اگر دختر و پسري قصد ازدواج داشته و والدین ایشان هم رضایت به این امر داشته باشند در حين صحبت كردن با يگديگر براي آشنا شدن با خصوصيات يكديگر، آيا نگاه به صورت طرف مقابل و يا برخورد اتفاقي دست يا قسمت ديگر بدن به دست طرف مقابل جايز است يا خير؟ لطفا در رابطه با اينكه طرفين چه پرسشهائي از يكديگر داشته و یا چگونه با یکدیگر صحبت کنند توضیح دهید.
اگر دختر و پسري قصد ازدواج داشته و والدین ایشان هم رضایت به این امر داشته باشند در حين صحبت كردن...
پرسش
پاسخ
ازدواج يكي از اتفاقات مهم زندگي است و فرد تا پايان عمر در كنار كسي زندگي ميكند كه تا به حال نگاهي متفاوت به او داشته است. از اين رو اسلام اجازه داده است تا با هدف شناخت بيشتر و با رعايت شرائطي، به صورت، مو و حتي محاسن هم نگاه كنند.
يكي از مراجع معظم تقلید در رسالة خود چنين مينويسد: «نگاه كردن به صورت زني كه ميخواهد با او ازدواج كند جايز است به شرط آنكه بداند كه مانع شرعي از ازدواج با او نيست و احتمال هم بدهد كه زن ازدواج را قبول ميكند، و احتمال بدهد كه با اين نگاه كردن اطلاع تازهاي پيدا ميكند و با اين شرائط، نگاه كردن فقط براي اين مرد جايز است، اگر چه چند مرتبه باشد، بلكه چنين نگاه كردني براي جلوگيري از نزاع بعد از عقد، مستحب نيز هست و اجازة زن هم در آن لازم نيست، و بنابر أظهر نگاه كردن به مو و محاسن ديگر آن زن هم با همين شرايط جايز است و وجهي دارد كه زن هم بتواند به مردي كه ميخواهد با او ازدواج كند با شرايط كه گفته شد نگاه كند».[1]
اعتبار اين مجوز تا زمان حصول علم و آگاهي به خصوصيات و ويژگيهاي طرف مقابل ميباشد اما بعد از اطمينان از ويژگيهاي او، هر گونه نگاه و سخن با قصد لذت و شهوت و همچنين لمس بدن حرام ميباشد. تا زماني كه صيغة عقد جاري شود. البته اگر احياناً و بدون قصد و غرض، لمسي صورت گرفت اشكالي ندارد.
قسمت ديگر سؤال شما در مورد نوع و نحوة سؤالات و صحبتهاي طرفين ميباشد. از مهمترين و مؤثرترين برنامههاي ازدواج، صحبت و گفتگوي رودروي دختر و پسر است. پس از حصول نتيجه و اطمينان از عدم وجود مانع براي اين ازدواج، لازم و ضروري است كه دختر و پسر «گفتگوي مستقيم» داشته باشند و در فضائي آرام، مسائل و نظرات خود را بررسي كنند.
يكي از فوائد مهم اين گفتگوها اين است كه از سخنان شخص و صحبت با او، ميتوان مقدار زيادي به مكنونات درونياش پيبرد و از احوال و صفاتش آگاه شد. علي ـ عليه السّلام ـ ميفرمايند: انسان هر چه را در دل و درونش پنهان كند، از لغزشهاي زبان و حالت چهرهاش آشكار ميشود.[2]
موضوعات قابل طرح
موضوعات قابل طرح در اين گفتگو مختلف است؛ زيرا عقيدهها، آرمانها، اهداف، و خواستههاي افراد گوناگون است. اما بعضي از مطالب،عمومي بوده و لازم است مطرح شود كه به بعضي از آنها اشاره ميكنم:
1. بيان خطّ مشي كلي زندگي
بيان اينكه زندگي را بر چه مبنايي ميخواهند استوار و اداره كنند. مثلا يك جوان متدين، ميخواهد زندگياش براساس قوانين اسلام بنا شود و همسرش نيز بايد چنين باشد و در همه امور زندگي، تابع اسلام باشد.
2. گفتگو دربارة اهداف آينده
بيان هدفهائي كه قصد دارند در زندگي آينده شان دنبال كنند. هدفهاي و آرمانهاي علمي، اخلاقي، اجتماعي، شغلي و ... 3. بيان صادقانه صفات، اخلاق و خصوصيات خود
4. بيان خواستهها و انتظارات طرفين از يگديگر
5. بيان نظرات خود دربارة چگونگي برخورد و رفتار و رابطه با خانواده و بستگان و خويشان يكديگر
6. طرح نظرات خود دربارة شيوة تربيتي فرزندان آينده
7. تحصيل و ادامه دادن آن
8. بيان عيبها ، نواقص و بيمارهاي خود
اگر دختر و پسر، بيماری و یا عيب و نقصي دارند، صادقانه و بدون كم و زياد، به يكديگر بگويند زيرا:
اولاً: اين كار، واجب است و پرده پوشي و مخفي كردن، عيبها، «كلاه گذاري» و «خيانت» محسوب ميشود.
