شبهات درباره امام حسين عليه السلام (مانند جنگ طلب بودن امام يا اينکه در کودکي امام رنگ سرخ را مي پسنديد و يا بارها قصد حمله به مخالفان زمان امام حسن ـ عليه السلام ـ را داشت ولي با سفارش برادر آرام مي شد)، چگونه توجيح مي شود؟
شبهات درباره امام حسين عليه السلام (مانند جنگ طلب بودن امام يا اينکه در کودکي امام رنگ سرخ را مي پسنديد و...
پرسش
پاسخ
جنبش کربلا به عنوان يک نهضت مقدس مذهبي و يک حرکت سياسي از نوع انقلابي آن، پايدار ترين جنبش در فرهنگ سياسي شيعه است. اين جنبش نهضتي در جهت احياي احکام دين، زدودن انحرافات ديني و سياسي و جايگزين کردن حکومتي علوي و امامتي به جاي نظام اموي بوده است. از آنجا که شيعه اماميه هميشه مورد حمله و تهاجم بوده است، به خصوص از مواردي که همواره بهانه جويان به آن بهانه به مذهب ما تهاجم نموده اند، واقعه کربلا و عاشوراي سيد الشهدا ـ عليه السلام ـ بوده است.
لذا از همان محرم سال 61 هجري که اين ماجرا پيش آمد، ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ و شيعيان اهل بيت ـ عليهم السلام ـ به پيروي از رهبران خود همواره اين روز بزرگ را زنده نگه داشتند از طرفي دشمنان و مخالفان ما همواره سعي کرده اند که اين روز فراموش شود و يا به نحوي از هدف و مسير اصلي اش منحرف شود. بنابراين نسبت هاي ناروائي به سيدالشهداء وارد مي کنند و حضرت را فردي جنگ طلب معرفي مي کنند که حتي به صلح برادرش نيز اعتراض دارد.
در جواب بايد گفت که اين گونه نسبت ها از ساحت مقدس سيدالشهداء – عليه السلام- به دور است، چون که آن حضرت از اوضاع و شرايط زمان آگاه بود و مشکلات را به خوبي درک و تحليل مي کرد.
آن ها که ادعا مي کنند امام حسين ـ عليه السلام ـ با صلح امام حسن ـ عليه السلام ـ مخالف بود و اعتراض داشت؛
بايد بدانند که سيره عملي امام حسين ـ عليه السلام ـ عدم اعتناء و بي توجهي به سخنان و اقداماتي بوده که ضمن آن ها کوشيده شده تا وي را درباره موضع برادرش به مخالفت کشانده و او را به عنوان رهبر شيعيان عراق معرفي کند. امام حسين ـ عليه السلام ـ تا پايان زندگي امام حسن ـ عليه السلام ـ در کنار آن حضرت بوده و همانند او در مدينه زيست و حتي پس از شهادت برادر نيز طي يازده سال همان موضع را داشت. چون وقتي که افرادي از شيعيان بعد از شهادت امام حسن ـ عليه السلام ـ از امام حسين ـ عليه السلام ـ خواستند قيام کند، حضرت فرمود: اکنون عقيده من چنين نيست خداي شما را رحمت کند. تا هنگامي که معاويه زنده است در خانه هايتان بمانيد و از کاري که به شما ظنين شوند پرهيز کنيد.[1]
يا زماني که شيعيان افراطي از موضع صلح ناراحت شدند به سراغ امام حسين ـ عليه السلام ـ آمده و از او خواستند تا رهبري آنان را در دست گيرد. امام فرمود: برادرم راست مي گويد هر يک از شما تا وقتي که اين شخص (معاويه) زنده است پلاس خانه خود باشد.[2]
اگر در برخي از روايات آمده است که امام حسين ـ عليه السلام ـ در مورد صلح کراهت داشت در صورت درست بودن سند مي گوييم: اين کراهت داشتن به اين معنا نيست که سياستش متعارض و متضاد با سياست برادر بود بلکه امام حسن ـ عليه السلام ـ هم به آن کراهت داشت و آن را با اشتياق نپذيرفت هم امام حسن و هم امام حسين ـ عليهما السلام ـ هيچ وقت خواهان اين نبودند که حکومت و زمامداري مسلمين در دست امويان قرار گيرد و اين صلح تنها در راستاي حفظ تفکر و انديشه شيعي بود که با حفظ جان شيعيان از قتل و عام توسط معاويه و طرفداران وي محقق مي شد چرا که وضع سپاه امام حسن ـ عليه السلام ـ طوري نبود که وارد جنگ شوند.
