و بر عکس چه بسا کارهاي خير و نيک از کسي از حيث مقدار کم باشد، ولي چون از نظر کيفيت در درجه عالي قرار دارد از ارزش و ثواب بيشتري برخوردار باشد. اين امري است روشن و واضح زيرا در مورد اشياء و اجناس نيز همينطوري است يعني آنچه اهميت دارد کيفيت و کارآمدي جنس است. مانند طلا و جواهرات که هر چند از نظر مقدار و وزن کمترند ولي از نظر قيمت به مراتب از آهن آلات گرانتر هستند.
لذا در اسلام روي معرفت خداوند، اخلاص در عمل و نيت صادقانه تأکيد شده است چون بدون اينها عامل حجابي را نمي تواند پاره کند و نمي تواند به سوي ملکوت اعلي بالا برود و وقتي عمل در نشانه ملکي باقي ماند و ملکوتي نشد در آن جهان موجب لذت، بهجت و سرور انسان هم نخواهد شد.
بنابراين يکي از اموري که به عمل انسان کيفيت مي بخشد و ارزش آن را بالا مي برد معرفت و شناخت آن خداوند است که اين عمل به قصد اطاعت فرمان او انجام مي شود وگرنه عمل عمل بي جان و بي روح خواهد بود.
پس شرط اينکه عبادت و هر کار خير انسان وجهه ملکوتي و علييني پيدا کند اين است که با توجه به خدا و براي صعود به ملکوت خدا انجام بگيرد و تا اين شرائط را نداشته باشد نورانيت و صفا پيدا نمي کند و به ملکوت عليا نمي رسد چون قرآن کريم مي فرمايد:
«به سوي او سخن پاک بالا مي رود و کردار شايسته آن را بالا مي برد...».[1] حال تفسير اين آيه چه اين باشد که سخن پاک و اعتقاد پاک را کردار شايسته بالا مي برد و چه اين باشد که اعتقاد پاک کردار شايسته را بالا مي برد به هر حال اين مطلب را بيان مي کند که معرفت در مقبوليت و ارزش عمل تأثير دارد و عمل در سيراب شدن ايمان و بالا رفتن درجه ايمان تأثير دارد.
روايتي که در سئوال بدان اشاره شده است در منابع روائي هم از پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و هم از سائر ائمه ـ عليهم السلام ـ روايت شده است و دليل بر همين مطلب است که علم و معرفت در کيفيت و ارزش عمل نقش مؤثري دارد و پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مي فرمايد: «کسي که بدون علم عمل کند مفسده اش بيشتر از مصلحت آن است».[2]
و يا امام علي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: « روز قيامت به سوي بهشت اقوامي سبقت مي گيرند که در دنيا از همه زيادتر نماز خوانده و روزه گرفته لکن ناگهان از ورود به بهشت منع مي شوند پس گفته مي شود به چه دليل ردّ شدند مگر اينان کساني نبودند که در دنيا نماز، روزه و حج به جا آورده اند؟ فرشته از جانب خدا در جواب مي گويد اينها اهل نماز و روزه بودند لکن مواعظ خدا در دل هاي شان اثر نکرده و از حضرت حق تعالي غافل مانده بودند».[3]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ مجموعه آثار شهيد مطهري، ج1، ص309.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 10 امرداد 01
- بازدید
- ۹۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.