ثانياً: اگر از اول گفته شود، طرف مقابل، يا او را با همان عيب ميپذيرد و يا رد ميكند. اگر پذيرفت، خود را براي تحمل آن آماده ميكند و او را انساني صادق و بيتقلب و با شهامت ميبيند. اما اگر گفته نشود در آينده از آن عيب با خبر خواهد شد و خود را «فريب خورده» و همسر و خانواده او را «فريبكار» ميبيند و...
لازم به ذكر است كه گاهي دختر و پسر، قبل از ازدواج، شرطها و خواستههايي را براي هم مطرح و بر يكديگر تحميل ميكنند كه ناحق است و طرف را از حقوق مسلم و حتمي خود محروم و از او سلب اختيار ميكند. از اين رو شروط و خواستههاي «ناحق» را ـ كه با حقوق و اختياراتي كه خداوند به هر كدام از زن و مرد داده است در تضاد است ـ نپذيريد.[3] در پايان به چند نكته كليدي اشاره ميكنم:
از پاسخهاي زيركانهاي كه بيانگر حقيقت نيستند خودداري كنيد. پاسخهاي غير واقعي به منظور پيشگيري از برخي مسائل، به نفع هيچ كس نيست.
پاسخهايتان بايد روشن كند كه شما در زندگي مشترك چه انتظاراتي از همديگر داريد. در ضمن ميتوانید اولويتها و رفتارهايي را كه حاضر به ترك آن نيستيد نشان دهيد.
به پاسخهاي هم ديگر گوش دهید، اما دخالت نكنيد. اين گفتگوها براي آن است كه دربارة یکديگر بيشتر بدانيد، نه اينكه همديگر را تغيير دهيد.
هرگز عدم اختلاف نظر، راز موفقيت در زندگي مشترك به حساب نميآيد، اختلاف نظر فرصتي است تا مهارتهاي «مديريت تفاوتها» را بياموزيم. وجود تفاوتهاي فكري، اخلاقي و ... ميان همسران امري طبيعي است، مهم دستيابي به شيوة برخورد با اين تفاوتهاست.
وقتي صحبت ميكنيد، بيشتر دربارة رفتار صحبت كنيد، نه شخص. آرام و مؤدب باشيد، جمله خود را با «تو» شروع نكنيد چون حالت تهاجمي به شما ميدهد.
پرحرفي نكنيد و از اين شاخه به آن شاخه نپريد، زيرا نه تنها سخنانتان را قانع كنندهتر نميكند بلكه فقط موجب ميشود كه شخص مقابل از گوش دادن دست بكشد. از اين رو سعي كنيد از موضوع دور نشويد.[4]
سعي نكنيد همة پاسخها را در يك روز بررسي كنيد يا همة حرفها را در يك روز زده و نتيجهگيري كنيد.
اين گفتگو بايد با خونسردي و با آمادگي قبلي باشد. بين تصميم به گفتگو و انجام آن فاصله باشد تا بتوانيم خود را آماده كرده و آنچه را ميخواهيد مطرح كنيد، و اگر به حافظهتان اطمينان نداريد سؤالاتتان را حتماً يادداشت كنيد.
مطالب و سؤالات خود را از كليات شروع كنيد و پلهپله به طرف جزئيات حركت نمائيد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. 1001پرسش پيش از ازدواج. مونيكا مندزليهي. ترجمه: فرناز فرود. تهران: انتشارات صابرين، 1384.
2. جوانان و انتخاب همسر. علي اكبر مظاهري. قم: انتشارات پارسايان، 1380.
3. مسائل ازدواج و حقوق خانواده. علي اكبر بابازاده. تهران: بدر، 1370.
[1] . توضيح المسائل مراجع، ج 2. ص 421. چ 3. قم: انتشارات جامعه مدرسين، 1378، (فتواي حضرت آيت الله بهجت) گرد آورنده.
[2] . نهج البلاغه، ترجمه: دشتي. محمد حكمت 26. قم: انتشارات دانش هوشيار،1381. ص 629.
[3] . جوانان و انتخاب همسر، مظاهري. علي اكبر چ 13. قم: انتشارات پارسايان، 1380. ص 196.
[4] . مندزليهي. مونيكا، 1001 پرسش پيش از ازدواج. ترجمه فرود. فرناز، تهران. انتشارات صابرين،1384. ص 11 تا 18.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 20 امرداد 01
- بازدید
- ۹۴
اگر دختر و پسري قصد ازدواج داشته و والدین ایشان هم رضایت به این امر داشته باشند در حين صحبت كردن...
