با اين فرض که کعبه در برهه اي بتخانه بوده است تصدي گري و توليت آن براي ابوطالب چه نقطه مثبتي است؟ و ثانيا چرا ايشان تصدي گري و کليدداری بتخانه را قبول کرده بودند؟
با اين فرض که کعبه در برهه اي بتخانه بوده است تصدي گري و توليت آن براي ابوطالب چه نقطه مثبتي است؟ و ثانيا چرا ايشان تصدي گري و کليدداری بتخانه را قبول کرده بودند؟
پرسش
پاسخ
خانه کعبه از زمان حضرت آدم ـ عليه السلام ـ به عنوان عبادتگاهي براي پرستش خداوند متعال بوده است.[1] اين خانه همواره از تقدس و معنويت خاصي برخوردار بوده است. بدون شک وجود مقطعي بت ها در کعبه نمي توانسته از قداست اين خانه باعظمت بکاهد. در واقع همين قداست و اهميت خانه کعبه، به عنوان محلي براي عبادت خداوند است، که سبب شده توليت و کليد داري کعبه مقامي ارجمند محسوب شود. هر چند در مورد ابوطالب تنها سقايت (آب دادن به حجاج) و رفادت (پخش غذا بين حاجيان) اين خانه گزارش شده است.
عبد مناف بن عبدالمطلب مشهور به ابوطالب عموي رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و پدر بزرگوارحضرت علي ـ عليه السلام ـ 35 سال پيش از عام الفيل متولد شده است مادرش فاطمه دختر عمرو بن عائذ مخزومي بوده است.[2]
پدرش عبدالمطلب رئيس مکه و قريش در سال هشتم عام الفيل به هنگام مرگ، داوري و توليت امور کعبه را به زبير و کفالت حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و توليت سقايت (آب دادن به حجاج) را به ابوطالب سپرد.[3]
مقدسي مي نويسد: پس از عبدالمطلب صاحب زمزم و ساقي حاجيان، ابوطالب متولي اين کار شد[4] مسعودي نيز مي نويسد: «عبد المطلب سقايت و رفادت خانه خدا را به پسرش عبد مناف که همان ابوطالب است واگذاشت و سفارش پيامبر را به او کرد.[5]
از اين روايات استفاده مي شود که حضرت ابوطالب ـ عليه السلام ـ پس از عبدالمطلب تنها امر سقايت و رفادت خانه خدا را بر عهده داشت. توليت و کليدداري خانه کعبه به دست او نبوده است. به فرض هم که ايشان اين امر را بر عهده مي گرفت باز هم بدون شک براي ايشان فضيلت و افتخار محسوب مي شد.
در روايتي آمده است که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ پس از فتح مکه و ورود به اين شهر در سخنراني خويش فرمود: آگاه باشيد هر خوني که ريخته شده يا هر تفاخر و مباهاتي که در جاهليت بوده زير پاي من است، مگر دو چيز، توليت کعبه (کليدداري و نگهداري آن) و سقايت حجاج»[6] اين روايت به خوبي نشان مي دهد که توليت خانه کعبه و سقايت حاجيان از تقدس و اهميت برخوردار بوده است و پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ اين مناصب را مباهات و تفاخر براي صاحبانشان دانسته است.
نتيجه گيري: وجود بت در خانه کعبه بدون شک نمي توانسته از قداست و عظمت خانه کعبه که همواره عبادتگاه پيامبران خصوصا پيامبراکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بوده است، بکاهد بنابراين توليت آن توسط عبدالمطلب و سقايت و رفادت در اين خانه توسط ابوطالب، براي ايشان نقطه مثبت و تفاخر محسوب مي شود همان گونه که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به اين تفاخر اشاره کرده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ ابوطالب مومن قريش، عبدالله خنيزي.
2ـ ابوطالب تجلي ايمان، سيد مجيد پور طباطبايي.
[1]. نهج البلاغه، خطبه 190.
[2]. ابن حجر عسقلاني، الاصابه، تحقيق معوض، علي محمد، بيروت، دارالکتب العلميه، 1415ق، ج7، ص196.
[3]. ابن واضح يعقوبي، تاريخ اليعقوبي، بيروت، دارصادر، 1415ق، چاپ ششم، ج2،ص 13.
[4]. مقدسي، مطهر بن طاهر، البدء و التاريخ، ترجمه شفيعي کدکني، محمد رضا، تهران، اگه، 1374ش، ج2، ص638.
[5]. مسعودي، علي بن حسين، مروج الذهب، ترجمه پاينده، ابوالقاسم، تهران، علمي و فرهنگي، 1374ش، ج1،ص 490.
