تاريخ به ما مي گويد که شيعه همواره ياور دشمنان اسلام از قبيل يهوديان و نصارى و مشرکين بوده اند. آنان با...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

تاريخ به ما مي گويد که شيعه همواره ياور دشمنان اسلام از قبيل يهوديان و نصارى و مشرکين بوده اند. آنان با مغول ها همکاري کردند و بغداد سقوط کرد، و نصارى را کمک کردند و قدس از دست مسلمين گرفته شد...، آيا يک مسلمان واقعي چنين کاري مى كند؟ و با آيات قرآني که از دوستي کردن با يهود و نصارى نهي مي نمايد مخالفت مى كند؟! و آيا علي و يا يکي از فرزندانش چنين کاري كرده اند؟!

پاسخ کارشناسی

پاسخ

بدون شک استعمارگران همواره در صدد ايجاد اختلاف بين مسلمانان، خصوصا بين شيعيان و اهل سنت بوده اند. آنها بعضا با طرح مسائلي بي اساس يا کم اهميت و بزرگ نمايي آنها سعي در بدبين کردن هر يک از اين دو گروه و ايجاد اختلاف و دشمني بين آنها بوده اند و هستند. آگاهي از تاريخ واقعي مي تواند شيعه و سني را در نزديکتر شدن به يکديگر کمک کند. همکاري شيعه با مغولان در فتح بغداد زمان هلاکو بدون شک افسانه اي بيش نيست. اگر اوضاع سياسي اين دوره بررسي شود مشخص مي شود که سقوط بغداد امري اجتناب ناپذير بوده است و هيچ ربطي به شيعه ندارد. ما در اين مختصر سعي داريم با استفاده از گفته مورخان سني به اين امر بپردازيم. و در خصوص همکاري شيعيان (فاطمي) با مسيحيان و تسلط آنها بر بيت المقدس نيز بايد به اين واقعيت توجه داشت که اولا: در هيچ تاريخي (از تواريخ معتبر) نيامده که فاطميان با نصاري همکاري کردند.

ثانياً: در اين زمان اصولا خود فاطميان بر بيت المقدس حاکميت داشتند اگر اين همکاري صورت گرفته بود پس اين همه کشتار که برخي منابع 70 هزار نفر نوشته اند، چرا صورت گرفت؟ علاوه بر اينکه به فرض هم که يکي از شيعيان با نصاري يا دشمنان اسلام همکاري کرده باشد نمي توان تمامي شيعيان را مقصر دانست. همان طور که اگر يک سني با مشرکان همکاري کند نمي توان اهل سنت را به نداشتن اسلام و کفر متهم کرد.

