آیا ابراز علاقه به کسی که او را دوست داریم صحیح است؟
آیا ابراز علاقه به کسی که او را دوست داریم صحیح است؟
پرسش
پاسخ
علاقه و دوستي انسان را به دو بخش مي توان تقسيم کرد.
الف) احساس علاقه و دوستي به افراد محرم مانند پدر، مادر و برادر و... .
ب) احساس علاقه و دوستي به افراد نامحرم.
در صورت اول اعلام دوستي و مطلع کردن طرف مقابل نه تنها اشکال ندارد بلکه اسلام بر آن خيلي تأکيد دارد.
در صورت دوم اظهار دوستي به علاقه به فرد نامحرم اشکال دارد و چه بسا ابراز علاقه از سوي طرف مقابل مورد سوء استفاده واقع شود و باعث بروز مشکلاتي براي شما شود، بنابراين بهتر است از اين نوع ابراز علاقه ها صرف نظر کنيد. در صورتي که شما قصد ازدواج با فرد مورد نظر را داريد با رعايت موازين شرعي و شرايطي مي توانيد طرف مقابل را از اين علاقه مطلع کنيد. به عنوان مثال طرف مقابل را به وسيله واسطه دلسوز، متدين و رازدار از قصد و علاقه خود آگاه کنيد.
اعلام دوستي
اگر فردي شرايط مطلوب دوستی (همنشينان صالح) را داشته باشد، و دوستی با او موانع شرعی نداشته باشد، انسان بايد به او اعلام دوستي کند و نبايد چنين دوستان شايسته اي را از دست بدهيم. حضرت علي ـ عليه السّلام ـ مي فرمايند: عاجزترين مردم کسي است که از انتخاب دوست ناتوان باشد و عاجزتر از آن کسي است که دوست خودش را نتواند نگه دارد. به همين خاطر است که پيامبر عزيز اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ مي فرمايند: هر گاه يکي از شما رفيق يا برادر خود را دوست داشته باشد آن را به او اظهار کند، اذا احبّّ احدُکم صاحَبُه اَوْ اخاه فَلْيعْلِمُهُ.[1] و اعلام دوستي به والدين و برادران و خواهران بايد انجام گيرد چون شکي در دوستي آنها نيست. همين طور والدين نيز بايد به فرزندان خود محبّت شان را ابراز دارند.
فايده اعلام دوستي
اگر انسان قلب سالمي داشته باشد و آلوده به گناه نشده باشد، در عواطف خود نيز صادق است، يعني کسي را که دوست دارد به خاطر مال و منال و رسيدن به شهوت و مقامي نيست. پس اگر قلب او کسي را با شرايط مشروع و معقول بالا گزينش کرد بايد به او گوش داد و به او اعلام دوستي کرد. اعلام دوستي خود داراي فوايد زيادي است.
1. ايجاد تفاهم: در يک تقسيم بندي کلّي: ارتباط بر دو نوع است کلامي و غير کلامي. نحوه برقراري ارتباط کلامي از عواملي است که در ايجاد تفاهم نقشي تعيين کننده دارد. هر واژه يا کلمه داراي نوعي بار رواني و عاطفي است و تأثيرات مسلّم و پايداري را بر شنونده برجاي مي گذارد. يک ارتباط کلامي موفّق رابطه اي است که بر رشد و شکوفايي و شادابي زندگي بيفزايد. دوستاني که با هم ارتباط عاطفي ـ کلامي دارند و دوستي خود را ابراز مي دارند در ناسازگاري ها از خود گذشت بيشتري دارند و اين امر به تفاهم و دوستي آنها کمک مي کند.
2. پايداري دوستي: اعلام دوستي باعث پايدار شدن دوستي مي شود. امام باقر ـ عليه السّلام ـ به يکي از اصحاب خود فرمودند: اظهار محبّت، دوستي را پايدارتر و اُنس و الفت را بيشتر مي کند.[2] از نظر روان شناختي همه انسان ها علاقه مندند که مورد تکريم و تأييد ديگران قرار بگيرند و اعلام دوستي در حقيقت به ارضاء اين خواسته کمک مي کند و احساس مثبتي در فرد ايجاد مي شود و اين احساس مثبت به طور مسلّم دوباره برخورد با دوست مقابل خود را نشان مي دهد. (نتيجه آن به فردي که اعلام دوستي کرده نيز مي رسد)
3. نقدپذيري: اعلام دوستي نقد پذيري را در افراد بالا مي برد، يعني وقتي فردي بفهمد که کلّ شخصيت او مورد قبول دوستش است از بيان يک نقد و يا عيب ناراحت نمي شود، چون مي داند که دوستش مي خواهد به او کمک کند تا آن عيب برطرف گردد.
4. زندگي اي شيرين: در زندگي زناشويي، زنان نسبت به مردان عاطفي ترند و به مسائل کلامي شوهرانشان بسيار اهميت مي دهند. در زندگي زناشويي که بر اساس تعهد شرع و محبّت بنا شده است لازم است که هر دو به همديگر ابراز علاقه کنند تا زندگي آنها مستحکم تر گردد. امّا اين مطلب براي زنان با اهميت تر است به همين خاطر در روايت داريم اگر مرد «صميمانه» به همسرش بگويد که دوستت دارم هرگز اين بيان و حالت از دل زن پاک نمي شود و شوهرش را فراموش نمي کند و نسبت به او دو چندان مهر مي ورزد.[3]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ دوستي، محمّدي ري شهري، دار الحديث قم.