اگر ما در تاريخ دقت کنيم مي بينيم در آن موقع که امام حسن ـ عليه السلام ـ قصد صلح داشت با وجود اينکه اين عمل را ناخوشايند مي دانست ولي به اقتضاي شرايط آن دوره مجبور شدند که صلح را بپذيرند.
اما اينکه امام حسين ـ عليه السلام ـ در دوره خود اقدام به حرکت عملي براي آگاهانيدن مردم نمودند اين بدان معنا نيست آن حضرت جنگ طلب بوده است و کساني که چنين تصور مي کنند و براي تصور خود علاقه امام به رنگ سرخ را دليل مي آورند سخت در اشتباهند چرا که هيچ عقل سليمي اين را نمي پذيرد که کسي بخاطر علاقه به رنگ سرخ اگر صحت داشته باشد جنگ طلب است. زيرا تصميم امام به حرکت عملي بسته به اقتضاي زمان و مکان بود شرايط طوري بود که امام حسين ـ عليه السلام ـ مي بايست حرکت مي کردند تا از انحراف و از بين رفتن دين جدش رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ جلوگيري کنند:
امام در اين زمينه فرمودند: اگر با يزيد بيعت کنم بايد با اسلام جدا گردم، زيرا اسلام به رهبري مانند يزيد مبتلا شده، و من از جدم رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ شنيدم مي فرمود: خلافت بر آل سفيان حرام است.[3]
اما در جاي ديگر علت خروج و قيام خود را اين چنين بيان مي فرمايند: من از روي خود پسندي و گردنکشي و فساد و بيداد قيام نکرده ام، بلکه براي اصلاح امت جدم و شيعه پدرم علي بن ابي طالب حرکت کردم».[4]
شواهد و دلايل فراوان در سيره و سخنان امام حسين ـ عليه السلام ـ است که اين ادعا را رد مي کند:
1. وقتي حر بن يزيد رياحي راه را بر امام بست زهير بن قين گفت: يابن رسول الله جنگ با حر و يارانش براي ما آسان تر از جنگ با کساني است که به سوي ما مي آيند، به جان خودم سوگند! به زودي از طرف دشمن لشکر بسياري به سمت ما مي آيد که از مقاومت با آنان ناتوان هستيم. امام فرمود: من جنگ را شروع نخواهم کرد.[5] يعني امام به هيچ وجه براي جنگ خروج نکرده بود و مايل به درگيري نبود بلکه جنگ و آن هم از نوع دفاعي به عنوان تنها راه باقي مانده براي امام ـ عليه السلام ـ بود.[6]
2. حتي در روز عاشورا امام ـ عليه السلام ـ مسلم بن عوسجه را از کشتن شمر بن ذي الجوش باز داشت در حالي که مسلم به راحتي مي توانست چنين کند ولي امام نخواست شروع کننده جنگ باشد. و در خطبه خود فرمودند: بگوييد از من چه مي خواهيد؟ کسي از شما را کشته ام؟ يا مالي را تلف کرده ام و يا کسي را مجروح نموده ام از اينروي امام حسين ـ عليه السلام ـ هرگز جنگ طلب نبود و روح آن حضرت با جنگ سازش نداشت؛ جنگ طلب کساني بودند که راه امام را بستند و آب بر روي کاروان امام بستند. و بايد اذعان داشت که هدف امام حسين ـ عليه السلام ـ از اعلان مخالفت با يزيد به وسيله ترک بيعت و دفاع ازخود و حرکت از اين سوي به آن سوي با اهل و عيال، نجات اسلام از انحراف قطعي بود و اين به عنوان وظيفه الهي براي هر امام است.
