داستان مرد شامی که در مدینه به حضرت امام حسن علیه السلام ناسزا گفت و امام حسن با برخورد خوب وی را جذب کرد بیان کنید؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

داستان مرد شامی که در مدینه به حضرت امام حسن علیه السلام ناسزا گفت و امام حسن با برخورد خوب وی را جذب کرد بیان کنید؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

امام حسن ـ عليه السّلام ـ پيشواي دوم شيعيان و نخستين ميوة پيوند فرخندة علي ـ عليه السّلام ـ با دختر گرامي پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله ـ بود كه همچون جد و پدر گراميش داراي اخلاق حسنه و دادرس محرومان و مستضعفان بود. امام حسن ـ عليه السّلام ـ نه تنها از نظر علم، تقوي، زهد و عبادت مقامي برگزيده و ممتاز داشت، بلكه از لحاظ سخاوت و كرامت و بخشندگي و دستگيري از بيچارگان و درماندگان نيز در عصر خود بي‌مانند بود. وجود گرامي آن حضرت آرام بخش دلهاي دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان و نقطة اميد درماندگان بود. هيچ فقيري از در خانة آن بزرگوار دست خالي بر‌نمي‌گشت. دربارة فضائل اخلاقي و امتيازات امام حسن ـ عليه السّلام ـ سيوطي در تاريخ خود مي‌نويسد: حسن بن علي ـ عليه السّلام ـ داراي امتيازات اخلاقي و فضائل انساني فراوان بود. او شخصيتي بزرگوار، باوقار، متين، سخي و بخشنده و مورد ستايش مردم بود.[1]

و باز گفته شده امام مجتبي ـ عليه السّلام ـ در طول حيات خود دوبار تمام اموال و دارايي خود را در راه خدا خرج كرد و سه بار ثروت خود را به دو نيم تقسيم كرده و نصف آن را براي خود نگهداشت و نصف ديگر را در راه خدا بخشيد.[2]

با توجه به دوره‌اي كه امام مجتبي ـ عليه السّلام ـ در آن دوره مي‌زيست و فعاليت‌هاي دشمنان اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ در جهت تخريب علي ـ عليه السّلام ـ و اولاد آن حضرت تشديد شده بود برخي از مردم، ناآگاه از موقعيت امام علي ـ عليه السّلام ـ و فرزندان آن حضرت بر اثر تبليغات مسموم نسبت به آنها كينه و عداوت مي‌ورزيدندكه در اين ميان مردم شام كه مدت‌ها تحت حكومت معاويه بودند و معاويه هم بعد از كشته شدن عثمان و به خلافت رسيدن حضرت علي ـ عليه السّلام ـ به شدت دشمني و تبليغ عليه آن حضرت افزوده بود و اين روند در زمان امام حسن ـ عليه السّلام ـ نيز ادامه داشت.

لذا با توجه به اينكه برخي از مردم حتي امام حسن ـ عليه السّلام ـ را نديده بودند و فقط نام آن حضرت و نام پدرش را شنيده بودند و در اثر تبليغات ناسالم نسبت به آن حضرات عداوت داشتند و در اين راستا واقعة مرد شامي كه به مدينه سفر كرده بود و برخوردش با امام حسن ـ عليه السّلام ـ و عكس العمل امام مجتبي ـ عليه السّلام ـ نشانگر مطالب گفته شده مي‌باشد.

مردي از اهالي شام مي‌گويد: روزي در مدينه شخصي را ديدم با چهره‌اي آرام و بسيار نيكو و داراي حسن جمال كه تا به حال چنين مردي نديده بودم و به طرز زيبايي هم لباس پوشيده و سوار بر مركبي بود دل من به طرف او مايل شد و دربارة او پرسيدم، گفتند: حسن بن علي بن ابي طالب ـ عليه السّلام ـ هست با شنيدن نام او خشمي سوزان سرتا پاي وجودم را فراگرفت و بر علي بن ابي طالب حسد بردم كه چگونه او چنين پسري دارد. پيش او رفته و پرسيدم آيا واقعاً تو فرزند علي ـ عليه السّلام ـ هستي؟ (گويا مرد شامي همان طور كه گفته شد علي ـ عليه السّلام ـ را سزاوار داشتن چنين فرزندي نمي‌ديد و اين هم در اثر تبليغات سوء معاويه در شام بوده است.) وقتي تأييد كرد. من او و پدرش را ناسزا گفتم پس از آن كه به ناسزاگويي پايان دادم، به من سلام كرده و خنديد و پرسيد: آيا غريب هستي؟ گفتم: آري. فرمود: با من بيا گويا امر بر تو مشتبه شده است اگر چيزي بخواهي به تو عطا مي‌كنم اگر طلب ارشاد كني ترا هدايت مي‌كنم و اگر در حمل بار كمك بخواهي كمكت مي‌كنم و اگر گرسنه باشي ترا سير مي‌كنم و اگر برهنه باشي تو را مي‌پوشانم و اگر محتاج باشي بي‌نيازت مي‌كنم و اگر رانده شده‌اي ترا پناه مي‌دهم و اگر مهمان ما باشي تا وقت رفتن از تو پذيرايي مي‌كنم زيرا كه خانة ما روي هر نيازمندي و درمانده‌اي باز است مرد شامي چون اين سخنان را كه از روي حلم و بردباري امام بيان مي‌شد شنيد شروع به گريستن كرد و مي‌گفت: شهادت مي‌دهم كه توئي خليفة خدا در روي زمين و خدا بهتر مي‌داند كه رسالت و خلافت را در كجا قرار دهد و پيش از آنكه ترا ملاقات كنم تو و پدرت دشمن‌ترين خلق در نزد من بوديد و حالا كه تو و پدرت را شناختم محبوب‌ترين خلق خدائيد نزد من، گويا پس از اين برخورد، امام مرد شامي را به خانة خود مي‌برند و تا مدتي كه در مدينه بود ميهمان حضرت بود و از محبّان و مريدان امام مجتبي ـ عليه السّلام ـ شد و ديدگاهش نسبت به خاندان پيامبر دگرگون و در زمرة شيعيان اهل بيت ـ عليهم السّلام ـ داخل گرديد.[3]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. سيره و پيشوايان، مهدي پيشوائي.

2. حسن كيست؟ فضل الله كمپاني.

 


[1] . سيوطي، تاريخ الخلفاء، بغداد، مكتبة المثني، طبع سوم، 1383 هـ .ق، ص189.

[2] . يعقوبي، ابن واضح، تاريخ يعقوبي، ج2، نجف، مكتبة حيدريه، طبع اول، 1384 هـ .ق، ص215.

[3] . مبرد، الكامل في الادب، ج 1، بيروت 1407 هجري، ص 235، و ابن عساكر، ترجمه امام الحسن، بيروت 1400 هجري، ص 149 و علي بن عيسي اربلي، كشف الغمه، ج 2، ترجمه حسين زوارئي، تهران، نشر ادب (بي تا) صص 136 و 135 و عطاردي، عزيزالله، مسند الامام المجتبي، انتشارات عطارد، چ اول، 1373، ص 94 و ... .

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
1 امرداد 01
بازدید
۷۸
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.