2ـ رابطه دوستي و محبّت، احمد مطهري، دفتر نشر اسلامي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 24 امرداد 01
- بازدید
- ۷۹
آیا ابراز علاقه به کسی که او را دوست داریم صحیح است؟
- نشان کردن
پرسش
آیا ابراز علاقه به کسی که او را دوست داریم صحیح است؟
پاسخ
علاقه و دوستي انسان را به دو بخش مي توان تقسيم کرد.
الف) احساس علاقه و دوستي به افراد محرم مانند پدر، مادر و برادر و... .
ب) احساس علاقه و دوستي به افراد نامحرم.
در صورت اول اعلام دوستي و مطلع کردن طرف مقابل نه تنها اشکال ندارد بلکه اسلام بر آن خيلي تأکيد دارد.
در صورت دوم اظهار دوستي به علاقه به فرد نامحرم اشکال دارد و چه بسا ابراز علاقه از سوي طرف مقابل مورد سوء استفاده واقع شود و باعث بروز مشکلاتي براي شما شود، بنابراين بهتر است از اين نوع ابراز علاقه ها صرف نظر کنيد. در صورتي که شما قصد ازدواج با فرد مورد نظر را داريد با رعايت موازين شرعي و شرايطي مي توانيد طرف مقابل را از اين علاقه مطلع کنيد. به عنوان مثال طرف مقابل را به وسيله واسطه دلسوز، متدين و رازدار از قصد و علاقه خود آگاه کنيد.
اعلام دوستي
اگر فردي شرايط مطلوب دوستی (همنشينان صالح) را داشته باشد، و دوستی با او موانع شرعی نداشته باشد، انسان بايد به او اعلام دوستي کند و نبايد چنين دوستان شايسته اي را از دست بدهيم. حضرت علي ـ عليه السّلام ـ مي فرمايند: عاجزترين مردم کسي است که از انتخاب دوست ناتوان باشد و عاجزتر از آن کسي است که دوست خودش را نتواند نگه دارد. به همين خاطر است که پيامبر عزيز اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ مي فرمايند: هر گاه يکي از شما رفيق يا برادر خود را دوست داشته باشد آن را به او اظهار کند، اذا احبّّ احدُکم صاحَبُه اَوْ اخاه فَلْيعْلِمُهُ.[1] و اعلام دوستي به والدين و برادران و خواهران بايد انجام گيرد چون شکي در دوستي آنها نيست. همين طور والدين نيز بايد به فرزندان خود محبّت شان را ابراز دارند.
فايده اعلام دوستي
اگر انسان قلب سالمي داشته باشد و آلوده به گناه نشده باشد، در عواطف خود نيز صادق است، يعني کسي را که دوست دارد به خاطر مال و منال و رسيدن به شهوت و مقامي نيست. پس اگر قلب او کسي را با شرايط مشروع و معقول بالا گزينش کرد بايد به او گوش داد و به او اعلام دوستي کرد. اعلام دوستي خود داراي فوايد زيادي است.
1. ايجاد تفاهم: در يک تقسيم بندي کلّي: ارتباط بر دو نوع است کلامي و غير کلامي. نحوه برقراري ارتباط کلامي از عواملي است که در ايجاد تفاهم نقشي تعيين کننده دارد. هر واژه يا کلمه داراي نوعي بار رواني و عاطفي است و تأثيرات مسلّم و پايداري را بر شنونده برجاي مي گذارد. يک ارتباط کلامي موفّق رابطه اي است که بر رشد و شکوفايي و شادابي زندگي بيفزايد. دوستاني که با هم ارتباط عاطفي ـ کلامي دارند و دوستي خود را ابراز مي دارند در ناسازگاري ها از خود گذشت بيشتري دارند و اين امر به تفاهم و دوستي آنها کمک مي کند.
2. پايداري دوستي: اعلام دوستي باعث پايدار شدن دوستي مي شود. امام باقر ـ عليه السّلام ـ به يکي از اصحاب خود فرمودند: اظهار محبّت، دوستي را پايدارتر و اُنس و الفت را بيشتر مي کند.[2] از نظر روان شناختي همه انسان ها علاقه مندند که مورد تکريم و تأييد ديگران قرار بگيرند و اعلام دوستي در حقيقت به ارضاء اين خواسته کمک مي کند و احساس مثبتي در فرد ايجاد مي شود و اين احساس مثبت به طور مسلّم دوباره برخورد با دوست مقابل خود را نشان مي دهد. (نتيجه آن به فردي که اعلام دوستي کرده نيز مي رسد)
3. نقدپذيري: اعلام دوستي نقد پذيري را در افراد بالا مي برد، يعني وقتي فردي بفهمد که کلّ شخصيت او مورد قبول دوستش است از بيان يک نقد و يا عيب ناراحت نمي شود، چون مي داند که دوستش مي خواهد به او کمک کند تا آن عيب برطرف گردد.
4. زندگي اي شيرين: در زندگي زناشويي، زنان نسبت به مردان عاطفي ترند و به مسائل کلامي شوهرانشان بسيار اهميت مي دهند. در زندگي زناشويي که بر اساس تعهد شرع و محبّت بنا شده است لازم است که هر دو به همديگر ابراز علاقه کنند تا زندگي آنها مستحکم تر گردد. امّا اين مطلب براي زنان با اهميت تر است به همين خاطر در روايت داريم اگر مرد «صميمانه» به همسرش بگويد که دوستت دارم هرگز اين بيان و حالت از دل زن پاک نمي شود و شوهرش را فراموش نمي کند و نسبت به او دو چندان مهر مي ورزد.[3]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ دوستي، محمّدي ري شهري، دار الحديث قم.
2ـ رابطه دوستي و محبّت، احمد مطهري، دفتر نشر اسلامي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 24 امرداد 01
- بازدید
- ۷۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.