روندي که يزيد در پيش گرفته بود از اسلام اسمي باقي نمي گذاشت لذا امام حسين ـ عليه السلام ـ تصميم گرفت که مردم را از خواب غفلت بيدار کند و اسلام را از شر اين راهزن و اين دشمن پيغمبر حفظ نمايد. او ديد که سکوت در برابر اعمال يزيد، اظهار رضايت به اعمال او و کمک به محو ديدن اسلام است پس به مبارزه برخاست. بي گمان اگر هر کدام از ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ حتي امام حسن مجتبي ـ عليه السلام ـ به جاي امام حسين ـ عليه السلام ـ بودند تکليف يکي بود چون شرايط زمان چنين اقتضاء مي کرد که از ماهيت و هويت واقعي اسلام دفاع شود.
3. اگر امام حسين ـ عليه السلام ـ جنگ طلب بود چرا تا آخر کار آنان را نصيحت مي کرد و قرابت خود با رسول خدا را به آنان يادآوري مي کرد.
4. اگر جنگ طلب بود چرا از ابتدا سپاهي منسجم از يارانش که در مدينه و مکه و شهرهاي ديگر بودند فراهم ننمود و با تجهيزات جنگي به سوي کوفه نرفت... .
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تاريخ سيد الشهداء، عباس صفائي حائري.
2ـ ناگفته هايي از حقايق عاشورا، سيد علي حسيني ميلاني.
3ـ حيات فکري و سياسي امامان شيعه، رسول جعفريان.
[1]. دينوري، ابوحنيفه، اخبار الطوال، قاهره، 1960م، ص222.
[2]. بلاذري، انساب الاشراف، بيروت، 1398ق، ج1، ص150.
[3]. قرشي. باقر شريف، حياة الامام الحسين بن علي ـ عليه السلام ـ نجف الشريف، الادب، 1395ق، ج2.ص 257.
[4]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، موسسه الوفاء، 1403ق، ج44. ص330.
[5]. طبرسي، محمد بن جرير، تاريخ طبري، بيروت، دارالتراث، 1387ش، ج5، ص409.
[6]. همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 3 امرداد 01
- بازدید
- ۱۹۷
شبهات درباره امام حسين عليه السلام (مانند جنگ طلب بودن امام يا اينکه در کودکي امام رنگ سرخ را مي پسنديد و...
- نشان کردن
پرسش
شبهات درباره امام حسين عليه السلام (مانند جنگ طلب بودن امام يا اينکه در کودکي امام رنگ سرخ را مي پسنديد و يا بارها قصد حمله به مخالفان زمان امام حسن ـ عليه السلام ـ را داشت ولي با سفارش برادر آرام مي شد)، چگونه توجيح مي شود؟
پاسخ
جنبش کربلا به عنوان يک نهضت مقدس مذهبي و يک حرکت سياسي از نوع انقلابي آن، پايدار ترين جنبش در فرهنگ سياسي شيعه است. اين جنبش نهضتي در جهت احياي احکام دين، زدودن انحرافات ديني و سياسي و جايگزين کردن حکومتي علوي و امامتي به جاي نظام اموي بوده است. از آنجا که شيعه اماميه هميشه مورد حمله و تهاجم بوده است، به خصوص از مواردي که همواره بهانه جويان به آن بهانه به مذهب ما تهاجم نموده اند، واقعه کربلا و عاشوراي سيد الشهدا ـ عليه السلام ـ بوده است.
لذا از همان محرم سال 61 هجري که اين ماجرا پيش آمد، ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ و شيعيان اهل بيت ـ عليهم السلام ـ به پيروي از رهبران خود همواره اين روز بزرگ را زنده نگه داشتند از طرفي دشمنان و مخالفان ما همواره سعي کرده اند که اين روز فراموش شود و يا به نحوي از هدف و مسير اصلي اش منحرف شود. بنابراين نسبت هاي ناروائي به سيدالشهداء وارد مي کنند و حضرت را فردي جنگ طلب معرفي مي کنند که حتي به صلح برادرش نيز اعتراض دارد.
در جواب بايد گفت که اين گونه نسبت ها از ساحت مقدس سيدالشهداء – عليه السلام- به دور است، چون که آن حضرت از اوضاع و شرايط زمان آگاه بود و مشکلات را به خوبي درک و تحليل مي کرد.
