مکان هايي که مخصوص رياضت کشيدن هست کجاست؟
مکان هايي که مخصوص رياضت کشيدن هست کجاست؟
پرسش
پاسخ
مقدمه: رياضت، اصطلاح عرفاني و به معني تهذيب اخلاق است. بنابر اين تعريف، ارباب رياضات کساني هستند که ترک شهوات کرده و کم مي خورند و مي نوشند و مجاهدت با نفس مي کنند و دائما در ذکرند و خود را از قيود مادي و حجب ظلماني مستخلص مي گردانند و در نتيجه بر آن ها انوار روحاني ظاهر گردد.[1]
رياضت بر دو قسم شرعي و غير شرعي است:
مرحوم ابو علي سينا(ره) مي فرمايد: پس از مرحله اراده، نوبت عمل و تمرين و رياضت مي رسد. رياضت متوجه سه هدف است: اول دور کردن ما سوي از سر راه، دوم رام ساختن نفس امّاره براي نفس مطمئنه، سوم نرم و لطيف ساختن باطن براي آگاهي.
اما به هدف اول از اين سه هدف، زهد کمک مي کند و اما به هدف دوم چند چيز است که به آن کمک مي کند. يکي عبادت، به شرط آنکه با حضور قلب و تفکر توأم باشد. ديگر آواز خوش آهنگ مناسب با معاني روحاني که تمرکز ذهن ايجاد کند و سخني را که با آن ادا مي شود در قلب نفوذ دهد. سوم سخني پندآموز که از گوينده اي پاکدل با بياني فصيح و بليغ و لحني نرم و نافذ شنيده شود. اما هدف سوم آنچه به آن کمک مي کند: يکي انديشه هاي لطيف و ظريف است، ديگر عشق توأم با عفاف به شرط آنکه از نوع عشق نفساني و روحي باشد نه عشق جسمي و شهواني.[2]
با کمي تأمل در کلام ابن سينا رياضت شرعي و صحيح از رياضت غير شرعي و نادرست معلوم مي شود آن قسم از رياضت که متوجه نفس و روح بوده و در صدد اصلاح و تأديب نفس اماره است، همان رياضت شرعي است. اما رياضتي که در آن جسم از بين رفته يا نفس شهواني به کلي سرکوب و نابود شود از نظر اسلام هيچگاه درست نبوده و نيست. زيرا اگر شهوت و يا غضب بد و زشت مي بود خداوند هيچگاه آن را در انسان خلق نمي فرمود.
ابن سينا اهداف رياضت را، دور کردن ماسوا، رام ساختن نفس اماره (نه نابود کردن آن) و لطيف ساختن باطن معرفي مي کند و در آن نوع رياضت نفس (شرعي) را مي طلبد نه رياضت جسم (غير شرعي) را.
مرحوم مطهري مي فرمايند: رياضت در اصطلاح عرفا به بهترين و آماده ساختن روح براي اشراق نور معرفت اطلاق مي شود و متوجه سه هدف است يکي از سه هدف مربوط به امور خارجي است يعني از بين بردن شواغل و موجبات غفلت. دوم مربوط است به انتظام قواي دروني و از بين بردن آشفتگي هاي روحي که از آن به رام ساختن نفس اماره براي نفس مطمئنه تعبير شده است و سوم مربوط است به نوعي تغييرات کيفي در باطن روح که از آن به تلطيف سرّ تعبير شده است.[3]
پس از آنکه معلوم شد رياضت چيست و اقسام آن کدام است و هم چنين رياضت شرعي از غير شرعي معلوم شد در جواب به سئوال مي گوئيم رياضت با آنچه که در تعريف گفته شد و آنچه به عنوان اهداف آن بيان شد نياز به مکان و زمان خاصي ندارد. بلکه انسان براي رسيدن به مقصود، مي تواند در هر مکان و هر زماني رياضت و تمرين روحي را انجام دهد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير موضوعي قرآن کريم، ج10، مبادي اخلاق در قرآن کريم، جوادي آملي، عبدالله، انتشارات اسراء، 1379ش، ص288.
2ـ تفسير موضوعي قرآن، ج11، مراحل اخلاق در قرآن، جوادي آملي، عبدالله، انتشارات اسراء، 1379ش، ص187 «رياضت».
