چرا برخی پيامبران چوپان بودند؟
چرا برخی پيامبران چوپان بودند؟
پرسش
پاسخ
اما برخي از پيامبران بزرگ الهي مدتي به چوپاني مشغول بوده اند؛ چوپاني در نوع خود از مشکل ترين شغل هاست، که در انسان روح صبر و بردباري را افزون مي کند؛ از آن رو که چوپان همواره در مراقبت و نگراني از سلامت گله در آماده باش کامل است و سعي دارد همواره آنان را چونان فرزندان خود پرورانده و به سلامتي به صاحبانش تحويل دهد؛ چوپاني نياز به ويژگي هايي دارد که در هر کس نمي تواند باشد: 1. امانت داري؛ 2. مسئوليت پذيري؛ 3. هشياري؛ 4. شجاعت و... .
در چوپاني اين فعليت ها بروز مي کند و ممارست و تمرين پرورش و مسئوليت پذيري و شجاعت و... عملاً به اثبات مي رسد؛ دوره کارورزي خوبي براي پختگي است؛ از اين روي برخي از عرفاي بزرگ نيز مدتي از عمر خود را در چوپاني به سر برده اند؛ حکمت هايي در چوپاني وجود دارد و تجاربي در آن هست که براي هر مسئولي که در جامعه انساني مسئوليت مي گيرد، لازم و شايسته است به نوعي در آن، دوره ديده باشد. از نظر تربيت روحي نيز تأثير فراوان در فرد دارد؛ در خلوت و آسودگي حاصل از دوري از جامعه و هياهوي فراوان فرصت انديشيدن و تفکر براي چوپان بيش از ديگران است؛ در عين حال حراست از جمعيت گله ، مديريت چراندن ، مراقبت آنان از خطر و رسيدن به آب و علف آنها و حيات و هستي آنها به دست چوپان است؛ به همين لحاظ در مناطق روستايي، چوپاني از گله را به دست هر کس نمي سپارند. تا اطمينان از امانت و لياقت او حاصل و شهرت به خوبي نداشته باشد؛ اين مسئوليت به او داده نمي شود؛ اين خود امتيازي است که در شغل چوپاني در گذشته بوده چنانکه در قضيه دختران شعيب و حضرت موسي، دختران شعيب از امانت و قدرت و شايستگي موسي به پدرشان مي گويند: «... خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ...[1]» و بهترين كسى كه استخدام مى كنى ، آن كس است كه نيرومند و امين باشد .
برخي از پيامبران بخشي از عمر خود را پيش از رسيدن به مقام نبوّت، در چوپاني و شباني سپري مي کردند. مدّتي در بيابان ها به تربيت رمه ها اشتغال مي ورزيدند. تا در راه تربيت انسان ها شکيبا و بردبار باشند و تمام مصائب و سختي ها را آسان بشمارند. زيرا اگر کسي توانست دشواري هاي مراغبت از گله را، که از نظر هوش و فهم با انسان قابل مقايسه نيست، بپذيرد. قطعاً مي تواند هدايت گمراهاني را که پايه هاي فطرت آنان را ايمان به خدا تشکيل مي دهد بر عهده بگيرد.
به همين دليل پيامبر بزرگوار اسلام نيز قسمتي از عمر خود را در همين راه گذرانيد. بسياري از سيره نويسان اين جمله را نقل نموده اند که رسول اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: «تمام پيامبران پيش از آن که به مقام نبوت برسند مدّتي چوپاني کرده اند. (مردم) عرض کردند: آيا شما نيز شباني نموده ايد؟ فرمود: بلي من مدّتي گوسفندان اهل مکه را در سرزمين قراريط شباني مي کردم».[2]
و يا در جاي ديگري آمده است که: «خداوند هيچ پيامبري را برنيانگيخت، مگر اين که او را بر شباني گمارد تا از اين راه تربيت مردم را به او بياموزد».[3]
آري، شخصيتي که بايد با ابوجهل ها و ابولهب ها مبارزه کند، که در برابر سنگ ها به خاک مي افتادند. افرادي بسازد؛ که در برابر هيچ اراده اي جز اراده حق خاضع و تسليم نباشند، بايد مدت ها از راه هاي گوناگون درس صبر و شکيبايي را بياموزد.[4]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فروغ ابديت، آيت الله جعفر سبحاني.
