آيا ما حق داريم با کسي که نسبت به مادر خود و خانواده خود بي احترامي مي کند قطع رابطه کنيم؟
آيا ما حق داريم با کسي که نسبت به مادر خود و خانواده خود بي احترامي مي کند قطع رابطه کنيم؟
پرسش
پاسخ
مقدمه
1: دين اسلام نسبت به رفتار و برخورد هاي ما با ديگران توجه ويژه اي دارد. مخصوصاً در مورد والدين و اعضاي خانواده و نوع برخورد هاي ما با آن ها سفارش هاي فراواني نموده است.
احترام والدين و نيکي به آن ها موجب سعادت و عاقبت به خيري انسان مي شود؛ و عمر را طولاني و پر برکت مي کند.[1] آزردن والدين و اندوهگين کردن آن ها نيز موجب بدبختي و بد عاقبتي انسان مي گردد.
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: عاق والدين نافرماني خداست و از گناهان کبيره محسوب مي گردد.[2] امام هادي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد که آزردن پدر و مادر تنگدستي در پي دارد و انسان را به ذلت مي کشاند.[3] در اين ميان تأکيد فراواني نسبت به مادر شده است. رنج و سختي هايي که يک مادر متحمل مي شود قابل جبران نمي باشد و کمترين وظيفه ما در مقابل مادر اين است که با او خوش رفتار باشيم. گذشته از اين که خوش رفتاري خود از توصيه هاي مهم دين اسلام مي باشد؛ مخصوصاً خوش خلقي با افراد خانواده، خوش اخلاقي سرآمد همه نيکي ها است؛[4] حساب قيامت را آسان مي کند؛ روزي را زياد و خانه ها را آباد مي نمايد؛ عمر را طولاني و گناهان را ذوب مي نمايد.[5]
بد خويي نيز اعمال انسان را تباه مي سازد و مايه تيره روزي و شکنجه روح مي شود و روزي را تنگ مي نمايد و انسان را به سوي دوزخ مي کشاند.[6] طبق فرمايش امام علي ـ عليه السلام ـ :
آن که بد اخلاق باشد خانواده از او دلتنگ و بيزار مي شوند.[7]
مقدمه 2: دوستان، حقوقي بر گردن همديگر دارند و وظايفي را نسبت به همديگر بايد متحمل گردند.
از جمله وظايفي که دوست در مقابل دوست بايد انجام دهد آن است که او را بر عيب هايش آگاه نمايد. زشتيها را در نظر او زشت بنماياند و خوبي ها را در منظر او نيکو جلوه دهد.[8]
نسبت به امور ديني او را ارشاد و نصيحت نمايد.[9]
خواهر گرامي؛ حال با اين دو مقدمه اي که خدمت شما عرض شد، معلوم مي گردد گرچه کارهاي دوست شما زشت و ناپسند است اما شما نبايد با او قطع رابطه نمائيد. بلکه وظيفه شما است که با روش هاي مناسب، در اصلاح رفتار او بکوشيد. ما نيز راهکار هايي را براي اين منظور ارائه مي دهيم. به اميد اين که رهگشا و مفيد واقع گردد.
1. از آن جا که همه انسان ها ـ مخصوصاً دوستان ـ نسبت به سرنوشت همديگر مسئولند؛ قطع رابطه با ايشان مشکلي را حل نمي کند. بلکه موجب ارتباط ايشان با اشخاص لاابالي به جاي اشخاص متدين مي گردد. شما مي توانيد در پرتو ارتباط هاي دوستانه، به اصلاح ايشان بپردازيد و در وي تأثير گذار باشيد.
2. ابتدا سعي کنيد با ايجاد رابطه صميمانه تر و دوستانه تر اعتماد او را به خود جلب نمائيد. اين امر باعث مي گردد که ايشان به شما علاقه مند گردند و در نتيجه اثر پذيري و پيروي بيشتري از شما داشته باشند.
3. با صبر و حوصله، و بدون عجله، به تغيير رفتار ايشان بپردازيد. زيرا رفتار هاي ناشايست با گذشت زمان در ايشان ايجاد شده است و اصلاح رفتار نيز گذشت زمان را مي طلبد.
4. سعي نمائيد اشتباهات او را به صورت غير مستقيم بفهمانيد و از امر و نهي مستقيم بپرهيزيد.
5. رفتار هاي خوب او را مورد تشويق و تقدير قرار دهيد. مثلا در اين زمينه، کوچکترين خوش رفتاري او با مادر يا خانواده اش را تشويق نمائيد و او را متوجه کنيد که اين تشويق و ارزش دادن به خاطر اين رفتار شايسته او است.
