طبق آيات قرآن کريم ما بايد به اديان و پيامبران پيشين ايمان داشته باشيم. پس چرا تنها باید به دین و پیامبر اسلام ایمان بیاوریم؟
طبق آيات قرآن کريم ما بايد به اديان و پيامبران پيشين ايمان داشته باشيم. پس چرا تنها باید به دین و پیامبر اسلام ایمان بیاوریم؟
پرسش
پاسخ
قبل از پرداختن به اصل پاسخ دو نکته بايد مورد توجه قرار گيرد، يکي اين که، بر اساس اصول مشترکي که تمام اديان الهي دارند، دين الهي، از اوّل تا خاتم يکي بيش نيست و همه انبياء الهي، بشر را به يک دين دعوت کرده اند خداوند در قرآن کريم مي فرمايد: «خداوند براي شما ديني قرار داد که قبلا به نوح توصيه کرده و اکنون بر تو وحي کرديم و به ابراهيم و موسي و عيسي نيز توصيه کرديم.»[1]
قرآن دين را در نزد خدا اسلام معرفي کرده مي گويد: «همانا دين پسنديده نزد خداوند اسلام است.»[2]
يا مي فرمايد: «ابراهيم و يعقوب به فرزندان خود چنين وصيت کردند، خداوند براي شما دين انتخاب کرده پس با اسلام بميريد».[3] در اين آيات منظور از اسلام به معناي اصطلاحي آن نيست که دين مقدس اسلام باشد، بلکه مقصود اين است که دين داراي حقيقت و ماهيتي است که بهترين معرّف آن لفظ اسلام است.
نکته ديگر اين که خداوند از تمام انبياء الهي ميثاق گرفته که همديگر را تصديق کنند. يعني پيامبر قبلي، پیامبر بعدي را و پيامبر بعدي، پیامبر قبلي را تصديق کرده و ايمان داشتن به انبياء الهي و کتب آنها را به امت هاي خود سفارش کنند.[4] به علت اين اصول و ميثاق است که خداوند در چندين آيه دستور ايمان داشتن به انبياء پيشين و کتب آنها را بيان کرده و مي فرمايد: «متقين کساني هستند که ايمان آورند به آنچه فرستاده شده به تو و آنچه فرستاده شده به پيامبران پيش از تو»[5] و در آيه ديگر مي فرمايد: «مؤمنان همه به خدا و فرشتگان او و به پيغمبران خدا ايمان آورده اند مي گويند ما ميان هيچ يک از پيغمبران خدا فرق نمي گذاريم.»[6] و در آيه ديگر مي فرمايد: «نيکوئي آن است که به خدا و روز قيامت و ملائکه و کتاب هاي آسماني و به پيغمبران ايمان داشته باشند.»[7] و هم چنين مي فرمايد: «اي کساني که ايمان آورده ايد، ايمان بياوريد به خدا و رسولش و کتابي که به پيغمبرش نازل شده و کتاب هاي که قبلا نازل شده است و هر کس به خدا و فرشتگان و کتاب هاي آسماني و پيامبران و روز قيامت کافر شود، سخت به گمراهي فرو رفته و از راه سعادت دور افتاده است.»[8]
اين آيات همگي ايمان به پيامبران و کتاب ها و دين آنها را از ارکان ايمان مي دانند و نپذيرفتن حتي يکي از آنها مساوي با کفر است لکن بايد بين ايمان به انبياء پيشين و عمل به شرايع آنها فرق گذاشت، چون هدف از ايمان به انبيای پيشين و کتابهای آنها اين است که انبيای پيشين الهي و دينشان به حق بوده که قرآن کريم از آن حقيقت خبر داده است و کسي که به خدا و پيامبر خاتم ايمان دارد بايد به حقيقتي که در قرآن است هم ايمان بياورد، امّا اين به آن معنا نيست که شرايع انبيای پيشين هم بر رسمیت خود باقی و جايز العمل باشد، چون شرايع و قوانين انبياء پيشين طبق نياز مردم زمان خويش وضع شده به همين جهت قرآن کريم از متفاوت بودن اين شرايع خبر مي دهد که مي فرمايد: «براي هر قوم و ملت يک راه و يک طريقه خاص قرار داديم.»[9] که با آمدن شريعت کامل بايد مردم به آن عمل کنند، خداوند مي فرمايد: «اوست خدائي که رسول خود محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را با دين حق بهدايت خلق فرستاد تا به همه اديان عالم تسلط و برتري دهد.»[10] و در آيه ديگر مي فرمايد: «امروز دين شما را به حد کمال رسانيدم ونعمت را بر شما تمام کردم و بهترين آئين را که اسلام است بر شما برگزيدم.»[11]
طبق قرائن نقلي و تاريخي که در رابطه با اين آيه شريفه هست منظور از اسلام دين مقدس اسلام است با وجود شريعت کامل و برتر ديگر نوبت عمل به ساير شرايع نمي رسد.
