عذاب اقوام گذشته از جمله قوم نوح، ثمود، عاد و ...چه بود؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

عذاب اقوام گذشته از جمله قوم نوح، ثمود، عاد و ...چه بود؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

قوم نوح

حضرت نوح _ عليه السلام _ مدت 950 سال در ميان قوم خود به ارشاد پرداخت[1] و سعي نمود آنان را به اطاعت حق و دوري از بت پرستي دعوت نمايد، اما آنان كه از در عناد و لجبازي در آمده بودند، بااستدلال هاي بي اساس به دعوت او پاسخ منفي دادند، چنانچه گاه مي گفتند: ما براي تو و يارانت فضيلت و امتيازي نسبت به خود نمي بينيم، و شما را از نظر عقل و دورانديشي برتر از خويش نمي دانيم،[2] و گاه مي گفتند: اگر خواستار هدايت ما هستي اين اطرافيانت را كه از طبقات پست جامعه هستند از خود دور كن.[3] و بالاخره چون بحث ها بالا گرفت گفتند: «اي نوح بسيار مجادله كردي، اينك اگر راست مي گويي بر ما بلا نازل كن»[4].

پس چون حضرت نوح از ايمان آوردن قومش نا اميد گرديد، لب به نفرين گشود و دعا كرد كه: «اي خداي من، احدي از كافران را بر روي زمين مگذار ...»  لذا فرمان ساخت كشتي از سوي خداوند صادر گرديد و او به ساختن كشتي مشغول شد و قومش همچنان به استهزاء او ادامه مي دادند، چرا كه از نبوت دست كشيدي و به نجاري پرداختي؟ ... چرا كشتي را به دور از دريا مي سازي؟.[5]

آن حضرت در جواب مي فرمود: «گرچه امروز ما را مسخره مي كنيد فردا نوبت ماست، در آيندة نزديكي خواهيد دانست كه عذاب خوار كننده و بدبختي دائم از آنِ كه خواهد بود»[6].

پس چون علامات عذاب ظاهر گرديد، حضرت نوح به دستور خداوند از هر حيوان يك جفت (نر و ماده) سوار كشتي نمود.[7] در اين حال سيلاب باران از آسمان سرازير گرديد و از زمين نيز آب جوشيدن گرفت.[8] آنچنان كه تپه ها در زير آب پنهان گشتند. گردنكشان بي ايمان با مرگ دست به گريبان شدند و پاسخ سخريه هاي خود را دريافتند. پس چون هلاكت آن قوم به انجام رسيد، آسمان از بارش ايستاد و زمين آنها را فرو بلعيد و نوح با يارانش و ساير جانداران، در كشتي بر روي كوه جودي قرار گرفتند[9] و ندا آمد كه «ستمكاران از رحمت الهي دورند»[10].

 

قوم عاد

قوم عاد در سرزمين احقاف، بين يمن و عمان، مي زيستند.[11] نعمتهاي فراوان الهي از زمين حاصلخيز و باغستان هاي فراوان شامل حالشان بود و آنان همچنان به بت، سجده مي كردند تا حضرت هود به پيامبري مبعوث گرديد. اما مردم از پذيرش دعوت الهي او روي برتافتند، او را بي خرد و بد اخلاق خطاب كردند آنان در توجيه ايماننياوردنخود
مي گفتند: تو كيستي؟ چه امتيازي بر ما داري، همانند ما غذا مي خوري و زندگي مي كني پس چرا خدا نبوت را مخصوص تو گردانيد؟ و آن حضرت مي فرمود: من ساليان دراز با شما بودم از من سفاهت و بد خويي نديده ايد،[12] اما آنان مي گفتند: حتماً يكي از خدايان ما بر تو غضب كرده و تو عقلت را از دست داده اي،[13] رستاخيزي وجود ندارد و زندگي پس از مرگ  حقيقت ندارد.

بالاخره حضرت هود كه از عناد آنان مأيوس گرديد فرمود: من رسالت خود را رساندم.[14] هر كار مي خواهيد بكنيد و براي كوبيدن من به هم ياري رسانيد.

پس مدتي نگذشت كه غباري سياه آسمان را پوشاند و بادي ويران گر وزیدن گرفت.[15] آنچنان كه چارپايان و آدميان و اثاثيه را از جا برمي كند و به اطراف مي كوبيد[16] و ستمكاران را نابود مي ساخت و تا هفت شب و هفت روز ادامه پيدا كرد[17] و خداوند حضرت هود و پيروانش را از آن مهلكه نجات داد.[18]

 

قوم ثمود

پس از هلاكت قوم عاد، قوم ثمود در سرزمين آنها ساكن گرديدند،[19] قناتها احداث كرده، كاخ هاي با عظمت ساختند اما چونان مردم عاد، بت پرستي مي كردند. خداوند حضرت صالح را در ميان آنان به نبوت برانگيخت و آن حضرت به هدايت آنان پرداخت، اما چون نداي توحيد را از او شنيدند بي محابا گفتند: اي صالح ما تو را شخصي با خير و صلاح مي دانستيم. هرگز راه و رسم نياكان خود را ترك نخواهيم كرد.[20] بالاخره جز تني چند از اقشار متوسط جامعه كسي دعوت او را لبيك نگفت و ايمان نياورد.