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 21 امرداد 01
- بازدید
- ۲۰۹
مکان هايي که مخصوص رياضت کشيدن هست کجاست؟
- نشان کردن
پرسش
مکان هايي که مخصوص رياضت کشيدن هست کجاست؟
پاسخ
مقدمه: رياضت، اصطلاح عرفاني و به معني تهذيب اخلاق است. بنابر اين تعريف، ارباب رياضات کساني هستند که ترک شهوات کرده و کم مي خورند و مي نوشند و مجاهدت با نفس مي کنند و دائما در ذکرند و خود را از قيود مادي و حجب ظلماني مستخلص مي گردانند و در نتيجه بر آن ها انوار روحاني ظاهر گردد.[1]
رياضت بر دو قسم شرعي و غير شرعي است:
مرحوم ابو علي سينا(ره) مي فرمايد: پس از مرحله اراده، نوبت عمل و تمرين و رياضت مي رسد. رياضت متوجه سه هدف است: اول دور کردن ما سوي از سر راه، دوم رام ساختن نفس امّاره براي نفس مطمئنه، سوم نرم و لطيف ساختن باطن براي آگاهي.
اما به هدف اول از اين سه هدف، زهد کمک مي کند و اما به هدف دوم چند چيز است که به آن کمک مي کند. يکي عبادت، به شرط آنکه با حضور قلب و تفکر توأم باشد. ديگر آواز خوش آهنگ مناسب با معاني روحاني که تمرکز ذهن ايجاد کند و سخني را که با آن ادا مي شود در قلب نفوذ دهد. سوم سخني پندآموز که از گوينده اي پاکدل با بياني فصيح و بليغ و لحني نرم و نافذ شنيده شود. اما هدف سوم آنچه به آن کمک مي کند: يکي انديشه هاي لطيف و ظريف است، ديگر عشق توأم با عفاف به شرط آنکه از نوع عشق نفساني و روحي باشد نه عشق جسمي و شهواني.[2]
با کمي تأمل در کلام ابن سينا رياضت شرعي و صحيح از رياضت غير شرعي و نادرست معلوم مي شود آن قسم از رياضت که متوجه نفس و روح بوده و در صدد اصلاح و تأديب نفس اماره است، همان رياضت شرعي است. اما رياضتي که در آن جسم از بين رفته يا نفس شهواني به کلي سرکوب و نابود شود از نظر اسلام هيچگاه درست نبوده و نيست. زيرا اگر شهوت و يا غضب بد و زشت مي بود خداوند هيچگاه آن را در انسان خلق نمي فرمود.
ابن سينا اهداف رياضت را، دور کردن ماسوا، رام ساختن نفس اماره (نه نابود کردن آن) و لطيف ساختن باطن معرفي مي کند و در آن نوع رياضت نفس (شرعي) را مي طلبد نه رياضت جسم (غير شرعي) را.
مرحوم مطهري مي فرمايند: رياضت در اصطلاح عرفا به بهترين و آماده ساختن روح براي اشراق نور معرفت اطلاق مي شود و متوجه سه هدف است يکي از سه هدف مربوط به امور خارجي است يعني از بين بردن شواغل و موجبات غفلت. دوم مربوط است به انتظام قواي دروني و از بين بردن آشفتگي هاي روحي که از آن به رام ساختن نفس اماره براي نفس مطمئنه تعبير شده است و سوم مربوط است به نوعي تغييرات کيفي در باطن روح که از آن به تلطيف سرّ تعبير شده است.[3]
پس از آنکه معلوم شد رياضت چيست و اقسام آن کدام است و هم چنين رياضت شرعي از غير شرعي معلوم شد در جواب به سئوال مي گوئيم رياضت با آنچه که در تعريف گفته شد و آنچه به عنوان اهداف آن بيان شد نياز به مکان و زمان خاصي ندارد. بلکه انسان براي رسيدن به مقصود، مي تواند در هر مکان و هر زماني رياضت و تمرين روحي را انجام دهد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تفسير موضوعي قرآن کريم، ج10، مبادي اخلاق در قرآن کريم، جوادي آملي، عبدالله، انتشارات اسراء، 1379ش، ص288.
2ـ تفسير موضوعي قرآن، ج11، مراحل اخلاق در قرآن، جوادي آملي، عبدالله، انتشارات اسراء، 1379ش، ص187 «رياضت».
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 21 امرداد 01
- بازدید
- ۲۰۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.