امام علي ـ عليه السلام ـ آرمانگرا بود يا واقع گرا؟
امام علي ـ عليه السلام ـ آرمانگرا بود يا واقع گرا؟
پرسش
پاسخ
آرمان گرايي به معناي پايبندي اخلاقي به ارزش هاي متعالي انساني و تأکيد بر اصول اخلاقي در عرصه سياسي و اجتماعي به عنوان ايده و برنامه مورد عمل قرار مي گيرد، لذا پيروي از قوانين برخاسته از اصول ايدئولوژي، که در رهبران ديني و پيشوايان ديني، همان برنامه هايي ديني است براي تشکيل ساختار دين و فرهنگ ديني و امور سياسي، با اين تعريف مي توان گفت تمام برنامه هاي ديني، آرمان و ساختاري است که براي اجرا گذاشتن نيازمند مجريي است که اين آرمان ها را به درستي شناخته و نحوه و روش اجرايي کردن آنها را بشناسد.
از اين روي درباره اميرمؤمنان ـ عليه السلام ـ نيز مي توان گفت که حضرت آرمان ها و برنامه هايي داشت براي رشد جامعه انساني و حکومت اسلامي که به صورت انديشه و فکر مي توان به پاره اي از آنها دست يافت و رسيد. خود آن حضرت پس از پيامبر مدت 25 سال نتوانست در رأس امور قرار گرفته و آنها را به اجرا بگذارد.
وقتي پس از دوري طولاني و دگرگوني شدن جامعه و خارج شدن از مداري که پيامبر به آن رسانده بود، حضرت با اصرار مردم قدرت را در دست گرفت و با عمل به برخي از آرمان ها و برنامه هاي خود که برخاسته از اصول الهي بود، نشان داد که اسلام واقعي و دين حقيقي که پيامبر 23 سال براي پياده نمودن احکام آن تلاش کرد بايد در جامعه پياده شود.
لذا درباره اميرمؤمنان ـ عليه السلام ـ مي توان گفت که حضرت آرمان هاي بلندي براي پيشرفت و تعالي انسان و رشد در بستر دين داشت که محروميت از قرار گرفتن در مورد امور اجرايي نتوانست آنها را به خوبي اجرا کند وگرنه اميرمؤمنان آرمان گراي حقيقت محور بود. و آرمان هايي داشت که همه آنها ظرفيت اجرايي و قابل پياده شدن بودند. بنابراين منافات و تضادي بين دو واژه آرمان گرايي و واقع گرايي وجود ندارد. تا مانع از اين شود که اين دو در يک وجود جمع گردد.
اگر چه درباره ستايش و مدح از حضرت، فردي مانند عمر و عاص که دشمن درجه يک بود چنين سروده است:
آل محمد عرف الصواب و في ابياتهم نزل الکتاب
و هم حجج الاله علي البرايا بهم و بجد هم لا يستراب
و لا سيما ابو حسن علي له في المجد مرثيه و شهاب
علي الدر و الذهب المصطفي و باق الناس کلهم التراب
هو البکاء في المحراب ليلاً هو الضحاک اذ اشتها الضراب[1]
و ديگري درباره آن حضرت چنين سروده است:
جمعت في صفاتک الاضداد فلهذا عزت لک الاتداد
زاهد حاکم حليم شجاع ناسک فاتک فقير جواد[2]
در اوصاف تو ضدها جمع اند لذا براي تو همانندي نيست از طرفي زاهدي حاکم هستي، بردباري و شجاعت بي مانند داري به ظاهر فقيري اما بخشنده تر از تو نيست.
