آيا صحت دارد زماني که مرحوم آيت الله بروجردي جامع الاحاديث را مي خواستند شروع کنند تعدادي از شيعيان مانع نقل احاديث اهل سنت در کتاب جامع الاحاديث شدند و پا فشاري آنها ايشان را (آيت الله بروجردي) از نقل احاديث اهل سنت منصرف ساخت؟
آيا صحت دارد زماني که مرحوم آيت الله بروجردي جامع الاحاديث را مي خواستند شروع کنند تعدادي از شيعيان مانع نقل احاديث...
پرسش
پاسخ
حضرت آيت الله العظمي سيد حسين بروجردي فرزند مرحوم حاج سيد علي در سال 1392 ق در بروجرد ديده به جهان گشود و تحصيلات خود را در اصفهان آغاز نموده و پس از بازگشتی کوتاه مدت به بروجرد به نجف اشرف رفته به تحصيل علوم ديني همت گماردند.
به دلایلی دوباره به بروجرد بازگشته و مدت مدیدی در آنجا اقامت کردند. سلسله وقايعي باعث عزيمت ايشان به قم شد و ايشان که نزد اساتيد بنامي چون کلباسي، درچه اي، جهانگيريان فشقائي، نجفي اصفهاني، طباطبايي يزدي، و... دانش آموخته بودند مرجعيت عامه يافتند و اصلاحات بسياري را در حوزه علميه قم ايجاد کردند.[1]
همچنان که مشهور است ايشان به خاطر برخورداري از بينش عميق در امور دين، مسأله تقريب مذاهب را به صورتي کاملا جدي پي مي گرفتند به طوري که در زمان ايشان همکاري هايي بين ايشان و دار التقريب مصر صورت گرفت.
ايشان باب مکاتبه با شيخ الازهر را باز نموده و با شيخ عبد المجيد سليم شيخ وقت الازهر و هم چنين شيخ محمود شلتوت، نامه نگاري هايي داشتند و به چاپ رساله الاسلام کمک هايي مي کردند.
در مورد کتاب جامع الأحاديث که نام کامل آن جامع الأحاديث الشيعه في احکام الشريعه مي باشد حجت الاسلام محمد واعظ زاده خراساني که از شاگردان آيت الله بوده و شرح حالي هم براي ايشان نوشته است و هم چنين در تدوين اين کتاب هم نقش داشته نقل مي کند که آيت الله بروجردي در ضمن تدريس به برخي اشکالات موجود به وسائل الشيعه اشاره نموده و آرزوي بر طرف شدن آنها را داشته تا اين که آيت الله خوئي در نامه اي از آيت الله بروجردي درخواست کمک براي اين امر مي کند. مرحوم آيت الله بروجردي تصميم به انجام عمل در قم مي گيرند و گروهي از طلاب را مأمور اين کار تحت اشراف خود مي نمايند. در جريان اصلاحات در کتاب وسايل وقفه هايي حاصل و کار در چند مرحله پي گيري مي شود تا اين که روزي حضرت آيت الله در حالي که کتاب «التاج الجامع للاصول في أحاديث الرسول» تأليف شيخ منصور علي ناصف از علماي متأخر الازهر را در دست داشته مي فرمايد: «من ميل دارم در ذيل ابواب، أحاديث مربوط به هر باب را از اين کتاب هم نقل کنيد؛ زيرا علاوه بر اين که به فهم اخبار مروي از ائمه عليهم السلام کمک مي کند، آشکار مي کند که در هر باب فقهي شيعه چه ميزان حديث دارند و اهل سنت به چيز ميزان.
دستور ايشان در دو سه باب اجرا مي شود امّا پس از مدتي امر متوقف مي شود تا اين که در جلسه نهايي ايشان مي فرمايند: من ترديد ندارم که اين اقدام مفيد است امّا اين امر بر بسياري از مردم سنگين است و فعلا زمينه مهيا نيست». فرزند ايشان محمد حسن نيز سخن آيت الله را تأييد و وجهي ديگر براي آن بازگو مي کند تا اين که حضرت آيت الله تصميم قطعي بر ترک اين کار مي گيرند.[2]
ايشان در طول حيات خويش طلاب را به آگاهي از منابع فقه اهل سنت سفارش مي کردند و هم چنين شناساندن فقه شيعه و منابع آن را به علماي اهل سنت لازم مي شمردند.[3] با توجه به ناشناخته بودن فقه شيعه نزد اهل سنت که خود باعث ايراد اتهامات بي پايه و اساس به مکتب تشيع از سوي نا آگاهان مي شود اين شيوه بسيار مؤثر و در تبليغ تشيع مفيد بود ولي همچنان که اشاره شد به علّت ناهمگوني سطح علمي و فرهنگي جامعه، اقدامات اصلاحي گاهي با کارشکني مواجه شده و بي نتيجه مي ماند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ گلشن ابرار، جمعي از نويسندگان.
