موقعيّت جعفر كذاب در ميان شيعه و رابطة امام حسن عسگري ـ عليه...

پرسش
پاسخ
جعفر برادر امام حسن عسكري عليه السلام بود كه شيعيان اماميّه او را جعفر كذّاب ميخواندند زيرا پس از برادرش دعوي امامت كرد و منكر فرزند داشتن امام حسن عسكري عليه السّلام بود. جعفر كذّاب كينه اش ابو عبد الله و لقبش كرين بود زيرا 120 فرزند از وي به جا ماند و پسران او را بهخاطر نسبت دادن به جدّشان، حضرت علي بن موسي الرضا عليه السّلام ، رضويون ميخوانند.[1]
گفته شده كه جعفر براي اينكه امامت خودش را بشناساند حاضر شد 200000 دينار به يكي از كارگزاران دستگاه خلافت رشوه بدهد.[2] زيرا كه جعفر مردي دنيا دوست و عشرت طلب بود و طالب مقام برادرش بود و براي رسيدن به آن مقام به انواع وسايل و جلسهها متمسّك ميشد. البته بايد گفت كه منابع شيعه دربارة جعفر دو قول متفاوت دارند:
پارهاي ميگويند: كه وي تا پايان زندگي بر دعواي دروغين خود پاي ميفشرد و همچنان خود را امام ميدانست.
امّا برخي ديگر از منابع ميگويند: كه وي از دعوي كذب خود دست برداشت و توبه كرد، و شيعيان نيز به جاي جعفر كذّاب به او جعفر تائب گفتندو كليني به روايت از محمّد بن عثمان ميگويد: امام دوازدهم عليه السّلام در توقيعي به توبة او تصريح كردهاند و گفتهاند: راه جعفر، راه برادران حضرت يوسف عليه السّلام است كه سرانجام توبه كردند و گناهان آنها بخشوده شد.[3]
تابعين و پيروان جعفر سه گروه بودند، عدّهاي ميگفتند:
1 - امام بعد از حسن ـ عليه السّلام ـ ، جعفر است، زيرا از حسن ـ عليه السّلام ـ فرزندي نمانده.
2 - عدّهاي ميگفتند: جعفر امامت را از پدرش عليه السّلام گرفته و نه از برادرش حسن عليه السّلام و يااز برادرش ديگرش که محمّد نام داشت و در حيات امام حسن عسکري از دنيا رفت ، گرفته است .
3 - گروهي ميگفتند: كه امامت از محمّد بن علي عليه السّلام كه عموي جعفر بود به او رسيده.[4]
لذا ميتوان گفت: اگر چه منابع راجع به شخصيت جعفر اختلاف نظر دارند ولي از نظر شيعه ، جعفر فردي مقام پرست بود كه به خاطر رياست، ادّعاي امامت كرده و از نظر امام حسن عسكري عليه السّلام دروغگو و فاسق شناخته شد و با وي ميانة خوبي نداشتند.
و در عصر امام زمان (عجل الله تعالي فرجه ) هم بعد از شهادت امام حسن عسكري عليه السّلام در مدّت كوتاهي ادّعاي امامت نمود كه با وجود پر بركت امام زمان(عجل الله تعالي فرجه ) و اقامة نماز توسط آن حضرت بر پيكر پدرش و بروز برخي معجزات از آن حضرت، نقشههاي جعفر بر هم ريخت و نتوانست موقعيتي مناسب براي خود در ميان شيعيان كسب نمايد.[5]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. منتهي الآمال، ج2، نويسنده:شيخ عباس قمي.
2. حيات فكر و سياسي امام شيعه، نويسنده:رسول جعفريان.
3. سيرة پيشوايان، نويسنده:مهدي پيشوايي.
4. تاريخ سياسي غيبت امام دوازدهم، نويسنده:جاسم حسين، ترجمه محمد تقي آيه اللهي.
پي نوشت ها:
[1] . شكور، محمّد جواد، فرهنگ فرق اسلامي، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوي، چاپ دوّم، ص 139.
[2] . دائرة المعارف شيعه، تهران، نشر شهيد محبي، 1375، ج 5.
[3] . همان.
[4] . شهرستاني، ملل و نحل، قاهره، چاپ دوّم، ص 151 .