با توجه به منابع تاريخي، سقوط بغداد در سال 656 هجري و در زمان حاکميت المستعصم بالله آخرين خليفه عباسي توسط مغولان (هلاکو) نشان از بي لياقتي و رواج فساد و بي بندوباري در دربار خلافت عباسي بوده است. «محمد سهيل طقوش» از نويسندگان سني مذهب مي نويسد: «آخرين خليفه عباسي مستعصم به جدي نبودن در اداره کارهاي مردم شهره بود».[1] لذا براي مقابله با حمله مغولان آماده نبود وي گمان مي کرد که توانايي حيله و پايداري در مقابل خطرشان را دارد.[2] عصام محمد شبارو از ديگر نويسندگان اهل سنت مي نويسد: «مستعصم  بالله با وجود دينداري و توسل به مذهب اهل سنت و جماعت، مردي ضعيف، ناآگاه و بي تدبير بود و از هوشياري بهره اي نداشت. او معتقد بود که سرنوشت مغولها همانند سلجوقيان و آل بويه نابودي است و خلافت عباسي تا روز قيامت دوام خواهد يافت».[3] سپس مي نويسد: «از زمان ورود مغولان به خراسان رويارويي با آنها بر مستعصم واجب بود. او بايد پيش از آنکه مغولان در خانه اش با او درگير شوند به پا مي خواست. اما بيهوده به نيروي معنوي خلافت در داخل بغداد اعتماد کرد.[4] و مي گفت: «بغداد مرا بس است. آنها بغداد را براي من زياد نمي دانند، به ويژه اگر بدانند که من از ساير شهرها به نفع آنان صرف نظر کرده ام....».[5] اما با اين حال و با اين توصيفات همين نويسنده «مؤید الدين بن علقمي» وزير شيعي مستعصم را خيانتکار معرفي مي کند.[6] مترجم کتاب او در پاورقي همين کتاب مي نويسد: «اين شايعات از همان زمان از سوي رقباي ابن علقمي در بغداد بر سر زبانها بود و مستعصم عباسي که نزاع وي را با آنان مي دانست لحظه اي سخنشان را باور نکرد. سنيان که بعدها مي بايست اين شکست فاحش را توجيه مي کردند، بهتر ديدند تا گناه را به گردن وزير لايق، اديب و برجسته شيعي بيندازند».[7] ابن طفطقي در خصوص اهمال کاري خليفه عباسي و سقوط بغداد مي نويسد: «در پايان روزگار مستعصم شايعات درباره فرا رسيدن سپاه مغول همراه هلاکو قوت يافت. لکن اين گونه اخبار به هيچ وجه عزم مستعصم را تکان نداد و همت او را بيدار نکرد و آهنگي در وي ايجاد ننمود و هر چه درباره سلطان هلاکو و هوشمندي و آمادگي شنيده مي شد، بر عکس آن از ناحيه خليفه اهمال و درماندگي به ظهور مي پيوست و به هيچ وجه حقيقت امر را درک نمي کرد. ليکن وزيرش مؤید الدين بن علقمي به حقيقت حال پي برده بود و همواره او را به پرهيز و آگاهي وا مي داشت و به بيداري و هوشمندي و آمادگي توجه مي داد ولي غفلت مستعصم هر لحظه زيادتر مي شد.... تا اينکه سپاه مغول به همدان رسيد....».[8] نکته جالبي که همين نويسنده به آن اشاره کرده و نشان از بي خيالي و بي لياقتي مستعصم دارد مطلبي است که جاي ديگري به آن پرداخته است: « از چيزهايي که درباره مستعصم شهرت دارد اين است که وي زماني به بدرالدين لؤلؤ حاکم موصل نامه نوشته و از او گروهي مطرب و نوازنده درخواست کرد. و اين در همان وقت بود که فرستاده هلاکو نيز نزد بدرالدين  لؤلؤ آمده از وي درخواست منجنيق و آلات حصار مي کرد. بدرالدين لؤلؤ گفت: به خواسته هاي اين دو نفر بنگريد و بر اسلام و مسلمانان گريه کنيد».[9] بنابراين در اين قضيه آيا مي توان وزير شيعي مستعصم را به خيانت متهم کرد و بي لياقتي آخرين حاکم عباسي را ناديده گرفت؟!

