اگر حرف زدن و نگاه كردن به نامحرم گناه است در دين اسلام چگون...

پرسش
پاسخ
سؤال مطرح شده در واقع تركيبي از دو سؤال ميباشد كه هر كدام جواب مخصوص به خود را دارد.
سؤال اول: آيا در دين اسلام نگاه كردن و صحبت كردن با نامحرم مطلقاً اشكال دارد؟
سؤال دوم: حكم نگاه كردن و صحبت كردن با كسي كه ميخواهيم با او ازدواج كنيم، چيست؟
جواب سؤال اول: بايد توجه داشت كه اسلام صحبت كردن با نامحرم و نگاه كردن به نامحرم را به طور مطلق حرام نكرده، چرا كه انسان يك موجود اجتماعي است و ناگزير از برخي ارتباطات؛ در اسلام براي ارتباط با نامحرم (كلامي و ديداري) يك سري ضوابط و قوانين وضع شده كه به طور قطع اين قوانين و مقرّرات در راستاي به كمال رسيدن انسان وضع شده است. يعني يك سازگاري بين تكوين (ساختار جسم و روح) و تشريع (قانون گذاري) وجود دارد و همة احكام اسلام بر اساس نظام خلقت انسان و جهان وضع شده است.[1] خداوند متعال در مورد اين تطابق چنين ميفرمايد:«فَاَقِم وَجهك للدين حنيفاً فطره اللهِ التي فَطَرَ الناسَ عليها لا تبديلَ لخلقِ اللهِ ذلك الدين القيم و لكنَّ اكثر النّاس لا يعلمون»[2] «پس تو روي به جانب آيين پاك اسلام آور و پيوسته از طريق دين خدا كه فطرت خلق را بر آن آفريده است پيروي كن كه هيچ تغييري در خلقت خداوند نبايد داد، اين است آيين استوار حق و لكن اكثر مردم از حقيقت آن آگاه نيستند.»[3]
بر طبق اين ديدگاه اگر چيزي حرام شده قطعاً براي انسان مضرّ بوده و اگر چيزي واجب شده براي او لازم و مفيد و ضروري است. در نتيجه ريشة قوانين الهي به نياز خود انسان برميگردد نه به خداوندي كه كمال مطلق است و بينياز.[4]
با اين توضيح كوتاه كه داده شده در مورد سؤال اول بايد بگوئيم كه نگاه كردن به نامحرم و صحبت كردن با او در چهارچوبي كه اسلام تعيين كرده است هيچ اشكالي ندارد. از آنجايي كه دختر و پسر دو جنس مخالف هستند، نسبت به يكديگر جاذبه دارند و تعيين اين ضوابط از سوي اسلام براي روابط دختر و پسر به خاطر اين است كه اين روابط به حاكميت شهوت بر روابط و اجتماع منجر نگردد. مثلاً در اسلام آمده كه ارتباط كلامي با نامحرم به قصد لذّت نباشد. امّا براي ارتباطهاي ضروري با رعايت اصول و ضوابط اسلامي هيچ اشكالي ندارد.
جواب سؤال دوم:
ازدواج يك ميثاق مقدس آسماني است كه دختر و پسر دو ركن اساسي اين ميثاق مقدس هستند. طبيعي است كه دختر و پسر بايد يكديگر را انتخاب كنند و انتخاب بدون شناخت ميسّر نيست و شناخت بدون ارتباط امكان پذير نيست. از اين رو اسلام به دختر و پسري كه قصد ازدواج دارند اجازه داده كه به صورت همديگر نگاه كرده و خوب يكديگر را ببينند. به اين احاديث توجّه كنيد:
1. مردي به حضرت صادق ـ عليه السّلام ـ عرض كرد: آيا مرد ميتواند به زني كه قصد دارد با او ازدواج نمايد نگاه كند و مو و زيبائيهايش را ببيند؟ فرمود: در صورتي كه در نگاه كردن قصد لذتجويي نداشته باشد مانعي ندارد.[5]
2. شخصي به امام صادق ـ عليه السّلام ـ عرض كرد: مردي قصد دارد با زني ازدواج كند،آيا جايز است به او نگاه كند؟ فرمود: آري، زن نيز ميتواند لباس نازك بپوشد تا مرد درست او را ببيند، زيرا مرد، زن را با قيمت سنگيني به دست مي آورد.[6] آري لازم و ضروري است كه دختر و پسر يكديگر را ببينند، اگر مورد پسند واقع شدند، رسماً به خواستگاري بروند و چه بسيار نمونههايي كه به خاطر دقت نكردن در اين مسأله، ازدواج ناموفق و نافرجامي داشتند.