آن ها که ادعا مي کنند امام حسين ـ عليه السلام ـ با صلح امام حسن ـ عليه السلام ـ مخالف بود و اعتراض داشت؛
بايد بدانند که سيره عملي امام حسين ـ عليه السلام ـ عدم اعتناء و بي توجهي به سخنان و اقداماتي بوده که ضمن آن ها کوشيده شده تا وي را درباره موضع برادرش به مخالفت کشانده و او را به عنوان رهبر شيعيان عراق معرفي کند. امام حسين ـ عليه السلام ـ تا پايان زندگي امام حسن ـ عليه السلام ـ در کنار آن حضرت بوده و همانند او در مدينه زيست و حتي پس از شهادت برادر نيز طي يازده سال همان موضع را داشت. چون وقتي که افرادي از شيعيان بعد از شهادت امام حسن ـ عليه السلام ـ از امام حسين ـ عليه السلام ـ خواستند قيام کند، حضرت فرمود: اکنون عقيده من چنين نيست خداي شما را رحمت کند. تا هنگامي که معاويه زنده است در خانه هايتان بمانيد و از کاري که به شما ظنين شوند پرهيز کنيد.[1]
يا زماني که شيعيان افراطي از موضع صلح ناراحت شدند به سراغ امام حسين ـ عليه السلام ـ آمده و از او خواستند تا رهبري آنان را در دست گيرد. امام فرمود: برادرم راست مي گويد هر يک از شما تا وقتي که اين شخص (معاويه) زنده است پلاس خانه خود باشد.[2]
اگر در برخي از روايات آمده است که امام حسين ـ عليه السلام ـ در مورد صلح کراهت داشت در صورت درست بودن سند مي گوييم: اين کراهت داشتن به اين معنا نيست که سياستش متعارض و متضاد با سياست برادر بود بلکه امام حسن ـ عليه السلام ـ هم به آن کراهت داشت و آن را با اشتياق نپذيرفت هم امام حسن و هم امام حسين ـ عليهما السلام ـ هيچ وقت خواهان اين نبودند که حکومت و زمامداري مسلمين در دست امويان قرار گيرد و اين صلح تنها در راستاي حفظ تفکر و انديشه شيعي بود که با حفظ جان شيعيان از قتل و عام توسط معاويه و طرفداران وي محقق مي شد چرا که وضع سپاه امام حسن ـ عليه السلام ـ طوري نبود که وارد جنگ شوند.
اگر ما در تاريخ دقت کنيم مي بينيم در آن موقع که امام حسن ـ عليه السلام ـ قصد صلح داشت با وجود اينکه اين عمل را ناخوشايند مي دانست ولي به اقتضاي شرايط آن دوره مجبور شدند که صلح را بپذيرند.
اما اينکه امام حسين ـ عليه السلام ـ در دوره خود اقدام به حرکت عملي براي آگاهانيدن مردم نمودند اين بدان معنا نيست آن حضرت جنگ طلب بوده است و کساني که چنين تصور مي کنند و براي تصور خود علاقه امام به رنگ سرخ را دليل مي آورند سخت در اشتباهند چرا که هيچ عقل سليمي اين را نمي پذيرد که کسي بخاطر علاقه به رنگ سرخ اگر صحت داشته باشد جنگ طلب است. زيرا تصميم امام به حرکت عملي بسته به اقتضاي زمان و مکان بود شرايط طوري بود که امام حسين ـ عليه السلام ـ مي بايست حرکت مي کردند تا از انحراف و از بين رفتن دين جدش رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ جلوگيري کنند:
امام در اين زمينه فرمودند: اگر با يزيد بيعت کنم بايد با اسلام جدا گردم، زيرا اسلام به رهبري مانند يزيد مبتلا شده، و من از جدم رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ شنيدم مي فرمود: خلافت بر آل سفيان حرام است.[3]
اما در جاي ديگر علت خروج و قيام خود را اين چنين بيان مي فرمايند: من از روي خود پسندي و گردنکشي و فساد و بيداد قيام نکرده ام، بلکه براي اصلاح امت جدم و شيعه پدرم علي بن ابي طالب حرکت کردم».[4]