امّا در خصوص همکاري شيعيان با صليبيان و از دست رفتن بيت المقدس در نيمه قرن پنجم بايد به اين نکته توجه داشت که فاطميان در سال 359 هجري موفق شدند مصر و شام را تحت نفوذ خود درآورند.[10] بنابراين در اين زمان حاکميت منطقه فلسطين در اختيار فاطميان شيعي (اسماعيلي) بود. در اين زمان افتخار الدوله حاکم فاطمي قدس از جانب افضل بن بدر جمالي بود.[11] افتخار الدوله به منظور جلوگيري از ورود مسيحيان که به محاصره شهر بيت المقدس پرداخته بودند، چاههاي آب را سمي کرد. و مسيحيان را براي جلوگيري از جاسوسي و خرابکاري اخراج کرد.[12] لذا بسياري از جنگجويان صليبي و حيواناتشان از تشنگي مردند. حکومت عباسي نيز نتوانست کمک چنداني به مسلمانان بيت المقدس انجام دهد.[13] دولت فاطمي نااميد از کمک سلجوقي ها و خلفاي عباسي، افضل بن بدر جمالي را به همراه نيرويي گران به فلسطين فرستاد. آنها رمله را در سال 495 هجري باز پس گرفتند. سپس به سمت يافا رفتند اما چون نيروي کمکي براي صليبي ها رسيد شکست خوردند.[14] همه اين عبارات نشان دهنده تلاش فاطميان در جهت مبارزه با مسيحيان اشغالگر مي باشد و از طرفي، از عدم توانايي حاکمان بغداد در کمک رساني به آنها حکايت دارد. اگر فاطميان با صليبي ها همکاري کرده بودند آنها به راحتي و بدون قتل و کشتار مردم مي توانستند وارد بيت المقدس شوند. اين پايداري و مقاومت فاطميان بود که موجب شد صليبي ها در بيت المقدس به منظور انتقام، بيت المقدس را به خاک و خون بکشند.

علاوه بر اين بايد به اين نکته توجه داشت که بي لياقتي يک فرد يا يک گروه خاصي را نمي توان به حساب جمع گذاشت. ممکن است اين بي لياقتي و حتي بعضا خيانت هم در ميان برخي از نفوذيها و جاسوسان که خود را شيعه معرفي مي کنند باشد يا در ميان اهل سنت اتفاق افتاده باشد. به عنوان نمونه عصام محمد قائل است: مملوکان (سني مذهب) مصر به منظور بيرون راندن ايوبيان (سني مذهب) با صليبيون متحد شدند. وي مي نويسد: «در سال 649 هجري اتحاد صليبي مملوکي با هدف حمله مشترک براي بيرون راندن ايوبيان منعقد شد که يافا تحت سلطه  لوئی نهم و غزه در دست (آيبک) باشد».[15]

نتيجه گيري:

اينکه در سئوال مطرح شده شيعه همواره ياور دشمنان اسلام و مشرکين بوده سخني باطل است که از روي انصاف بيان نشده است. بدون شک، بررسي دقيق و منصفانه تاريخ چنين مطلبي را بيان نمي کند. علاوه بر اينکه دو موردي که به عنوان همکاري شيعيان با نصاري در سئوال مطرح شده بود، با بررسي مختصري که در کتب اهل سنت انجام گرفت، شيعيان را از اين اتهامات مبرا معرفي مي کند. از اينروي سخن فوق ادعاهايي بدون دليل است.

چون اکثر مورخان اهل سنت اين قضايا را در آثار خود گزارش داده اند، اگر بدون غرض ورزي مطالعه شود به يقين دامن شيعه از اين تهمت ها پاک خواهد بود. اگر فلسطين براي اهل سنت مهم است چرا اعراب امروز از فلسطينيان حمايت نمي کنند، و تنها حامي بزرگ آنان ايرانيان و امام خميني و رهبري ايران است، در آن کشورهاي عربي همه با اسرائيل دوستند ولي ايران دشمن اسرائيل است، و حامي اعراب فلسطين. اعراب منطقه خليج فارس بخش کوچکي از پول نفت را اگر در راه حمايت از فلسطين خرج کنند وضع جهان اسلام چنين نخواهد بود. الآن دوستي کشورهاي عربي و اهل سنت نسبت با سران کشورهایی مثل آمریکا و... خيلي صميمي است و براي آنان مجالس ميزباني آماده مي کنند. در گذشته اگر اسماعيليان از حفظ فلسطين کوتاهي کرده و يا نتوانسته اند حفظ کنند ربطي به شيعه اثني عشري ندارد. اسلام هميشه توسط ائمه حفظ شده که رهبران شيعه اند. اگر در خندق علي مجاهدت نمي کرد کار اسلام توسط مشرکان ساخته بود، علي رهبر شيعه است و حفظ اسلام به دست او بود چون تنها پيرو واقعي پيامبر علي ـ عليه السلام ـ بود.