- نشان کردن
پرسش
اگر دختر و پسري قصد ازدواج داشته و والدین ایشان هم رضایت به این امر داشته باشند در حين صحبت كردن با يگديگر براي آشنا شدن با خصوصيات يكديگر، آيا نگاه به صورت طرف مقابل و يا برخورد اتفاقي دست يا قسمت ديگر بدن به دست طرف مقابل جايز است يا خير؟ لطفا در رابطه با اينكه طرفين چه پرسشهائي از يكديگر داشته و یا چگونه با یکدیگر صحبت کنند توضیح دهید.
پاسخ
ازدواج يكي از اتفاقات مهم زندگي است و فرد تا پايان عمر در كنار كسي زندگي ميكند كه تا به حال نگاهي متفاوت به او داشته است. از اين رو اسلام اجازه داده است تا با هدف شناخت بيشتر و با رعايت شرائطي، به صورت، مو و حتي محاسن هم نگاه كنند.
يكي از مراجع معظم تقلید در رسالة خود چنين مينويسد: «نگاه كردن به صورت زني كه ميخواهد با او ازدواج كند جايز است به شرط آنكه بداند كه مانع شرعي از ازدواج با او نيست و احتمال هم بدهد كه زن ازدواج را قبول ميكند، و احتمال بدهد كه با اين نگاه كردن اطلاع تازهاي پيدا ميكند و با اين شرائط، نگاه كردن فقط براي اين مرد جايز است، اگر چه چند مرتبه باشد، بلكه چنين نگاه كردني براي جلوگيري از نزاع بعد از عقد، مستحب نيز هست و اجازة زن هم در آن لازم نيست، و بنابر أظهر نگاه كردن به مو و محاسن ديگر آن زن هم با همين شرايط جايز است و وجهي دارد كه زن هم بتواند به مردي كه ميخواهد با او ازدواج كند با شرايط كه گفته شد نگاه كند».[1]
اعتبار اين مجوز تا زمان حصول علم و آگاهي به خصوصيات و ويژگيهاي طرف مقابل ميباشد اما بعد از اطمينان از ويژگيهاي او، هر گونه نگاه و سخن با قصد لذت و شهوت و همچنين لمس بدن حرام ميباشد. تا زماني كه صيغة عقد جاري شود. البته اگر احياناً و بدون قصد و غرض، لمسي صورت گرفت اشكالي ندارد.
قسمت ديگر سؤال شما در مورد نوع و نحوة سؤالات و صحبتهاي طرفين ميباشد. از مهمترين و مؤثرترين برنامههاي ازدواج، صحبت و گفتگوي رودروي دختر و پسر است. پس از حصول نتيجه و اطمينان از عدم وجود مانع براي اين ازدواج، لازم و ضروري است كه دختر و پسر «گفتگوي مستقيم» داشته باشند و در فضائي آرام، مسائل و نظرات خود را بررسي كنند.
يكي از فوائد مهم اين گفتگوها اين است كه از سخنان شخص و صحبت با او، ميتوان مقدار زيادي به مكنونات درونياش پيبرد و از احوال و صفاتش آگاه شد. علي ـ عليه السّلام ـ ميفرمايند: انسان هر چه را در دل و درونش پنهان كند، از لغزشهاي زبان و حالت چهرهاش آشكار ميشود.[2]
موضوعات قابل طرح
موضوعات قابل طرح در اين گفتگو مختلف است؛ زيرا عقيدهها، آرمانها، اهداف، و خواستههاي افراد گوناگون است. اما بعضي از مطالب،عمومي بوده و لازم است مطرح شود كه به بعضي از آنها اشاره ميكنم:
1. بيان خطّ مشي كلي زندگي
بيان اينكه زندگي را بر چه مبنايي ميخواهند استوار و اداره كنند. مثلا يك جوان متدين، ميخواهد زندگياش براساس قوانين اسلام بنا شود و همسرش نيز بايد چنين باشد و در همه امور زندگي، تابع اسلام باشد.
2. گفتگو دربارة اهداف آينده
بيان هدفهائي كه قصد دارند در زندگي آينده شان دنبال كنند. هدفهاي و آرمانهاي علمي، اخلاقي، اجتماعي، شغلي و ... 3. بيان صادقانه صفات، اخلاق و خصوصيات خود
4. بيان خواستهها و انتظارات طرفين از يگديگر
5. بيان نظرات خود دربارة چگونگي برخورد و رفتار و رابطه با خانواده و بستگان و خويشان يكديگر
6. طرح نظرات خود دربارة شيوة تربيتي فرزندان آينده
7. تحصيل و ادامه دادن آن
8. بيان عيبها ، نواقص و بيمارهاي خود
اگر دختر و پسر، بيماری و یا عيب و نقصي دارند، صادقانه و بدون كم و زياد، به يكديگر بگويند زيرا:
اولاً: اين كار، واجب است و پرده پوشي و مخفي كردن، عيبها، «كلاه گذاري» و «خيانت» محسوب ميشود.