[6]. ابن اثير، عزالدين، الکامل، ترجمه حالت ابوالقاسم، خليلي، عباس، تهران، موسسه مطبوعاتي علمي، 1371، ج7، ص298.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 19 امرداد 01
- بازدید
- ۵۴
با اين فرض که کعبه در برهه اي بتخانه بوده است تصدي گري و توليت آن براي ابوطالب چه نقطه مثبتي است؟ و ثانيا چرا ايشان تصدي گري و کليدداری بتخانه را قبول کرده بودند؟
- نشان کردن
پرسش
با اين فرض که کعبه در برهه اي بتخانه بوده است تصدي گري و توليت آن براي ابوطالب چه نقطه مثبتي است؟ و ثانيا چرا ايشان تصدي گري و کليدداری بتخانه را قبول کرده بودند؟
پاسخ
خانه کعبه از زمان حضرت آدم ـ عليه السلام ـ به عنوان عبادتگاهي براي پرستش خداوند متعال بوده است.[1] اين خانه همواره از تقدس و معنويت خاصي برخوردار بوده است. بدون شک وجود مقطعي بت ها در کعبه نمي توانسته از قداست اين خانه باعظمت بکاهد. در واقع همين قداست و اهميت خانه کعبه، به عنوان محلي براي عبادت خداوند است، که سبب شده توليت و کليد داري کعبه مقامي ارجمند محسوب شود. هر چند در مورد ابوطالب تنها سقايت (آب دادن به حجاج) و رفادت (پخش غذا بين حاجيان) اين خانه گزارش شده است.
عبد مناف بن عبدالمطلب مشهور به ابوطالب عموي رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و پدر بزرگوارحضرت علي ـ عليه السلام ـ 35 سال پيش از عام الفيل متولد شده است مادرش فاطمه دختر عمرو بن عائذ مخزومي بوده است.[2]
پدرش عبدالمطلب رئيس مکه و قريش در سال هشتم عام الفيل به هنگام مرگ، داوري و توليت امور کعبه را به زبير و کفالت حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و توليت سقايت (آب دادن به حجاج) را به ابوطالب سپرد.[3]
مقدسي مي نويسد: پس از عبدالمطلب صاحب زمزم و ساقي حاجيان، ابوطالب متولي اين کار شد[4] مسعودي نيز مي نويسد: «عبد المطلب سقايت و رفادت خانه خدا را به پسرش عبد مناف که همان ابوطالب است واگذاشت و سفارش پيامبر را به او کرد.[5]
از اين روايات استفاده مي شود که حضرت ابوطالب ـ عليه السلام ـ پس از عبدالمطلب تنها امر سقايت و رفادت خانه خدا را بر عهده داشت. توليت و کليدداري خانه کعبه به دست او نبوده است. به فرض هم که ايشان اين امر را بر عهده مي گرفت باز هم بدون شک براي ايشان فضيلت و افتخار محسوب مي شد.
در روايتي آمده است که پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ پس از فتح مکه و ورود به اين شهر در سخنراني خويش فرمود: آگاه باشيد هر خوني که ريخته شده يا هر تفاخر و مباهاتي که در جاهليت بوده زير پاي من است، مگر دو چيز، توليت کعبه (کليدداري و نگهداري آن) و سقايت حجاج»[6] اين روايت به خوبي نشان مي دهد که توليت خانه کعبه و سقايت حاجيان از تقدس و اهميت برخوردار بوده است و پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ اين مناصب را مباهات و تفاخر براي صاحبانشان دانسته است.
نتيجه گيري: وجود بت در خانه کعبه بدون شک نمي توانسته از قداست و عظمت خانه کعبه که همواره عبادتگاه پيامبران خصوصا پيامبراکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بوده است، بکاهد بنابراين توليت آن توسط عبدالمطلب و سقايت و رفادت در اين خانه توسط ابوطالب، براي ايشان نقطه مثبت و تفاخر محسوب مي شود همان گونه که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به اين تفاخر اشاره کرده است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ ابوطالب مومن قريش، عبدالله خنيزي.
2ـ ابوطالب تجلي ايمان، سيد مجيد پور طباطبايي.
[1]. نهج البلاغه، خطبه 190.
[2]. ابن حجر عسقلاني، الاصابه، تحقيق معوض، علي محمد، بيروت، دارالکتب العلميه، 1415ق، ج7، ص196.
[3]. ابن واضح يعقوبي، تاريخ اليعقوبي، بيروت، دارصادر، 1415ق، چاپ ششم، ج2،ص 13.
[4]. مقدسي، مطهر بن طاهر، البدء و التاريخ، ترجمه شفيعي کدکني، محمد رضا، تهران، اگه، 1374ش، ج2، ص638.
[5]. مسعودي، علي بن حسين، مروج الذهب، ترجمه پاينده، ابوالقاسم، تهران، علمي و فرهنگي، 1374ش، ج1،ص 490.
[6]. ابن اثير، عزالدين، الکامل، ترجمه حالت ابوالقاسم، خليلي، عباس، تهران، موسسه مطبوعاتي علمي، 1371، ج7، ص298.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 19 امرداد 01
- بازدید
- ۵۴
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.