6. به جاي گفتن، با اعمالتان او را به رفتار خوب دعوت نمائيد. امام صادق ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: «مردم را با غير زبان (بلکه با اعمال و رفتارتان) به نيکي ها دعوت کنيد، مردم بايد کوشش و صداقت و تقواي شما را ببينند.»[10] ايشان اگر رفتار هاي شما را با خانواده و مادرتان ببينند، تحت تأثير قرار گرفته و به مرور زمان اصلاح مي گردند.
7. در صورت مساعد بودن زمينه، او را پند و اندرز و ارشاد نمائيد. «ادع الي سيل ربک بالحکمه و الموعظه الحسنه[11]» با حکمت (برهان و دليل) و با اندرز نيکو (موعظه و تذکر) به راه پروردگارت دعوت کن.
البته در اندرز بايد به نرمي سخن گفت و نبايد در جمع او را نصيحت نمود.
8. در هر حال براي هدايت و اصلاح دوستتان دعا کنيد و از خداي متعال بخواهيد که زشتي ها را از ما بگيرد و زيبائي ها و خوبي ها را جايگزين نمائيد.
[1]. محمد محمدي ري شهري ـ برگزيده ميزان الحکمه ـ تلخيص سيد حميد حسيني ـ دار الحديث قم ـ 1383، ص 614.
[2]. همان، ص 614.
[3]. همان، ص 614.
[4]. محمد محمدي ري شهري ـ برگزيده ميزان الحکمه ـ تلخيص سيد حميد حسيني ـ دارالحديث قم ـ 1383 ـ ص 182.
[5]. همان.
[6]. همان.
[7]. همان.
[8]. شبر، سيد عبدالله ـ کتاب الاخلاق ـ مترجم محمد رضا جباران ـ انتشارات هجرت ـ 1378 ـ ص 160.
[9]. شيرواني، علي ـ برنامه سلوک در نامه هاي سالکان ـ دار الفکر قم ـ 1376 ـ ص 163.
[10]. شيخ کليني ـ الکافي ـ جلد 2، دار الکتب الاسلاميه ـ چاپ چهارم 1365 ـ ص 105.
[11]. سوره نحل ـ آيه 125.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 امرداد 01
- بازدید
- ۷۲
آيا ما حق داريم با کسي که نسبت به مادر خود و خانواده خود بي احترامي مي کند قطع رابطه کنيم؟
- نشان کردن
پرسش
آيا ما حق داريم با کسي که نسبت به مادر خود و خانواده خود بي احترامي مي کند قطع رابطه کنيم؟
پاسخ
مقدمه
1: دين اسلام نسبت به رفتار و برخورد هاي ما با ديگران توجه ويژه اي دارد. مخصوصاً در مورد والدين و اعضاي خانواده و نوع برخورد هاي ما با آن ها سفارش هاي فراواني نموده است.
احترام والدين و نيکي به آن ها موجب سعادت و عاقبت به خيري انسان مي شود؛ و عمر را طولاني و پر برکت مي کند.[1] آزردن والدين و اندوهگين کردن آن ها نيز موجب بدبختي و بد عاقبتي انسان مي گردد.
امام صادق ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: عاق والدين نافرماني خداست و از گناهان کبيره محسوب مي گردد.[2] امام هادي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد که آزردن پدر و مادر تنگدستي در پي دارد و انسان را به ذلت مي کشاند.[3] در اين ميان تأکيد فراواني نسبت به مادر شده است. رنج و سختي هايي که يک مادر متحمل مي شود قابل جبران نمي باشد و کمترين وظيفه ما در مقابل مادر اين است که با او خوش رفتار باشيم. گذشته از اين که خوش رفتاري خود از توصيه هاي مهم دين اسلام مي باشد؛ مخصوصاً خوش خلقي با افراد خانواده، خوش اخلاقي سرآمد همه نيکي ها است؛[4] حساب قيامت را آسان مي کند؛ روزي را زياد و خانه ها را آباد مي نمايد؛ عمر را طولاني و گناهان را ذوب مي نمايد.[5]
بد خويي نيز اعمال انسان را تباه مي سازد و مايه تيره روزي و شکنجه روح مي شود و روزي را تنگ مي نمايد و انسان را به سوي دوزخ مي کشاند.[6] طبق فرمايش امام علي ـ عليه السلام ـ :
آن که بد اخلاق باشد خانواده از او دلتنگ و بيزار مي شوند.[7]
مقدمه 2: دوستان، حقوقي بر گردن همديگر دارند و وظايفي را نسبت به همديگر بايد متحمل گردند.