امّا در مورد صحبت كردن با نامحرم در امر ازدواج، اسلام باز اين اجازه را داده كه دختر و پسر با هم صحبت كنند و از آراء و افكار يكديگر مطلع گردند.
در پايان تذكّر چند نكته لازم است:
1. بايد قبل از انجام هر كاري نسبت به آن كار شناخت و آگاهي و اطّلاعات كافي به دست آوريم «بيگدار به آب نزنيم» مخصوصاً در امر مهمي مانند ازدواج؛
2. توجه به ملاكهاي اسلامي و انساني در انتخاب همسر بايد عميقاً مورد توجه قرار گيرد؛
3. صحبت كردن دختر و پسر تنها راه شناخت نيست و بايد قبول داشته باشيم كه با صحبت كردن و نگاه كردن تنها بخشي از انتخاب را انجام دادهايم و چه بسيار كساني كه در صحبت بسيار خوش كلام امّا در عمل ...
4. در انتخاب همسر علاوه بر استفاده از ارتباط كلامي و ديداري با خواستگار بايد از شيوههايي مانند: تحقيق و بررسي، استفاده از تجارب والدين و ديگر افراد دلسوز، مشورت و ... نيز بهره گرفت.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. روابط اجتماعي دختران و پسران، چرا و چگونه؛ علي آذر تاج، رشت، انتشارات: نشر حق شناسي. 1381.
2. ازدواج آسان و شيوة همسرداري، محمّد محمدي اشتهاردي، انتشارات نبوي، چاپ اول، 1371.
3. آئينه ازدواج و روابط همسران، سيد ضياء الدين صدري، انتشارات: انجمن اولياء و مربيان جمهوري اسلامي ايران، تهران، 1373.
پي نوشت ها:
[1] . شجاعي، محمّد، درّ و صدف، انتشارات نشر محيي، چاپ اول، 1376، ص 25.
[2] . روم/30.
[3] . ترجمة الهي قمشهاي.
[4] . شجاعي، محمّد، همان، ص 26.
[5] . به نقل از اميني، ابراهيم، انتخاب همسر، انتشارات سازمان تبليغات اسلامي، چاپ اول، 1369. ص 912.
[6] . اميني، ابراهيم، انتخاب همسر، نشر سازمان تبليغات اسلامي، چاپ اول، 1369، ص 113.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 19 خرداد 93
- بازدید
- ۸٬۷۵۱
اگر حرف زدن و نگاه كردن به نامحرم گناه است در دين اسلام چگون...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
سؤال مطرح شده در واقع تركيبي از دو سؤال ميباشد كه هر كدام جواب مخصوص به خود را دارد.
سؤال اول: آيا در دين اسلام نگاه كردن و صحبت كردن با نامحرم مطلقاً اشكال دارد؟
سؤال دوم: حكم نگاه كردن و صحبت كردن با كسي كه ميخواهيم با او ازدواج كنيم، چيست؟
جواب سؤال اول: بايد توجه داشت كه اسلام صحبت كردن با نامحرم و نگاه كردن به نامحرم را به طور مطلق حرام نكرده، چرا كه انسان يك موجود اجتماعي است و ناگزير از برخي ارتباطات؛ در اسلام براي ارتباط با نامحرم (كلامي و ديداري) يك سري ضوابط و قوانين وضع شده كه به طور قطع اين قوانين و مقرّرات در راستاي به كمال رسيدن انسان وضع شده است. يعني يك سازگاري بين تكوين (ساختار جسم و روح) و تشريع (قانون گذاري) وجود دارد و همة احكام اسلام بر اساس نظام خلقت انسان و جهان وضع شده است.[1] خداوند متعال در مورد اين تطابق چنين ميفرمايد:«فَاَقِم وَجهك للدين حنيفاً فطره اللهِ التي فَطَرَ الناسَ عليها لا تبديلَ لخلقِ اللهِ ذلك الدين القيم و لكنَّ اكثر النّاس لا يعلمون»[2] «پس تو روي به جانب آيين پاك اسلام آور و پيوسته از طريق دين خدا كه فطرت خلق را بر آن آفريده است پيروي كن كه هيچ تغييري در خلقت خداوند نبايد داد، اين است آيين استوار حق و لكن اكثر مردم از حقيقت آن آگاه نيستند.»[3]
بر طبق اين ديدگاه اگر چيزي حرام شده قطعاً براي انسان مضرّ بوده و اگر چيزي واجب شده براي او لازم و مفيد و ضروري است. در نتيجه ريشة قوانين الهي به نياز خود انسان برميگردد نه به خداوندي كه كمال مطلق است و بينياز.[4]
با اين توضيح كوتاه كه داده شده در مورد سؤال اول بايد بگوئيم كه نگاه كردن به نامحرم و صحبت كردن با او در چهارچوبي كه اسلام تعيين كرده است هيچ اشكالي ندارد. از آنجايي كه دختر و پسر دو جنس مخالف هستند، نسبت به يكديگر جاذبه دارند و تعيين اين ضوابط از سوي اسلام براي روابط دختر و پسر به خاطر اين است كه اين روابط به حاكميت شهوت بر روابط و اجتماع منجر نگردد. مثلاً در اسلام آمده كه ارتباط كلامي با نامحرم به قصد لذّت نباشد. امّا براي ارتباطهاي ضروري با رعايت اصول و ضوابط اسلامي هيچ اشكالي ندارد.
