واژه محقق به چه علمايي در حوزه شيعه اطلاق شده است؟
واژه محقق به چه علمايي در حوزه شيعه اطلاق شده است؟
پرسش
پاسخ
واژه محقق به افراد زيادي در حوزه شيعه، اطلاق شده است از جمله:
1. محقق اول: شيخ جعفر بن حسن حلّي (محقق حلّي). وي از مفاخر علمي اماميه در قرن هفتم هجري قمري است (602 ـ 676ق)
مشهورترين تأليف محقق حلي، «شرايع الاسلام في المسائل الحلال و الحرام» است. تولد و وفات او در حله بود.
2. محقق ثاني: شيخ زين الدين ابوالحسن علي بن حسين، معروف به محقق کرکي (متوفي 940ق). وي از علماي معروف معاصر شاه طهماسب صفوي است و سمت شيخ الاسلامي داشت و قاضي القضاة ايران بود. تأليفات بسيار دارد. از جمله آثارش مي توان به جامع المقاصد في شرح القواعدو حاشيه شرايع الاسلام اشاره کرد.[1]
3. محقق ثالث: محمد باقر بن محمد اکمل، معروف به . بهبهاني، استاد اکبر، سيد البشر، محقق ثالث است. وي از بزرگان علماي اماميه و از شاگردان سيد صدر الدين قمي بود و مدتي در بهبهان سکونت گزيد. . اواخر عمر را در کربلا گذرانيد. از آثار او مي توان به ابطال القياس، الاجتهاد و الاخبار (در رد اخباريان)، احکام العقود، الاستصحاب، اصالة البرائة، اصول الاسلام و الايمان، اشاره کرد.[2]
4. محقق رشتي: ميرزا حبيب الله بن محمد علي رشتي. وي از شاگردان برجسته شيخ مرتضي انصاري بود. .در سال 1312ق وفات کرده است.
. الاجارة، الاجتماع الامر و النهي، الامامة، بدايع الافکار (در اصول فقه)، تقريرات درس شيخ مرتضي انصاري، تقليد اعلم، مسأله غصب، کاشف الظلام في علم الکلام، التعادل و التراجيح از مهترین آثار برجای مانده از ایشان است.[3]
5. محقق طوسي: ابوجعفر نصيرالدين محمد بن حسن طوسي (597 ـ 672ق) از علماي بزرگ رياضي و نجوم و حکمت ايران در قرن هفتم و نيز از وزراي آن عصر است. مدتي در دستگاه اسماعيليه بود و هنگام حمله هلاکوخان مغول به ايران، براي نجات مسلمانان از خونريزي هاي آن مرد سفاک به خدمت او درآمد و با تدابير خاصي از خرابي شهرها و کشتار دسته جمعي مردم به دست هلاکوخان جلوگيري کرد. اين دانشمند در ضمن، يکي از فقهاي بزرگ مذهب تشيع است. هلاکو او را به ايجاد رصدخانه در مراغه و ترتيب زيج جديدي که بعدها به زيج ايلخاني مشهور گرديد .تشويق کرد. از آثار او مي توان به تجريد الکلام في تحرير عقايد الاسلام، اساس الاقتباس و اوصاف الاشراف، اشاره کرد.[4]
6. محقق سبزواري: محمد باقر بن محمد مؤمن خراساني (متوفي 1090ق) وي در سال 1017ق در روستاي «نامن» از توابع شهرستان سبزوار متولد شد.
پس از رحلت پدرش به اصفهان آمد و در آنجا مسکن گزيد. او در اندک زماني سرآمد علماي عصر خود شد. به گونه اي که پس از چندي به درخواست شاه عباس دوم، سمت امامت جمعه و جماعت و منصب شيخ الاسلامي را پذيرفت. از آثار او مي توان به روضة الانوار عباسي در اخلاق و شيوه کشور داري اشاره کرد.[5]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ گلشن ابرار، ج1 تا 8.
2ـ تاريخ فقه و فقها، تأليف ابوالقاسم گرجي.
3ـ ادوار اجتهاد، تأليف محمد ابراهيم جناتي.
4ـ فرهنگ فارسي (اعلام) تأليف دکتر محمد معين.
[1]. معين، محمد، فرهنگ فارسي (اعلام)، تهران، انتشارات امير کبير، چاپ چهارم، 1360ش، ج6، ص1911؛ گرجي، ابوالقاسم، تاريخ فقه و فقها، تهران، انتشارات سمت، چاپ اول، 1375ش، ص223 و 226؛ دهخدا، علي اکبر، دائرة المعارف، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ اول، 1345ش، ج42، ص550؛ جنّاتي، محمد ابراهيم، ادوار اجتهاد، تهران، سازمان انتشارات کيهان، چاپ اول، 1372ش، ص278.
[2]. معين، محمد، همان، ج5، ص1191؛ تاريخ فقه و فقها، همان، ص252.
[3]. معين، همان، ج5، ص592؛ ادوار اجتهاد، همان، ص397 و 398.
[4]. فرهنگ فارسي (اعلام)، همان، ج6، ص2126 و 2127.