علي رهبر شيعه بزرگترين مبارز اسلام که خيبر را فتح کرد. خلفاي سني مذهب اموي بودند که در باره خود از مسيحيان مشورت مي گرفتند؛ معاويه و يزيد و خلفاي ديگر امويان با مسيحيان و يهود روابط صميمي داشتند. شيعه در طول تاريخ به صورت محدود توانسته بود حکومت تشکيل دهد که محور شعار شيعه اثني عشري دوستي اهل بيت است، اما بني عباس سني مذهب بودند و در دربار خود از مسيحيان و يهود نفوذي داشتند. کعب الاحبار يهودي مذهب مهمترين راوي اهل سنت است، و اهل سنت اکثر روايات خود را از او گرفته اند. کعب الاحبار يک نفوذي يهودي بود که عمر با او همواره مشورت مي کرد و مشاور عمر بود. همکاري هاي اهل سنت و رهبران آنان با دشمنان اسلام در تاريخ فزونتر از اين است که در دفتري بگنجد. شما اگر اهل مطالعه هستيد به مطالعه احوال مشاوران خلفاي اموي بپردازيد. رهبران شيعه از اميرمؤمنان تا امام زمان همواره دوستدار انسانيت و هدايتگر انسان بودند و هرگز با کافران مشورت نمي کردند.

امروز القاعده و وهابي هاي مقيم عربستان بزرگترين دشمن اسلام اند که با کارهاي ناشايست خود پاي آمريکا و ناتو را به منطقه کشانده و عراق و افغانستان را به آنان واگذار کردند، و تنها گروهي که در ميان اهل اسلام با اشغالگران مبارزه مي کند ايران شيعي است. اميران عرب در تمام کشورهاي عربي غير از لبنان (سيد حسن نصرالله که شيعه است و بشار اسد که علوي است) در رفاه و آسايش با پول سرشار نفت در خوشگذراني مشغولند و ملت اسلام در عراق و فلسطين و افغانستان و... غرق خون هستند.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ دولت عباسيان، محمد سهيل طقوس.

2ـ دولت مماليک و نقش سیاسی و تمدنی آنان در تاریخ اسلام) ، عصام محمد شبارو. مترجم وناقد پورمحمدی املشی،نصرالله

3ـ نقش ائمه در احياي دين، علامه سید مرتضی عسگري.

 


[1]. محمد سهيل طقوس، دولت عباسيان، ترجمه جودکي، حجت الله، قم، پژوهشکده حوزه و دانشگاه، 1380ش، چاپ اول، ص250 به نقل از ابن الطقطقي، المعزي في الاداب السلطانيه، ص333.

[2]. همان.

[3]. عصام محمد شبارو، دولت مماليک، ترجمه بختياري، شهلا، قم، پژوهشکده حوزه و دانشگاه، 1386، چاپ دوم، ص59 به نقل از جامع التواريخ، ج1، ص275و فوات الوفيات، ج1، ص496.

[4]. همان.

[5]. همان به نقل از تاريخ مختصر الدول، ص255.

[6]. همان، ص63.

[7]. همان، پاورقي به قلم مترجم بختياري، شهلا.

[8]. محمد بن علي بن طباطبا (ابن طقطقي) الفخري، ترجمه محمد وحيد گلپايگاني، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1360ش، چاپ دوم، ص448 ـ 447.

[9]. همان، ص61.

[10]. ناصري طاهري، عبدالله، بيت المقدس شهرپيامبران، تهران، سروش، 1367ش، ص36.

[11]. محمد عاشور، فايد حماد، جهاد المسلمين في الحروب الصليبيه، بيروت، موسسه الرساله، 1405ق، ص22.

[12]. همان، ص133.

[13]. همان، ص152.

[14]. همان.

[15]. عصام محمد شبارو، همان، ص21.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
29 تیر 01
بازدید
۷۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.