جواب سؤال دوم:
ازدواج يك ميثاق مقدس آسماني است كه دختر و پسر دو ركن اساسي اين ميثاق مقدس هستند. طبيعي است كه دختر و پسر بايد يكديگر را انتخاب كنند و انتخاب بدون شناخت ميسّر نيست و شناخت بدون ارتباط امكان پذير نيست. از اين رو اسلام به دختر و پسري كه قصد ازدواج دارند اجازه داده كه به صورت همديگر نگاه كرده و خوب يكديگر را ببينند. به اين احاديث توجّه كنيد:
1. مردي به حضرت صادق ـ عليه السّلام ـ عرض كرد: آيا مرد ميتواند به زني كه قصد دارد با او ازدواج نمايد نگاه كند و مو و زيبائيهايش را ببيند؟ فرمود: در صورتي كه در نگاه كردن قصد لذتجويي نداشته باشد مانعي ندارد.[5]
2. شخصي به امام صادق ـ عليه السّلام ـ عرض كرد: مردي قصد دارد با زني ازدواج كند،آيا جايز است به او نگاه كند؟ فرمود: آري، زن نيز ميتواند لباس نازك بپوشد تا مرد درست او را ببيند، زيرا مرد، زن را با قيمت سنگيني به دست مي آورد.[6] آري لازم و ضروري است كه دختر و پسر يكديگر را ببينند، اگر مورد پسند واقع شدند، رسماً به خواستگاري بروند و چه بسيار نمونههايي كه به خاطر دقت نكردن در اين مسأله، ازدواج ناموفق و نافرجامي داشتند.
امّا در مورد صحبت كردن با نامحرم در امر ازدواج، اسلام باز اين اجازه را داده كه دختر و پسر با هم صحبت كنند و از آراء و افكار يكديگر مطلع گردند.
در پايان تذكّر چند نكته لازم است:
1. بايد قبل از انجام هر كاري نسبت به آن كار شناخت و آگاهي و اطّلاعات كافي به دست آوريم «بيگدار به آب نزنيم» مخصوصاً در امر مهمي مانند ازدواج؛
2. توجه به ملاكهاي اسلامي و انساني در انتخاب همسر بايد عميقاً مورد توجه قرار گيرد؛
3. صحبت كردن دختر و پسر تنها راه شناخت نيست و بايد قبول داشته باشيم كه با صحبت كردن و نگاه كردن تنها بخشي از انتخاب را انجام دادهايم و چه بسيار كساني كه در صحبت بسيار خوش كلام امّا در عمل ...
4. در انتخاب همسر علاوه بر استفاده از ارتباط كلامي و ديداري با خواستگار بايد از شيوههايي مانند: تحقيق و بررسي، استفاده از تجارب والدين و ديگر افراد دلسوز، مشورت و ... نيز بهره گرفت.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. روابط اجتماعي دختران و پسران، چرا و چگونه؛ علي آذر تاج، رشت، انتشارات: نشر حق شناسي. 1381.
2. ازدواج آسان و شيوة همسرداري، محمّد محمدي اشتهاردي، انتشارات نبوي، چاپ اول، 1371.
3. آئينه ازدواج و روابط همسران، سيد ضياء الدين صدري، انتشارات: انجمن اولياء و مربيان جمهوري اسلامي ايران، تهران، 1373.
پي نوشت ها:
[1] . شجاعي، محمّد، درّ و صدف، انتشارات نشر محيي، چاپ اول، 1376، ص 25.
[2] . روم/30.
[3] . ترجمة الهي قمشهاي.
[4] . شجاعي، محمّد، همان، ص 26.
[5] . به نقل از اميني، ابراهيم، انتخاب همسر، انتشارات سازمان تبليغات اسلامي، چاپ اول، 1369. ص 912.
[6] . اميني، ابراهيم، انتخاب همسر، نشر سازمان تبليغات اسلامي، چاپ اول، 1369، ص 113.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 19 خرداد 93
- بازدید
- ۸٬۷۵۱
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.