2- ریحانه الادب ؛تبریزی
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 امرداد 01
- بازدید
- ۶۹
آيا صحت دارد زماني که مرحوم آيت الله بروجردي جامع الاحاديث را مي خواستند شروع کنند تعدادي از شيعيان مانع نقل احاديث...
- نشان کردن
پرسش
آيا صحت دارد زماني که مرحوم آيت الله بروجردي جامع الاحاديث را مي خواستند شروع کنند تعدادي از شيعيان مانع نقل احاديث اهل سنت در کتاب جامع الاحاديث شدند و پا فشاري آنها ايشان را (آيت الله بروجردي) از نقل احاديث اهل سنت منصرف ساخت؟
پاسخ
حضرت آيت الله العظمي سيد حسين بروجردي فرزند مرحوم حاج سيد علي در سال 1392 ق در بروجرد ديده به جهان گشود و تحصيلات خود را در اصفهان آغاز نموده و پس از بازگشتی کوتاه مدت به بروجرد به نجف اشرف رفته به تحصيل علوم ديني همت گماردند.
به دلایلی دوباره به بروجرد بازگشته و مدت مدیدی در آنجا اقامت کردند. سلسله وقايعي باعث عزيمت ايشان به قم شد و ايشان که نزد اساتيد بنامي چون کلباسي، درچه اي، جهانگيريان فشقائي، نجفي اصفهاني، طباطبايي يزدي، و... دانش آموخته بودند مرجعيت عامه يافتند و اصلاحات بسياري را در حوزه علميه قم ايجاد کردند.[1]
همچنان که مشهور است ايشان به خاطر برخورداري از بينش عميق در امور دين، مسأله تقريب مذاهب را به صورتي کاملا جدي پي مي گرفتند به طوري که در زمان ايشان همکاري هايي بين ايشان و دار التقريب مصر صورت گرفت.
ايشان باب مکاتبه با شيخ الازهر را باز نموده و با شيخ عبد المجيد سليم شيخ وقت الازهر و هم چنين شيخ محمود شلتوت، نامه نگاري هايي داشتند و به چاپ رساله الاسلام کمک هايي مي کردند.
در مورد کتاب جامع الأحاديث که نام کامل آن جامع الأحاديث الشيعه في احکام الشريعه مي باشد حجت الاسلام محمد واعظ زاده خراساني که از شاگردان آيت الله بوده و شرح حالي هم براي ايشان نوشته است و هم چنين در تدوين اين کتاب هم نقش داشته نقل مي کند که آيت الله بروجردي در ضمن تدريس به برخي اشکالات موجود به وسائل الشيعه اشاره نموده و آرزوي بر طرف شدن آنها را داشته تا اين که آيت الله خوئي در نامه اي از آيت الله بروجردي درخواست کمک براي اين امر مي کند. مرحوم آيت الله بروجردي تصميم به انجام عمل در قم مي گيرند و گروهي از طلاب را مأمور اين کار تحت اشراف خود مي نمايند. در جريان اصلاحات در کتاب وسايل وقفه هايي حاصل و کار در چند مرحله پي گيري مي شود تا اين که روزي حضرت آيت الله در حالي که کتاب «التاج الجامع للاصول في أحاديث الرسول» تأليف شيخ منصور علي ناصف از علماي متأخر الازهر را در دست داشته مي فرمايد: «من ميل دارم در ذيل ابواب، أحاديث مربوط به هر باب را از اين کتاب هم نقل کنيد؛ زيرا علاوه بر اين که به فهم اخبار مروي از ائمه عليهم السلام کمک مي کند، آشکار مي کند که در هر باب فقهي شيعه چه ميزان حديث دارند و اهل سنت به چيز ميزان.
دستور ايشان در دو سه باب اجرا مي شود امّا پس از مدتي امر متوقف مي شود تا اين که در جلسه نهايي ايشان مي فرمايند: من ترديد ندارم که اين اقدام مفيد است امّا اين امر بر بسياري از مردم سنگين است و فعلا زمينه مهيا نيست». فرزند ايشان محمد حسن نيز سخن آيت الله را تأييد و وجهي ديگر براي آن بازگو مي کند تا اين که حضرت آيت الله تصميم قطعي بر ترک اين کار مي گيرند.[2]
ايشان در طول حيات خويش طلاب را به آگاهي از منابع فقه اهل سنت سفارش مي کردند و هم چنين شناساندن فقه شيعه و منابع آن را به علماي اهل سنت لازم مي شمردند.[3] با توجه به ناشناخته بودن فقه شيعه نزد اهل سنت که خود باعث ايراد اتهامات بي پايه و اساس به مکتب تشيع از سوي نا آگاهان مي شود اين شيوه بسيار مؤثر و در تبليغ تشيع مفيد بود ولي همچنان که اشاره شد به علّت ناهمگوني سطح علمي و فرهنگي جامعه، اقدامات اصلاحي گاهي با کارشکني مواجه شده و بي نتيجه مي ماند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ گلشن ابرار، جمعي از نويسندگان.
2- ریحانه الادب ؛تبریزی
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 1 امرداد 01
- بازدید
- ۶۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.