سران قوم كه بيم گسترش دعوت او را داشتند از او خواستار معجزه شدند، صالح ناقه اي را آورد و گفت: اين شتر من است، آب آبادي را يك روز او مي نوشد و يك روز شما، او را آزاد بگذاريد و قصد سوئي نسبت به او نكنيد كه در اين صورت دچار عذاب خواهيد گشت.[21]

اما سردمداران كه وجود ناقه را در تمايل مردم به صالح مؤثر مي ديدند، كساني را با وعدة وصلت دختران خود مأموريت دادند تا ناقه را بكشند. بدين سان شتر صالح كشته شد و مردم شادي كنان از قاتلين آن تجليل نمودند.[22] اما حضرت صالح، مردم را مهلتي سه روزه داد و فرمود: شما خود را به گناه آلوديد. اينك سه روز در خانه بمانيد و پس از آن عذابي دردناك دامنگيرتان خواهد شد.[23] و شايد سه روز مهلتي براي توبة آنها بوده است.

بالاخره روز سوم صاعقه هاي آسماني بر آن ديار درخشش گرفت و همة بي ايمان ها را در خانة خود به رو افتاده[24] و چونان چوبهاي خشكي گرديدند.[25]

 

قوم لوط

قوم لوط در قريه سروم، نزديك كشور اردن امروزي، ساكن بودند.[26] آنان كارهاي شنيعي چون لواط و قمار و فحاشي، غناء، كرده و از هيچ هرزه گي ابائي نداشتند. آنان در اين وضع زشت بودند كه، لوط _ عليه السلام _ برادرزادة حضرت ابراهيم _ عليه السلام _، [27] براي هدايت آنان برانگيخته شد. اما آنان آنچنان در بي بندوباري و كناره گيري از زنان و روي آوردن به همجنس بازي غوطه ور بودند كه حتي به فرشتگان كه به صورت مرداني جوان نزد حضرت لوط آمده بودند، چشم طمع دوخته و بر در خانة او آمدند و خواستند كه آن جوانان را به آنها تسليم نمايد. لوط به آنان گفت كه اگر مي خواهيد دخترانم را به ازدواج شما در مي آورم و از اين كار زشت دست بكشيد اما آنان گفتند، تو خوب ميداني كه ما را نسبت به زن تمايلي نيست.[28]

چون فرشتگان اندوه بي حد لوط را ديدند گفتند: اي لوط ما فرستادگان خدائيم آمده ايم تا تو را نجات داده و اين قوم را به هلاكت برسانيم.[29] پس طولي نكشيد كه ترس و وحشتي آن مردم را فرا گرفت و همه از اطراف خانة لوط پراكنده شدند و لوط همراه دخترانش از آنجا خارج گرديد. پس فرمان الهي در عذاب آن قوم به وقوع پيوست و زلزله اي ترسناك شهر را با خاك يكسان نمود و در پي آن باران وحشتناك از سنگ و شن بر آنان باريدن گرفت.[30]

 

قوم حضرت موسي

چون حضرت موسي _ عليه السلام _، براي بار دوم پس از مهاجرت به مدين، وارد مصر گرديد و اين بار حامل پيام الهي و مأموريت رسالت و دعوت به اطاعت او را داشت نزد فرعون و يارانش رفت و فرعون را ازادعايخدابودن[31]
بر حذر داشت و با آنان در مورد خداي يكتا به استدلال و احتجاج پرداخت و همه را محكوم نمود.[32] اما آنان همچنان در عناد و طغيان خود بودند و از موسي طلب نشانه و معجزه مي كردند، ولي اين بار نيز با تبديل عصاي موسي به اژدها و ايمان آوردن جادوگران به موسي _ عليه السلام _،[33] فرعون و اشراف قوم استقامت ورزيده و ايمان نياوردند.

پس خداوند فرعونيان را به خشكي كشتزارها و تباه گشتن محصولات و مرگ و مير فرزندان دچار نمود و آب رودخانه نيل به كاستي گرائيد. طوفان و باران بر جان چارپايانشان افتاد و آفت ملخ بر بوستان هايشان هجوم آورد و پس از آن پشه هايي را بر جانشان در افكند و آسايش را از آنان برگرفت و طولي نكشيد كه وزغ و قورباغه بر خانه و
كاشانه اشان حمله آوردند و مال و ثروت و متاع شان را تباه ساختند.[34]

در ميان اين بلايا، گاه افرادي مي آمدند و از حضرت موسي كمك مي طلبيدند و اظهار ايمان مي نمودند، اما چون براي مدتي مرتفع مي گرديد باز بر همان روش شرك آميز خود باز مي گشتند.