بنابراين قرآن کريم يک راه کار کاربردي و عملي پيش روي بندگانش گذاشته است که به انبيای پيشين و کتاب هاي آنها ايمان داشته باشيد، به اين که آنها حق بوده و از طرف خداوند مبعوث شده اند و شرايع آنها در زمان خودشان قبل از تحريف و نسخ قابل عمل بوده امّا با بعثت پيغمبر خاتم و آمدن شريعت کامل و برتر ديگر عمل به شرايع قبل، از کسي پذيرفته نمي شود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ استاد شهيد مطهري، مجموعه آثار، ج3، نشر آثار.
2ـ مجله تخصصي کلام اسلامي، شماره 41، ص45، مقاله دکتر احمد بهشتي.
3ـ اثبات خاتميت، رباني، محمد رضا، انتشارات نهضت زنان، 1401ق، تهران.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 تیر 01
- بازدید
- ۱۴۰
طبق آيات قرآن کريم ما بايد به اديان و پيامبران پيشين ايمان داشته باشيم. پس چرا تنها باید به دین و پیامبر اسلام ایمان بیاوریم؟
- نشان کردن
پرسش
طبق آيات قرآن کريم ما بايد به اديان و پيامبران پيشين ايمان داشته باشيم. پس چرا تنها باید به دین و پیامبر اسلام ایمان بیاوریم؟
پاسخ
قبل از پرداختن به اصل پاسخ دو نکته بايد مورد توجه قرار گيرد، يکي اين که، بر اساس اصول مشترکي که تمام اديان الهي دارند، دين الهي، از اوّل تا خاتم يکي بيش نيست و همه انبياء الهي، بشر را به يک دين دعوت کرده اند خداوند در قرآن کريم مي فرمايد: «خداوند براي شما ديني قرار داد که قبلا به نوح توصيه کرده و اکنون بر تو وحي کرديم و به ابراهيم و موسي و عيسي نيز توصيه کرديم.»[1]
قرآن دين را در نزد خدا اسلام معرفي کرده مي گويد: «همانا دين پسنديده نزد خداوند اسلام است.»[2]
يا مي فرمايد: «ابراهيم و يعقوب به فرزندان خود چنين وصيت کردند، خداوند براي شما دين انتخاب کرده پس با اسلام بميريد».[3] در اين آيات منظور از اسلام به معناي اصطلاحي آن نيست که دين مقدس اسلام باشد، بلکه مقصود اين است که دين داراي حقيقت و ماهيتي است که بهترين معرّف آن لفظ اسلام است.