[5]. جمعي از نويسندگان، گلشن ابرار، قم، انتشارات نور السجاد، چاپ اول، 1384ش، ج5، ص126.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 امرداد 01
- بازدید
- ۶۵
واژه محقق به چه علمايي در حوزه شيعه اطلاق شده است؟
- نشان کردن
پرسش
واژه محقق به چه علمايي در حوزه شيعه اطلاق شده است؟
پاسخ
واژه محقق به افراد زيادي در حوزه شيعه، اطلاق شده است از جمله:
1. محقق اول: شيخ جعفر بن حسن حلّي (محقق حلّي). وي از مفاخر علمي اماميه در قرن هفتم هجري قمري است (602 ـ 676ق)
مشهورترين تأليف محقق حلي، «شرايع الاسلام في المسائل الحلال و الحرام» است. تولد و وفات او در حله بود.
2. محقق ثاني: شيخ زين الدين ابوالحسن علي بن حسين، معروف به محقق کرکي (متوفي 940ق). وي از علماي معروف معاصر شاه طهماسب صفوي است و سمت شيخ الاسلامي داشت و قاضي القضاة ايران بود. تأليفات بسيار دارد. از جمله آثارش مي توان به جامع المقاصد في شرح القواعدو حاشيه شرايع الاسلام اشاره کرد.[1]
3. محقق ثالث: محمد باقر بن محمد اکمل، معروف به . بهبهاني، استاد اکبر، سيد البشر، محقق ثالث است. وي از بزرگان علماي اماميه و از شاگردان سيد صدر الدين قمي بود و مدتي در بهبهان سکونت گزيد. . اواخر عمر را در کربلا گذرانيد. از آثار او مي توان به ابطال القياس، الاجتهاد و الاخبار (در رد اخباريان)، احکام العقود، الاستصحاب، اصالة البرائة، اصول الاسلام و الايمان، اشاره کرد.[2]
4. محقق رشتي: ميرزا حبيب الله بن محمد علي رشتي. وي از شاگردان برجسته شيخ مرتضي انصاري بود. .در سال 1312ق وفات کرده است.
. الاجارة، الاجتماع الامر و النهي، الامامة، بدايع الافکار (در اصول فقه)، تقريرات درس شيخ مرتضي انصاري، تقليد اعلم، مسأله غصب، کاشف الظلام في علم الکلام، التعادل و التراجيح از مهترین آثار برجای مانده از ایشان است.[3]
5. محقق طوسي: ابوجعفر نصيرالدين محمد بن حسن طوسي (597 ـ 672ق) از علماي بزرگ رياضي و نجوم و حکمت ايران در قرن هفتم و نيز از وزراي آن عصر است. مدتي در دستگاه اسماعيليه بود و هنگام حمله هلاکوخان مغول به ايران، براي نجات مسلمانان از خونريزي هاي آن مرد سفاک به خدمت او درآمد و با تدابير خاصي از خرابي شهرها و کشتار دسته جمعي مردم به دست هلاکوخان جلوگيري کرد. اين دانشمند در ضمن، يکي از فقهاي بزرگ مذهب تشيع است. هلاکو او را به ايجاد رصدخانه در مراغه و ترتيب زيج جديدي که بعدها به زيج ايلخاني مشهور گرديد .تشويق کرد. از آثار او مي توان به تجريد الکلام في تحرير عقايد الاسلام، اساس الاقتباس و اوصاف الاشراف، اشاره کرد.[4]
6. محقق سبزواري: محمد باقر بن محمد مؤمن خراساني (متوفي 1090ق) وي در سال 1017ق در روستاي «نامن» از توابع شهرستان سبزوار متولد شد.
پس از رحلت پدرش به اصفهان آمد و در آنجا مسکن گزيد. او در اندک زماني سرآمد علماي عصر خود شد. به گونه اي که پس از چندي به درخواست شاه عباس دوم، سمت امامت جمعه و جماعت و منصب شيخ الاسلامي را پذيرفت. از آثار او مي توان به روضة الانوار عباسي در اخلاق و شيوه کشور داري اشاره کرد.[5]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ گلشن ابرار، ج1 تا 8.
2ـ تاريخ فقه و فقها، تأليف ابوالقاسم گرجي.
3ـ ادوار اجتهاد، تأليف محمد ابراهيم جناتي.
4ـ فرهنگ فارسي (اعلام) تأليف دکتر محمد معين.
[1]. معين، محمد، فرهنگ فارسي (اعلام)، تهران، انتشارات امير کبير، چاپ چهارم، 1360ش، ج6، ص1911؛ گرجي، ابوالقاسم، تاريخ فقه و فقها، تهران، انتشارات سمت، چاپ اول، 1375ش، ص223 و 226؛ دهخدا، علي اکبر، دائرة المعارف، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ اول، 1345ش، ج42، ص550؛ جنّاتي، محمد ابراهيم، ادوار اجتهاد، تهران، سازمان انتشارات کيهان، چاپ اول، 1372ش، ص278.
[2]. معين، محمد، همان، ج5، ص1191؛ تاريخ فقه و فقها، همان، ص252.
[3]. معين، همان، ج5، ص592؛ ادوار اجتهاد، همان، ص397 و 398.
[4]. فرهنگ فارسي (اعلام)، همان، ج6، ص2126 و 2127.
[5]. جمعي از نويسندگان، گلشن ابرار، قم، انتشارات نور السجاد، چاپ اول، 1384ش، ج5، ص126.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 امرداد 01
- بازدید
- ۶۵
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.