ابو حذيفه بن عتبه بن عبدالشمس بن اميه، از ياران پيامبر اکرم – صلی الله عليه و آله- در بدر بود، ولي ما در زيارت عاشورا ...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

ابو حذيفه بن عتبه بن عبدالشمس بن اميه،   از ياران پيامبر اکرم – صلی الله عليه و آله- در بدر بود، ولي ما در زيارت عاشورا با گفتن لعن بر بني اميه، اين صحابه را هم لعن مي‎كنيم، به چه دليل او بايد شامل لعن شود؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

خداوند در قرآن كريم بر دشمنان پيامبرش و بر ظالمين و منافقان لعن نموده است، پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله- نيز  بر اساس حكم الهي بر كساني كه مستحق  لعن هستند،  لعن نموده است.

آنچه در زيارت عاشورا آمده،  لعن   بر كساني از بني اميه است كه در قتل امام حسين عليه السلام و ياران او شركت  نموده اند، يا در كربلا حضور نداشتند، ولي به انجام آن فجائع راضي بودند، يا عده‎اي را تحريك كردند كه در قتل امام حسين و يارانش شركت كنند.

غير از اين افراد، اين  لعن شامل آن عده از بني اميه مي‎شود كه با اهل بيت پيامبر اکرم صلی الله عليه و آله- دشمني كردند و در قتل و حبس و شكنجه‎ي آنها شركت كردند  يا به اين  کار راضي شدند.

 جمعيتي از بني اميه بوده‎اند كه همواره دوستدار اهل بيت بودند، و از شيعيان ائمه محسوب مي‎شدند و در زمان ائمه از آنها پيروي می کردند و در كنار آنها بوده‎اند، لذا نمي‎توان همه بني اميه را  لعن كرد و لعن در زيارت عاشورا شامل مؤمنين از بني اميه نمي‎شود. چنانكه در منابع معتبر گزارش شده، برخي از آنها در حل مشكلات خود به ائمه مراجعه مي‎كردند، از اين رو نمي‎توان همه آنها را دشمنان امام حسين عليه السلام و ساير اهل بيت دانست كه مستوجب  لعن باشند،  ائمه –علیهم السلام- مركز عدالت و انصاف و معيار حق و باطل هستند و  رضايیت نمی دهند در حق هيچ يک از انسانها، كوچكترين  ظلمی شود،   مورد لعن قرار دادن كسي بدون علت از  نمونه های ظلم است، با عدالت خداوند نيز سازگاري ندارد و خداوند از اين عمل نهي كرده است.

از اميرمؤمنان درباره آيه شجري ملعونه در قرآن سئوال شد، آن حضرت فرمود: «منظور فاجرين و فاسقين از قريش و بني اميه هستند.» آن حضرت نفرمود: تمام بني اميه و قريش بلكه فرمود: «بعضي از آنها كه فاسقند»[1].

 لذا به هيچ وجه نمي‎توان يك قوم يا يك قبيله و يا يك گروه را بدون دليل فاسق دانست و  را مورد لعن قرار داد، بلكه كساني كه مجرم و گناهكارند مستحق عذاب و  لعن هستند.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. شرح زيارت عاشورا، نوشته تهراني مراجعه كنيد.

 


[1] . علامه مجلسي، بحارالانوار، چاپ بيروت، مؤسسه الوفاء، ج 1404، ج 31، ص 527.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
19 امرداد 01
بازدید
۶۱
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.