از جمله وظايفي که دوست در مقابل دوست بايد انجام دهد آن است که او را بر عيب هايش آگاه نمايد. زشتيها را در نظر او زشت بنماياند و خوبي ها را در منظر او نيکو جلوه دهد.[8]
نسبت به امور ديني او را ارشاد و نصيحت نمايد.[9]
خواهر گرامي؛ حال با اين دو مقدمه اي که خدمت شما عرض شد، معلوم مي گردد گرچه کارهاي دوست شما زشت و ناپسند است اما شما نبايد با او قطع رابطه نمائيد. بلکه وظيفه شما است که با روش هاي مناسب، در اصلاح رفتار او بکوشيد. ما نيز راهکار هايي را براي اين منظور ارائه مي دهيم. به اميد اين که رهگشا و مفيد واقع گردد.
1. از آن جا که همه انسان ها ـ مخصوصاً دوستان ـ نسبت به سرنوشت همديگر مسئولند؛ قطع رابطه با ايشان مشکلي را حل نمي کند. بلکه موجب ارتباط ايشان با اشخاص لاابالي به جاي اشخاص متدين مي گردد. شما مي توانيد در پرتو ارتباط هاي دوستانه، به اصلاح ايشان بپردازيد و در وي تأثير گذار باشيد.
2. ابتدا سعي کنيد با ايجاد رابطه صميمانه تر و دوستانه تر اعتماد او را به خود جلب نمائيد. اين امر باعث مي گردد که ايشان به شما علاقه مند گردند و در نتيجه اثر پذيري و پيروي بيشتري از شما داشته باشند.
3. با صبر و حوصله، و بدون عجله، به تغيير رفتار ايشان بپردازيد. زيرا رفتار هاي ناشايست با گذشت زمان در ايشان ايجاد شده است و اصلاح رفتار نيز گذشت زمان را مي طلبد.
4. سعي نمائيد اشتباهات او را به صورت غير مستقيم بفهمانيد و از امر و نهي مستقيم بپرهيزيد.
5. رفتار هاي خوب او را مورد تشويق و تقدير قرار دهيد. مثلا در اين زمينه، کوچکترين خوش رفتاري او با مادر يا خانواده اش را تشويق نمائيد و او را متوجه کنيد که اين تشويق و ارزش دادن به خاطر اين رفتار شايسته او است.
6. به جاي گفتن، با اعمالتان او را به رفتار خوب دعوت نمائيد. امام صادق ـ عليه السلام ـ مي فرمايند: «مردم را با غير زبان (بلکه با اعمال و رفتارتان) به نيکي ها دعوت کنيد، مردم بايد کوشش و صداقت و تقواي شما را ببينند.»[10] ايشان اگر رفتار هاي شما را با خانواده و مادرتان ببينند، تحت تأثير قرار گرفته و به مرور زمان اصلاح مي گردند.
7. در صورت مساعد بودن زمينه، او را پند و اندرز و ارشاد نمائيد. «ادع الي سيل ربک بالحکمه و الموعظه الحسنه[11]» با حکمت (برهان و دليل) و با اندرز نيکو (موعظه و تذکر) به راه پروردگارت دعوت کن.
البته در اندرز بايد به نرمي سخن گفت و نبايد در جمع او را نصيحت نمود.
8. در هر حال براي هدايت و اصلاح دوستتان دعا کنيد و از خداي متعال بخواهيد که زشتي ها را از ما بگيرد و زيبائي ها و خوبي ها را جايگزين نمائيد.
[1]. محمد محمدي ري شهري ـ برگزيده ميزان الحکمه ـ تلخيص سيد حميد حسيني ـ دار الحديث قم ـ 1383، ص 614.
[2]. همان، ص 614.
[3]. همان، ص 614.
[4]. محمد محمدي ري شهري ـ برگزيده ميزان الحکمه ـ تلخيص سيد حميد حسيني ـ دارالحديث قم ـ 1383 ـ ص 182.
[5]. همان.
[6]. همان.
[7]. همان.
[8]. شبر، سيد عبدالله ـ کتاب الاخلاق ـ مترجم محمد رضا جباران ـ انتشارات هجرت ـ 1378 ـ ص 160.
[9]. شيرواني، علي ـ برنامه سلوک در نامه هاي سالکان ـ دار الفکر قم ـ 1376 ـ ص 163.
[10]. شيخ کليني ـ الکافي ـ جلد 2، دار الکتب الاسلاميه ـ چاپ چهارم 1365 ـ ص 105.
[11]. سوره نحل ـ آيه 125.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 امرداد 01
- بازدید
- ۷۲
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.