نکته ديگر اين که خداوند از تمام انبياء الهي ميثاق گرفته که همديگر را تصديق کنند. يعني پيامبر قبلي، پیامبر بعدي را و پيامبر بعدي، پیامبر قبلي را تصديق کرده و ايمان داشتن به انبياء الهي و کتب آنها را به امت هاي خود سفارش کنند.[4] به علت اين اصول و ميثاق است که خداوند در چندين آيه دستور ايمان داشتن به انبياء پيشين و کتب آنها را بيان کرده و مي فرمايد: «متقين کساني هستند که ايمان آورند به آنچه فرستاده شده به تو و آنچه فرستاده شده به پيامبران پيش از تو»[5] و در آيه ديگر مي فرمايد: «مؤمنان همه به خدا و فرشتگان او و به پيغمبران خدا ايمان آورده اند مي گويند ما ميان هيچ يک از پيغمبران خدا فرق نمي گذاريم.»[6] و در آيه ديگر مي فرمايد: «نيکوئي آن است که به خدا و روز قيامت و ملائکه و کتاب هاي آسماني و به پيغمبران ايمان داشته باشند.»[7] و هم چنين مي فرمايد: «اي کساني که ايمان آورده ايد، ايمان بياوريد به خدا و رسولش و کتابي که به پيغمبرش نازل شده و کتاب هاي که قبلا نازل شده است و هر کس به خدا و فرشتگان و کتاب هاي آسماني و پيامبران و روز قيامت کافر شود، سخت به گمراهي فرو رفته و از راه سعادت دور افتاده است.»[8]
اين آيات همگي ايمان به پيامبران و کتاب ها و دين آنها را از ارکان ايمان مي دانند و نپذيرفتن حتي يکي از آنها مساوي با کفر است لکن بايد بين ايمان به انبياء پيشين و عمل به شرايع آنها فرق گذاشت، چون هدف از ايمان به انبيای پيشين و کتابهای آنها اين است که انبيای پيشين الهي و دينشان به حق بوده که قرآن کريم از آن حقيقت خبر داده است و کسي که به خدا و پيامبر خاتم ايمان دارد بايد به حقيقتي که در قرآن است هم ايمان بياورد، امّا اين به آن معنا نيست که شرايع انبيای پيشين هم بر رسمیت خود باقی و جايز العمل باشد، چون شرايع و قوانين انبياء پيشين طبق نياز مردم زمان خويش وضع شده به همين جهت قرآن کريم از متفاوت بودن اين شرايع خبر مي دهد که مي فرمايد: «براي هر قوم و ملت يک راه و يک طريقه خاص قرار داديم.»[9] که با آمدن شريعت کامل بايد مردم به آن عمل کنند، خداوند مي فرمايد: «اوست خدائي که رسول خود محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را با دين حق بهدايت خلق فرستاد تا به همه اديان عالم تسلط و برتري دهد.»[10] و در آيه ديگر مي فرمايد: «امروز دين شما را به حد کمال رسانيدم ونعمت را بر شما تمام کردم و بهترين آئين را که اسلام است بر شما برگزيدم.»[11]
طبق قرائن نقلي و تاريخي که در رابطه با اين آيه شريفه هست منظور از اسلام دين مقدس اسلام است با وجود شريعت کامل و برتر ديگر نوبت عمل به ساير شرايع نمي رسد.
بنابراين قرآن کريم يک راه کار کاربردي و عملي پيش روي بندگانش گذاشته است که به انبيای پيشين و کتاب هاي آنها ايمان داشته باشيد، به اين که آنها حق بوده و از طرف خداوند مبعوث شده اند و شرايع آنها در زمان خودشان قبل از تحريف و نسخ قابل عمل بوده امّا با بعثت پيغمبر خاتم و آمدن شريعت کامل و برتر ديگر عمل به شرايع قبل، از کسي پذيرفته نمي شود.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ استاد شهيد مطهري، مجموعه آثار، ج3، نشر آثار.
2ـ مجله تخصصي کلام اسلامي، شماره 41، ص45، مقاله دکتر احمد بهشتي.
3ـ اثبات خاتميت، رباني، محمد رضا، انتشارات نهضت زنان، 1401ق، تهران.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 22 تیر 01
- بازدید
- ۱۴۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.