شواهد و دلايل فراوان در سيره و سخنان امام حسين ـ عليه السلام ـ است که اين ادعا را رد مي کند:
1. وقتي حر بن يزيد رياحي راه را بر امام بست زهير بن قين گفت: يابن رسول الله جنگ با حر و يارانش براي ما آسان تر از جنگ با کساني است که به سوي ما مي آيند، به جان خودم سوگند! به زودي از طرف دشمن لشکر بسياري به سمت ما مي آيد که از مقاومت با آنان ناتوان هستيم. امام فرمود: من جنگ را شروع نخواهم کرد.[5] يعني امام به هيچ وجه براي جنگ خروج نکرده بود و مايل به درگيري نبود بلکه جنگ و آن هم از نوع دفاعي به عنوان تنها راه باقي مانده براي امام ـ عليه السلام ـ بود.[6]
2. حتي در روز عاشورا امام ـ عليه السلام ـ مسلم بن عوسجه را از کشتن شمر بن ذي الجوش باز داشت در حالي که مسلم به راحتي مي توانست چنين کند ولي امام نخواست شروع کننده جنگ باشد. و در خطبه خود فرمودند: بگوييد از من چه مي خواهيد؟ کسي از شما را کشته ام؟ يا مالي را تلف کرده ام و يا کسي را مجروح نموده ام از اينروي امام حسين ـ عليه السلام ـ هرگز جنگ طلب نبود و روح آن حضرت با جنگ سازش نداشت؛ جنگ طلب کساني بودند که راه امام را بستند و آب بر روي کاروان امام بستند. و بايد اذعان داشت که هدف امام حسين ـ عليه السلام ـ از اعلان مخالفت با يزيد به وسيله ترک بيعت و دفاع ازخود و حرکت از اين سوي به آن سوي با اهل و عيال، نجات اسلام از انحراف قطعي بود و اين به عنوان وظيفه الهي براي هر امام است.
روندي که يزيد در پيش گرفته بود از اسلام اسمي باقي نمي گذاشت لذا امام حسين ـ عليه السلام ـ تصميم گرفت که مردم را از خواب غفلت بيدار کند و اسلام را از شر اين راهزن و اين دشمن پيغمبر حفظ نمايد. او ديد که سکوت در برابر اعمال يزيد، اظهار رضايت به اعمال او و کمک به محو ديدن اسلام است پس به مبارزه برخاست. بي گمان اگر هر کدام از ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ حتي امام حسن مجتبي ـ عليه السلام ـ به جاي امام حسين ـ عليه السلام ـ بودند تکليف يکي بود چون شرايط زمان چنين اقتضاء مي کرد که از ماهيت و هويت واقعي اسلام دفاع شود.
3. اگر امام حسين ـ عليه السلام ـ جنگ طلب بود چرا تا آخر کار آنان را نصيحت مي کرد و قرابت خود با رسول خدا را به آنان يادآوري مي کرد.
4. اگر جنگ طلب بود چرا از ابتدا سپاهي منسجم از يارانش که در مدينه و مکه و شهرهاي ديگر بودند فراهم ننمود و با تجهيزات جنگي به سوي کوفه نرفت... .
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تاريخ سيد الشهداء، عباس صفائي حائري.
2ـ ناگفته هايي از حقايق عاشورا، سيد علي حسيني ميلاني.
3ـ حيات فکري و سياسي امامان شيعه، رسول جعفريان.
[1]. دينوري، ابوحنيفه، اخبار الطوال، قاهره، 1960م، ص222.
[2]. بلاذري، انساب الاشراف، بيروت، 1398ق، ج1، ص150.
[3]. قرشي. باقر شريف، حياة الامام الحسين بن علي ـ عليه السلام ـ نجف الشريف، الادب، 1395ق، ج2.ص 257.
[4]. مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، موسسه الوفاء، 1403ق، ج44. ص330.
[5]. طبرسي، محمد بن جرير، تاريخ طبري، بيروت، دارالتراث، 1387ش، ج5، ص409.
[6]. همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 3 امرداد 01
- بازدید
- ۱۹۷
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.