فخر الدين ابن عساکر کيست؟
فخر الدين ابن عساکر کيست؟
پرسش
پاسخ
ابن عساکر عبدالرحمان بن محمد ملقب به فخر الدین با کنیه ابومنصور به سال 550ق در دمشق تولد یافت.[1]
از عموهاي خود (صائن الدين و ابوالقاسم علي) و حسان بن زيات و ابو المعالي بن صابر در علم حديث استفاده کرد و از شاگردان زبده درس فقه قطب الدين نيشابوري بود. با دختر او ازدواج کرد و پس از مرگ وي (578 هجري قمري) به جاي او در مدرسه جاورخيه دمشق به تدريس پرداخت.
چندگاهي در مدارس تقويه، عذراويه، عزيزيه دمشق و صلاحيه ناصريّه در قدس تدريس کرد و بزرگان علمي شام در حلقه درس او شرکت مي کردند. پيشنهاد ملک عادل را مبني بر قبول امر قضاوت دمشق نپذیرفت. به سبب انتقاد از ميگساري ملک معظم پسر و جانشين او از تدريس در مدرسه تقويه دمشق بر کنار شد و تنها در جاروخيّه و دارالحديث نوريه تدريس مي کرد و آثاري در فقه و حديث تأليف کرد.[2] از آثار او مي توان به «کتاب الاربعين في مناقب امّهات المومنين» اشاره کرد.
او شافعي مذهب[3] بود و برادرزاده علي بن عساکر مورخ معروف مي باشد. اين عالم بزرگ شافعي مذهب سرانجام در سال 620 هجري قمري مصادف با 1223م در شهر دمشق در گذشت و در قبرستان صوفيان دمشق مدفون شد.[4]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فرهنگ اعلام تاريخ اسلام، تأليف سيد غلامرضا تهامي، جلد اول، ص215.
2ـ دايرة المعارف دهخدا، ج2، ص330.
3ـ ريحانة الادب، علامه ميرزا محمد علي مدرس تبريزي، ج8، ص112 و 113.
4ـ دائرة المعارف بزرگ اسلامي، ج4، ص295.
[1] . نک: ریحانه الادب؛ الاعلام زرکلی
[2]. جمعي از نويسندگان، دائرة المعارف بزرگ اسلامي، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامي، چاپ اول، 1370ش، ج4، ص295.
[3]. آذر تفضّلي، مهين فضائلي جوان، فرهنگ بزرگان اسلام و ايران از قرن اول تا چهاردهم هجري، مشهد، بنياد پژوهش هاي اسلامي آستان قدس رضوي، چاپ اول، 1372ش، ص274.
[4]. جمعي از نويسندگان، دانش نامه ايران و اسلام، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، چاپ اول، 2534 شاهنشاهي، ج2، ص722.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 امرداد 01
- بازدید
- ۸۹
فخر الدين ابن عساکر کيست؟
- نشان کردن
پرسش
فخر الدين ابن عساکر کيست؟
پاسخ
ابن عساکر عبدالرحمان بن محمد ملقب به فخر الدین با کنیه ابومنصور به سال 550ق در دمشق تولد یافت.[1]
از عموهاي خود (صائن الدين و ابوالقاسم علي) و حسان بن زيات و ابو المعالي بن صابر در علم حديث استفاده کرد و از شاگردان زبده درس فقه قطب الدين نيشابوري بود. با دختر او ازدواج کرد و پس از مرگ وي (578 هجري قمري) به جاي او در مدرسه جاورخيه دمشق به تدريس پرداخت.
چندگاهي در مدارس تقويه، عذراويه، عزيزيه دمشق و صلاحيه ناصريّه در قدس تدريس کرد و بزرگان علمي شام در حلقه درس او شرکت مي کردند. پيشنهاد ملک عادل را مبني بر قبول امر قضاوت دمشق نپذیرفت. به سبب انتقاد از ميگساري ملک معظم پسر و جانشين او از تدريس در مدرسه تقويه دمشق بر کنار شد و تنها در جاروخيّه و دارالحديث نوريه تدريس مي کرد و آثاري در فقه و حديث تأليف کرد.[2] از آثار او مي توان به «کتاب الاربعين في مناقب امّهات المومنين» اشاره کرد.
او شافعي مذهب[3] بود و برادرزاده علي بن عساکر مورخ معروف مي باشد. اين عالم بزرگ شافعي مذهب سرانجام در سال 620 هجري قمري مصادف با 1223م در شهر دمشق در گذشت و در قبرستان صوفيان دمشق مدفون شد.[4]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فرهنگ اعلام تاريخ اسلام، تأليف سيد غلامرضا تهامي، جلد اول، ص215.
2ـ دايرة المعارف دهخدا، ج2، ص330.
3ـ ريحانة الادب، علامه ميرزا محمد علي مدرس تبريزي، ج8، ص112 و 113.
4ـ دائرة المعارف بزرگ اسلامي، ج4، ص295.
[1] . نک: ریحانه الادب؛ الاعلام زرکلی
[2]. جمعي از نويسندگان، دائرة المعارف بزرگ اسلامي، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامي، چاپ اول، 1370ش، ج4، ص295.
[3]. آذر تفضّلي، مهين فضائلي جوان، فرهنگ بزرگان اسلام و ايران از قرن اول تا چهاردهم هجري، مشهد، بنياد پژوهش هاي اسلامي آستان قدس رضوي، چاپ اول، 1372ش، ص274.
[4]. جمعي از نويسندگان، دانش نامه ايران و اسلام، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، چاپ اول، 2534 شاهنشاهي، ج2، ص722.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 امرداد 01
- بازدید
- ۸۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.