 

قوم حضرت شعيب

اين قوم در مدين، نزديكي شام مي زيستند، و اغلب كارشان بازرگانيبودهاست.امّاعملزشتيكه به شدت گريبان گير اين قوم شده بود كم فروشي بوده است كه در ترازو و تقلب و تباهي به خرج داده و به مشتري جنس را كم مي داده اند از سوي ديگر چون مي خواستند جنسي را خريداري نمايند بر آن عيوب بيشماري مي نهادند تا بلكه بتوانند به قيمت ارزانتري آن را خريداري كنند. از طرفي اينان هم سر بر بتان خم كرده و در مقابل آنها به عبادت
مي پرداختند. در اين زمان بود كه خداوند حضرت شعيب _ عليه السلام _ را براي هدايت آنان به رستگاري، مبعوث نمود. اما چون حضرت شعيب آنها را به عبادت الهي فرا مي خواند از روي تمسخر مي گفتند: اي شعيب آيا نماز تو، به تو فرمان مي دهد كه از ما بخواهي تا از بتها دست بكشيم و راه و روش نياكان خويش را كنار بگذاريم و با اموال خود آن چنان كه دلمان مي خواهد تجارت نكنيم؟

و حضرت شعيب مي فرمود: بدانيد كه روزي حلال خداوند بهتر از آن است كه شما مي خواهيد با حرام بدست آوريد. مراقب باشيد كه چونان قوم نوح و يا قوم هود و صالح دچار عذاب الهي نگرديد.[35] اما آن قوم كه مي پنداشتند آنچه از اموال دارند آزادند كه هرگونه دخل و تصرفي در آن كرده و هر آن گونه مي خواهند تجارت كنند دست از سركشي بر نداشته[36] و حضرت شعيب را تهديد كردند كه اگر خويشاوندانت نبودند تو را به هلاكت مي رسانديم. پس بدين سان مستحق عذاب الهي گرديده و صيحه آسماني آن ها را فرا گرفت، انگار كه اصلاً در اين جهان باري اين بود گوشه اي از عاقبت بي ايمانان كه ماية عبرت ديگران خواهد بود. چنانچه حضرت اميرالمؤمنين فرمودند: اي پسرم دلت را به اخبار گذشتگان آشنا كن و تذكر بده بر آنان چه پيش آمده است، ببين چه كردند و از چه جايي انتقال يافتند و به كجا رسيدند.[37]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. قصص قرآني، تأليف مصطفي زماني.

2. تاريخ انبياء، تأليف عمادزاده.

3. قصص قرآني به اهتمام يحيي صدري.

 


[1] . سورة عنكبوت، آية 14.

[2] . سورة اعراف، آية 60.

[3] . سورة هود، آية 27.

[4] .سورة هود، آية 32.

[5] . صدرالدين بلاغي، قصص القرآن، تهران، اميركبير، چاپ ششم، 1345، ص 30.

[6] . سورة هود، آية 38 و 39.

[7] . به اهتمام يحيي مهدوي، سور آبادي، قصص قرآن مجيد (تفسير قرآن) چاپ دوم، تهران، خوارزمي، 1365، ص 129.

[8] . سورة هود، آية 40.

[9] . سورة هود، آية 44.

[10] . سورة هود، آية 44.

[11] . صدرالدين بلاغي، پيشين، ص 33.

[12] . سورة اعراف، آية 66.

[13] . سورة هود، آية 54.

[14] . سورة هود، آية 57.

[15] . سورة قمر، آية 19.

[16] . سورة قمر، آية 20.

[17] . سورة حاقه، آية 7.

[18] . سورة هود، آية 58.

[19] . صدرالدين بلاغي، پيشين، ص 37.

[20] . سورة هود، آية 62.

[21] . سورة هود، آية 64.

[22] . صدرالدين بلاغي، پيشين، ص 39.

[23] . سورة هود، آية 65.

[24] . علامه طباطبائي، تفیسرالميزان، چاپ پنجم، دارالكتب الاسلاميه، 1372، ج 10، ص 325.

[25] . همان، ج 19، ص 90.

[26] . صدرالدين بلاغي، پيشين، ص 41.

[27] . همان، ص 42.

[28] . سورة حجر، آية 71.

[29] . سورة هود، آية 81.

[30] . علامه طباطبائي، پيشين، ج 19، ص 90.

[31] . سورة نازعات، آية 24.

[32] . سورة بقره، آية 258.

[33] . سورة طه، آية 70.

[34] . سورة اعراف، آية 133.

[35] . علامه طباطبائي، پيشين، ج 10، ص 393.

[36] . سورة هود، آية 84- 94.

[37] . نهج البلاغه، فيض، نامة 31.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
20 امرداد 01
بازدید
۷۸۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.