نتیجه :
هیچ تضادی میان آرمان گرایی و واقع گرایی وجود ندارد و اساساً بدون واقع بینی ، حصول به شرایط آرمانی ممکن نیست و امیرالمؤمنین(ع)به هردو موضوع واقف بودند.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 29 تیر 01
- بازدید
- ۵۳
امام علي ـ عليه السلام ـ آرمانگرا بود يا واقع گرا؟
- نشان کردن
پرسش
امام علي ـ عليه السلام ـ آرمانگرا بود يا واقع گرا؟
پاسخ
آرمان گرايي به معناي پايبندي اخلاقي به ارزش هاي متعالي انساني و تأکيد بر اصول اخلاقي در عرصه سياسي و اجتماعي به عنوان ايده و برنامه مورد عمل قرار مي گيرد، لذا پيروي از قوانين برخاسته از اصول ايدئولوژي، که در رهبران ديني و پيشوايان ديني، همان برنامه هايي ديني است براي تشکيل ساختار دين و فرهنگ ديني و امور سياسي، با اين تعريف مي توان گفت تمام برنامه هاي ديني، آرمان و ساختاري است که براي اجرا گذاشتن نيازمند مجريي است که اين آرمان ها را به درستي شناخته و نحوه و روش اجرايي کردن آنها را بشناسد.
از اين روي درباره اميرمؤمنان ـ عليه السلام ـ نيز مي توان گفت که حضرت آرمان ها و برنامه هايي داشت براي رشد جامعه انساني و حکومت اسلامي که به صورت انديشه و فکر مي توان به پاره اي از آنها دست يافت و رسيد. خود آن حضرت پس از پيامبر مدت 25 سال نتوانست در رأس امور قرار گرفته و آنها را به اجرا بگذارد.
وقتي پس از دوري طولاني و دگرگوني شدن جامعه و خارج شدن از مداري که پيامبر به آن رسانده بود، حضرت با اصرار مردم قدرت را در دست گرفت و با عمل به برخي از آرمان ها و برنامه هاي خود که برخاسته از اصول الهي بود، نشان داد که اسلام واقعي و دين حقيقي که پيامبر 23 سال براي پياده نمودن احکام آن تلاش کرد بايد در جامعه پياده شود.
لذا درباره اميرمؤمنان ـ عليه السلام ـ مي توان گفت که حضرت آرمان هاي بلندي براي پيشرفت و تعالي انسان و رشد در بستر دين داشت که محروميت از قرار گرفتن در مورد امور اجرايي نتوانست آنها را به خوبي اجرا کند وگرنه اميرمؤمنان آرمان گراي حقيقت محور بود. و آرمان هايي داشت که همه آنها ظرفيت اجرايي و قابل پياده شدن بودند. بنابراين منافات و تضادي بين دو واژه آرمان گرايي و واقع گرايي وجود ندارد. تا مانع از اين شود که اين دو در يک وجود جمع گردد.
اگر چه درباره ستايش و مدح از حضرت، فردي مانند عمر و عاص که دشمن درجه يک بود چنين سروده است:
آل محمد عرف الصواب و في ابياتهم نزل الکتاب
و هم حجج الاله علي البرايا بهم و بجد هم لا يستراب
و لا سيما ابو حسن علي له في المجد مرثيه و شهاب
علي الدر و الذهب المصطفي و باق الناس کلهم التراب
هو البکاء في المحراب ليلاً هو الضحاک اذ اشتها الضراب[1]
و ديگري درباره آن حضرت چنين سروده است:
جمعت في صفاتک الاضداد فلهذا عزت لک الاتداد
زاهد حاکم حليم شجاع ناسک فاتک فقير جواد[2]
در اوصاف تو ضدها جمع اند لذا براي تو همانندي نيست از طرفي زاهدي حاکم هستي، بردباري و شجاعت بي مانند داري به ظاهر فقيري اما بخشنده تر از تو نيست.
نتیجه :
هیچ تضادی میان آرمان گرایی و واقع گرایی وجود ندارد و اساساً بدون واقع بینی ، حصول به شرایط آرمانی ممکن نیست و امیرالمؤمنین(ع)به هردو موضوع واقف بودند.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 29 تیر 01
- بازدید
- ۵۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.