پسر و دختر چه روابطي در دوره نامزدي مي توانند داشته باشند؟ و آیا طولاني بودن اين دوره از نظر اسلام خوب است يا خير؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

پسر و دختر چه روابطي در دوره نامزدي مي توانند داشته باشند؟ و آیا طولاني بودن اين دوره از نظر اسلام خوب است يا خير؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

ازدواج سفري است که دختر و پسر از همدلي آغاز نموده و با همراهي و همکاري هم آن را ادامه مي دهند و به سوي اتحاد و يکرنگي گام برمي دارند، آن دو پس از عقد شرعي و محرميّت با کمال مسرّت و خوش دلي از انس و محبّت يکديگر و از گرماي وجود هم لذت مي برند.

قبل از بررسي سئوال شما بايد متذکر شويم که منظور از دوران نامزدي مرحله اي از زندگي است که پسر و دختر پس از خواندن صيغه شرعي با يکديگر پيمان زناشويي مي بندند و گرنه آن چه در عرف به نام دوران نامزدي مشهور است، به هيچ عنوان مجوز شرعي براي روابط بين دختر و پسر محسوب نمي شود.

دوران نامزدي از بهترين و شيرين ترين و سازنده ترين ايام زندگي است که اگر با اين دوران با ظرافت و مهارت برخورد شود و به وظايف مخصوص آن عمل گردد عاملي مهمی در بالندگي و استحکام دوره هاي بعديِ زندگي است.

لذا گذراندن اين دوران از جهات مختلفي مفيد مي باشد:

1ـ دختري که چندين سال در يک خانواده زندگي کرده و با آنان انس شديد دارد جدايي ناگهاني برايش سخت و دشوار است، لذا در ايام نامزدي به مرور با يکديگر انس گرفته و آماده زندگي مشترک مي شود.

2ـ در اين ايام دختر و پسر که تاکنون وظايف سنگين زندگي را به دوش نگرفته اند خود را براي پذيرش مسؤوليت زندگي مهيّا مي سازند.

3ـ در طول اين مدت آن ها موانع موجود بر سر راه زندگي مشترک را (هم چون تحصيل، سربازي) پشت سر گذاشته و در عين حال از لذت حضور يار و ياوري مهربان برخوردار مي شوند و خود را از گناهان و انحرافات حفظ مي کنند و هم چنين خانواده ها نيز فرصتي براي تهيه مقدمات عروسي خواهند داشت.

در اين ايام دختر و پسر مي توانند گام هاي مؤثري در جهت شناختِ اخلاق و روحيات يکديگر برداشته و به تفاهم پايدار برسند.[1]

بر اين اساس، مدّت دوران نامزدي نيز تعيين مي شود، در اين دوران دختر و پسر بايد به شناخت و تفاهم رسيده و احساس کنند که آمادگي لازم براي زندگي مشترک را دارند زيرا زندگي همراه با برخي مشکلات و وظايف مخصوصِ خود است لذا کوتاه و يا طولاني بودن اين دوران به موقعيّت و نياز طرفين و خانواده برمي گردد، در صورتي که وضعيت ويژه اي مانند ادامه تحصيلات و گذراندن سربازي و موارد ديگر... وجود نداشته باشد، و در ضمن دختر و پسر و خانواده هايشان آمادگي لازم را براي عروسي به دست آورده باشند، در حدود 6 الي 9[2] ماه زمان مناسبي براي اين دوران مي باشد پس نبايد در مورد مراسم عروسي بسيار عجله کرد تا طرفين فرصت کافي براي آشنايي در زمينه هاي روحي و رواني را داشته باشند و از طرف دیگر نباید  دوران نامزدی را بسيار طولاني نمود تا طرفين دچار خستگي و دل زدگي شوند از جمله آفات طولاني شدن ايام نامزدي موارد ذيل را مي توان نام برد:

1ـ بهانه هاي دل: از آن جا که دختر و پسر براي اولين بار با يکديگر صميمي شده و توجّه وافري به جنس مخالف نموده و در رفتار و کردار و جمال و کمال ديگري دقيق مي شوند شايد به نکاتي برخورد کنند که سبب کاهشِ رغبت آنان گردد، در اين ايام بايد توجه داشت مقايسه همسر با ديگراني که به طور گذرا و کوتاه با آنان برخورد مي کنيم، درست نیست و  خيال پردازي ها در اين نوع افکار بسيار خطرناک است و چه بسا اين مقايسه ها هوس را دامن زده  و خرمن زندگي مشترک را مي سوزاند .

2ـ خستگي و دلسردي: زماني که دختر و پسر انس و شناخت لازم را نسبت به يکديگر پيدا نمايند، از لحاظ مسائل عاطفي و رواني و زناشويي نيازمند روابط و محرميّتمي باشند لذا محدوديت و محروميت هاي زمان نامزدي، آنان را خسته و نگران نموده و شور و اشتياق اوليّه و آرامش خاطر را از بين مي برد، و از طرفی هم اگر بخواهند به صميميتي بيشتر و به رفت و آمدهاي زيادتر بپردازند موجب ناراحتي خانواده ها مي شوند.چه بسا در اين ميان حرف و حديث ها و کدورت هايي به وجود مي آيد که شايد تأثير ناخوشايندي بر روحيه دختر و پسر گذاشته و حتي اثرات آن در زندگي مشترک نيز ديده شود.[3]

در پايان لازم به ذکر است: براي رسيدن به تفاهم و زندگي سرشار از عشق و صفا خوب است در اين ايام با مطالعه کتب مفيد و سودمند پيرامون ازدواج و مسايل زناشويي اطلاعات خود را افزايش داده و هم چنين با محبّت و صداقت با هم رفتار نموده و به عواطف و احساسات يکديگر احترام گذارید.

نکته ديگر آن که در اين ايام از آن جا که دختر و پسر در خانواده هاي خود زندگي مي کنند بهتر است احترام دو خانواده را نگه داشته و تا حد امکان نظرات و آداب و رسوم آنان را با زيرکي تمام تأمين نمايند.

در مورد سئوال ديگر شما بايد متذکر شد که پس از اجراي مراسم عقد، دختر و پسر، زن و شوهر محسوب مي شوند و تمام آثار ازدواج از جمله همخوابي و همبستر شدن با همسر حلال است. (البته به شرط اينکه مرد نفقه زن را پرداخت کند) اما از ديرباز سنت ايرانيان چنين رقم خورده که کامجويي جنسي را به مراسم شب زفاف واگذار مي کنند و نمي پسندند با دخترشان پيش از اين شب نزديکي صورت بگيرد، بنابراين براي رعايت مسائل عرفي بهتر است عمل زناشويي را تا شب زفاف به تأخير اندازيد و تا آن زمان از ساير لذات جنسي بهره ببريد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ جوانان و تشکيل خانواده، علي اکبر مظاهري، انتشارات پارسيان، ص 240 تا 260.

2ـ آيينه ازدواج و روابط همسران، سيد ضياالدين صدري، انتشارات انجمن اولياء و مربيان، تهران.

3ـ آيين همسرداري، آيت الله اميني، انتشارات اسلامي.

4ـ پيمان زناشويي، مصطفي زماني، انتشارات پيام اسلام، ص 80.

 


[1] . مظاهري، علي اکبر، جوانان و انتخاب همسر، قم، انتشارات پارسيان، چاپ ششم، ص230 تا 235؛ رجوع شود به مقاله ارزنده اي هم از آقاي محمد آل اسحاق (روزنامه رسالت، شماره 2102، تاريخ 1/2/72، ص 4).

[2] . همان.

[3] جوانان و انتخاب همسر، همان، ص 244 تا 258.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
20 امرداد 01
بازدید
۷۱
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.