2ـ تاريخ انبيا، عمادزاده.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 20 امرداد 01
- بازدید
- ۱۸۳
چرا برخی پيامبران چوپان بودند؟
- نشان کردن
پرسش
چرا برخی پيامبران چوپان بودند؟
پاسخ
اما برخي از پيامبران بزرگ الهي مدتي به چوپاني مشغول بوده اند؛ چوپاني در نوع خود از مشکل ترين شغل هاست، که در انسان روح صبر و بردباري را افزون مي کند؛ از آن رو که چوپان همواره در مراقبت و نگراني از سلامت گله در آماده باش کامل است و سعي دارد همواره آنان را چونان فرزندان خود پرورانده و به سلامتي به صاحبانش تحويل دهد؛ چوپاني نياز به ويژگي هايي دارد که در هر کس نمي تواند باشد: 1. امانت داري؛ 2. مسئوليت پذيري؛ 3. هشياري؛ 4. شجاعت و... .
در چوپاني اين فعليت ها بروز مي کند و ممارست و تمرين پرورش و مسئوليت پذيري و شجاعت و... عملاً به اثبات مي رسد؛ دوره کارورزي خوبي براي پختگي است؛ از اين روي برخي از عرفاي بزرگ نيز مدتي از عمر خود را در چوپاني به سر برده اند؛ حکمت هايي در چوپاني وجود دارد و تجاربي در آن هست که براي هر مسئولي که در جامعه انساني مسئوليت مي گيرد، لازم و شايسته است به نوعي در آن، دوره ديده باشد. از نظر تربيت روحي نيز تأثير فراوان در فرد دارد؛ در خلوت و آسودگي حاصل از دوري از جامعه و هياهوي فراوان فرصت انديشيدن و تفکر براي چوپان بيش از ديگران است؛ در عين حال حراست از جمعيت گله ، مديريت چراندن ، مراقبت آنان از خطر و رسيدن به آب و علف آنها و حيات و هستي آنها به دست چوپان است؛ به همين لحاظ در مناطق روستايي، چوپاني از گله را به دست هر کس نمي سپارند. تا اطمينان از امانت و لياقت او حاصل و شهرت به خوبي نداشته باشد؛ اين مسئوليت به او داده نمي شود؛ اين خود امتيازي است که در شغل چوپاني در گذشته بوده چنانکه در قضيه دختران شعيب و حضرت موسي، دختران شعيب از امانت و قدرت و شايستگي موسي به پدرشان مي گويند: «... خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ...[1]» و بهترين كسى كه استخدام مى كنى ، آن كس است كه نيرومند و امين باشد .
برخي از پيامبران بخشي از عمر خود را پيش از رسيدن به مقام نبوّت، در چوپاني و شباني سپري مي کردند. مدّتي در بيابان ها به تربيت رمه ها اشتغال مي ورزيدند. تا در راه تربيت انسان ها شکيبا و بردبار باشند و تمام مصائب و سختي ها را آسان بشمارند. زيرا اگر کسي توانست دشواري هاي مراغبت از گله را، که از نظر هوش و فهم با انسان قابل مقايسه نيست، بپذيرد. قطعاً مي تواند هدايت گمراهاني را که پايه هاي فطرت آنان را ايمان به خدا تشکيل مي دهد بر عهده بگيرد.
به همين دليل پيامبر بزرگوار اسلام نيز قسمتي از عمر خود را در همين راه گذرانيد. بسياري از سيره نويسان اين جمله را نقل نموده اند که رسول اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمود: «تمام پيامبران پيش از آن که به مقام نبوت برسند مدّتي چوپاني کرده اند. (مردم) عرض کردند: آيا شما نيز شباني نموده ايد؟ فرمود: بلي من مدّتي گوسفندان اهل مکه را در سرزمين قراريط شباني مي کردم».[2]
و يا در جاي ديگري آمده است که: «خداوند هيچ پيامبري را برنيانگيخت، مگر اين که او را بر شباني گمارد تا از اين راه تربيت مردم را به او بياموزد».[3]
آري، شخصيتي که بايد با ابوجهل ها و ابولهب ها مبارزه کند، که در برابر سنگ ها به خاک مي افتادند. افرادي بسازد؛ که در برابر هيچ اراده اي جز اراده حق خاضع و تسليم نباشند، بايد مدت ها از راه هاي گوناگون درس صبر و شکيبايي را بياموزد.[4]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ فروغ ابديت، آيت الله جعفر سبحاني.
2ـ تاريخ انبيا، عمادزاده.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 20 امرداد 01
- بازدید
- ۱۸۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.