ثانياً: اگر از اول گفته شود، طرف مقابل، يا او را با همان عيب ميپذيرد و يا رد ميكند. اگر پذيرفت، خود را براي تحمل آن آماده ميكند و او را انساني صادق و بيتقلب و با شهامت ميبيند. اما اگر گفته نشود در آينده از آن عيب با خبر خواهد شد و خود را «فريب خورده» و همسر و خانواده او را «فريبكار» ميبيند و...
لازم به ذكر است كه گاهي دختر و پسر، قبل از ازدواج، شرطها و خواستههايي را براي هم مطرح و بر يكديگر تحميل ميكنند كه ناحق است و طرف را از حقوق مسلم و حتمي خود محروم و از او سلب اختيار ميكند. از اين رو شروط و خواستههاي «ناحق» را ـ كه با حقوق و اختياراتي كه خداوند به هر كدام از زن و مرد داده است در تضاد است ـ نپذيريد.[3] در پايان به چند نكته كليدي اشاره ميكنم:
از پاسخهاي زيركانهاي كه بيانگر حقيقت نيستند خودداري كنيد. پاسخهاي غير واقعي به منظور پيشگيري از برخي مسائل، به نفع هيچ كس نيست.
پاسخهايتان بايد روشن كند كه شما در زندگي مشترك چه انتظاراتي از همديگر داريد. در ضمن ميتوانید اولويتها و رفتارهايي را كه حاضر به ترك آن نيستيد نشان دهيد.
به پاسخهاي هم ديگر گوش دهید، اما دخالت نكنيد. اين گفتگوها براي آن است كه دربارة یکديگر بيشتر بدانيد، نه اينكه همديگر را تغيير دهيد.
هرگز عدم اختلاف نظر، راز موفقيت در زندگي مشترك به حساب نميآيد، اختلاف نظر فرصتي است تا مهارتهاي «مديريت تفاوتها» را بياموزيم. وجود تفاوتهاي فكري، اخلاقي و ... ميان همسران امري طبيعي است، مهم دستيابي به شيوة برخورد با اين تفاوتهاست.
وقتي صحبت ميكنيد، بيشتر دربارة رفتار صحبت كنيد، نه شخص. آرام و مؤدب باشيد، جمله خود را با «تو» شروع نكنيد چون حالت تهاجمي به شما ميدهد.
پرحرفي نكنيد و از اين شاخه به آن شاخه نپريد، زيرا نه تنها سخنانتان را قانع كنندهتر نميكند بلكه فقط موجب ميشود كه شخص مقابل از گوش دادن دست بكشد. از اين رو سعي كنيد از موضوع دور نشويد.[4]
سعي نكنيد همة پاسخها را در يك روز بررسي كنيد يا همة حرفها را در يك روز زده و نتيجهگيري كنيد.
اين گفتگو بايد با خونسردي و با آمادگي قبلي باشد. بين تصميم به گفتگو و انجام آن فاصله باشد تا بتوانيم خود را آماده كرده و آنچه را ميخواهيد مطرح كنيد، و اگر به حافظهتان اطمينان نداريد سؤالاتتان را حتماً يادداشت كنيد.
مطالب و سؤالات خود را از كليات شروع كنيد و پلهپله به طرف جزئيات حركت نمائيد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1. 1001پرسش پيش از ازدواج. مونيكا مندزليهي. ترجمه: فرناز فرود. تهران: انتشارات صابرين، 1384.
2. جوانان و انتخاب همسر. علي اكبر مظاهري. قم: انتشارات پارسايان، 1380.
3. مسائل ازدواج و حقوق خانواده. علي اكبر بابازاده. تهران: بدر، 1370.
[1] . توضيح المسائل مراجع، ج 2. ص 421. چ 3. قم: انتشارات جامعه مدرسين، 1378، (فتواي حضرت آيت الله بهجت) گرد آورنده.
[2] . نهج البلاغه، ترجمه: دشتي. محمد حكمت 26. قم: انتشارات دانش هوشيار،1381. ص 629.
[3] . جوانان و انتخاب همسر، مظاهري. علي اكبر چ 13. قم: انتشارات پارسايان، 1380. ص 196.
[4] . مندزليهي. مونيكا، 1001 پرسش پيش از ازدواج. ترجمه فرود. فرناز، تهران. انتشارات صابرين،1384. ص 11 تا 18.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 20 امرداد 01
- بازدید
- ۹۴
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.