امام علي ـ عليه السلام ـ آرمانگرا بود يا واقع گرا؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

امام علي ـ عليه السلام ـ آرمانگرا بود يا واقع گرا؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

آرمان گرايي به معناي پايبندي اخلاقي به ارزش هاي متعالي انساني و تأکيد بر اصول اخلاقي در عرصه سياسي و اجتماعي به عنوان ايده و برنامه مورد عمل قرار مي گيرد، لذا پيروي از قوانين برخاسته از اصول ايدئولوژي، که در رهبران ديني و پيشوايان ديني، همان برنامه هايي ديني است براي تشکيل ساختار دين و فرهنگ ديني و امور سياسي، با اين تعريف مي توان گفت تمام برنامه هاي ديني، آرمان و ساختاري است که براي اجرا گذاشتن نيازمند مجريي است که اين آرمان ها را به درستي شناخته و نحوه و روش اجرايي کردن آنها را بشناسد.

از اين روي درباره اميرمؤمنان ـ عليه السلام ـ نيز مي توان گفت که حضرت آرمان ها و برنامه هايي داشت براي رشد جامعه انساني و حکومت اسلامي که به صورت انديشه و فکر مي توان به پاره اي از آنها دست يافت و رسيد. خود آن حضرت پس از پيامبر مدت 25 سال نتوانست در رأس امور قرار گرفته و آنها را به اجرا بگذارد.

وقتي پس از دوري طولاني و دگرگوني شدن جامعه و خارج شدن از مداري که پيامبر به آن رسانده بود، حضرت با اصرار مردم قدرت را در دست گرفت و با عمل به برخي از آرمان ها و برنامه هاي خود که برخاسته از اصول الهي بود، نشان داد که اسلام واقعي و دين حقيقي که پيامبر 23 سال براي پياده نمودن احکام آن تلاش کرد بايد در جامعه پياده شود.

لذا درباره اميرمؤمنان ـ عليه السلام ـ مي توان گفت که حضرت آرمان هاي بلندي براي پيشرفت و تعالي انسان و رشد در بستر دين داشت که محروميت از قرار گرفتن در مورد امور اجرايي نتوانست آنها را به خوبي اجرا کند وگرنه اميرمؤمنان آرمان گراي حقيقت محور بود. و آرمان هايي داشت که همه آنها ظرفيت اجرايي و قابل پياده شدن بودند. بنابراين منافات و تضادي بين دو واژه آرمان گرايي و واقع گرايي وجود ندارد. تا مانع از اين شود که اين دو در يک وجود جمع گردد.

اگر چه درباره ستايش و مدح از حضرت، فردي مانند عمر و عاص که دشمن درجه يک بود چنين سروده است:

آل محمد عرف الصواب                        و في ابياتهم نزل الکتاب

و هم حجج الاله علي البرايا                     بهم و بجد هم لا يستراب

و لا سيما ابو حسن علي             له في المجد مرثيه و شهاب

علي الدر و الذهب المصطفي                   و باق الناس کلهم التراب

هو البکاء في المحراب ليلاً                      هو الضحاک اذ اشتها الضراب[1]

و ديگري درباره آن حضرت چنين سروده است:

جمعت في صفاتک الاضداد                    فلهذا عزت لک الاتداد

زاهد حاکم حليم شجاع                          ناسک فاتک فقير جواد[2]

در اوصاف تو ضدها جمع اند لذا براي تو همانندي نيست از طرفي زاهدي حاکم هستي، بردباري و شجاعت بي مانند داري به ظاهر فقيري اما بخشنده تر از تو نيست.

نتیجه :

 هیچ تضادی میان آرمان گرایی و واقع گرایی وجود ندارد و اساساً بدون واقع بینی ، حصول به شرایط آرمانی ممکن نیست و امیرالمؤمنین(ع)به هردو  موضوع واقف بودند.

 


[1]. حضري، محمد بن عقيل ، نصايح الکافيه، ج2، ص159.

[2]. کفعمي، المصباح، ص736.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
29 تیر 01
بازدید
۵۳
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.