[5] . پيشوايي، مهدي، سيرة پيشوايان، قم، موسسة امام صادق ـ عليه السّلام ـ ، 1377ش، ص 658.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 3 شهریور 93
- بازدید
- ۱٬۱۴۳
موقعيّت جعفر كذاب در ميان شيعه و رابطة امام حسن عسگري ـ عليه...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
جعفر برادر امام حسن عسكري عليه السلام بود كه شيعيان اماميّه او را جعفر كذّاب ميخواندند زيرا پس از برادرش دعوي امامت كرد و منكر فرزند داشتن امام حسن عسكري عليه السّلام بود. جعفر كذّاب كينه اش ابو عبد الله و لقبش كرين بود زيرا 120 فرزند از وي به جا ماند و پسران او را بهخاطر نسبت دادن به جدّشان، حضرت علي بن موسي الرضا عليه السّلام ، رضويون ميخوانند.[1]
گفته شده كه جعفر براي اينكه امامت خودش را بشناساند حاضر شد 200000 دينار به يكي از كارگزاران دستگاه خلافت رشوه بدهد.[2] زيرا كه جعفر مردي دنيا دوست و عشرت طلب بود و طالب مقام برادرش بود و براي رسيدن به آن مقام به انواع وسايل و جلسهها متمسّك ميشد. البته بايد گفت كه منابع شيعه دربارة جعفر دو قول متفاوت دارند:
پارهاي ميگويند: كه وي تا پايان زندگي بر دعواي دروغين خود پاي ميفشرد و همچنان خود را امام ميدانست.
امّا برخي ديگر از منابع ميگويند: كه وي از دعوي كذب خود دست برداشت و توبه كرد، و شيعيان نيز به جاي جعفر كذّاب به او جعفر تائب گفتندو كليني به روايت از محمّد بن عثمان ميگويد: امام دوازدهم عليه السّلام در توقيعي به توبة او تصريح كردهاند و گفتهاند: راه جعفر، راه برادران حضرت يوسف عليه السّلام است كه سرانجام توبه كردند و گناهان آنها بخشوده شد.[3]
تابعين و پيروان جعفر سه گروه بودند، عدّهاي ميگفتند:
1 - امام بعد از حسن ـ عليه السّلام ـ ، جعفر است، زيرا از حسن ـ عليه السّلام ـ فرزندي نمانده.
2 - عدّهاي ميگفتند: جعفر امامت را از پدرش عليه السّلام گرفته و نه از برادرش حسن عليه السّلام و يااز برادرش ديگرش که محمّد نام داشت و در حيات امام حسن عسکري از دنيا رفت ، گرفته است .
3 - گروهي ميگفتند: كه امامت از محمّد بن علي عليه السّلام كه عموي جعفر بود به او رسيده.[4]
لذا ميتوان گفت: اگر چه منابع راجع به شخصيت جعفر اختلاف نظر دارند ولي از نظر شيعه ، جعفر فردي مقام پرست بود كه به خاطر رياست، ادّعاي امامت كرده و از نظر امام حسن عسكري عليه السّلام دروغگو و فاسق شناخته شد و با وي ميانة خوبي نداشتند.
و در عصر امام زمان (عجل الله تعالي فرجه ) هم بعد از شهادت امام حسن عسكري عليه السّلام در مدّت كوتاهي ادّعاي امامت نمود كه با وجود پر بركت امام زمان(عجل الله تعالي فرجه ) و اقامة نماز توسط آن حضرت بر پيكر پدرش و بروز برخي معجزات از آن حضرت، نقشههاي جعفر بر هم ريخت و نتوانست موقعيتي مناسب براي خود در ميان شيعيان كسب نمايد.[5]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. منتهي الآمال، ج2، نويسنده:شيخ عباس قمي.
2. حيات فكر و سياسي امام شيعه، نويسنده:رسول جعفريان.
3. سيرة پيشوايان، نويسنده:مهدي پيشوايي.
4. تاريخ سياسي غيبت امام دوازدهم، نويسنده:جاسم حسين، ترجمه محمد تقي آيه اللهي.
پي نوشت ها:
[1] . شكور، محمّد جواد، فرهنگ فرق اسلامي، مشهد، انتشارات آستان قدس رضوي، چاپ دوّم، ص 139.
[2] . دائرة المعارف شيعه، تهران، نشر شهيد محبي، 1375، ج 5.
[3] . همان.
[4] . شهرستاني، ملل و نحل، قاهره، چاپ دوّم، ص 151 .
[5] . پيشوايي، مهدي، سيرة پيشوايان، قم، موسسة امام صادق ـ عليه السّلام ـ ، 1377ش، ص 658.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 3 شهریور 93
- بازدید
- ۱٬۱۴۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.