در مورد فرهنگ عيسوي و فرهنگ موسوي توضيح دهيد؟

پرسش
پاسخ
در جامعه شناسي و انسان شناسي براي فرهنگ، تعاريف متعددي عنوان گرديده است.
معروفترين و شايد جامعترين تعريفي که از فرهنگ ارائه گرديده متعلق به «ادوارد تايلر» است: وي ميگويد:
«فرهنگ، مجموعه پيچيدهاي است که در برگيرنده دانستنيها، اعتقادات، هنرها، قوانين، عادات و هرگونه توانائي ديگري است که بوسيله انسان به عنوان عضو جامعه کسب شده است».[1] بر اساس اين تعريف فرهنگ دامنه وسيعي دارد که در يک تقسيم بندي کلي ميتوان آن را به فرهنگ عام و خاص تقسيم نمود، که فرهنگ عام را ميتوان ميراث اجتماعي بشر تلقي نمود و به همين دليل مجموعه ويژگيهاي اساسي فرهنگ انساني که جامعه انساني را با اجتماعات حيواني از هم متمايز ميسازد به عنوان عناصر فرهنگ عام محاسبه ميشود، مثلاً تکلّم، تفکرّ يا انديشه ورزي، ابزار سازي و خصوصا اجتماعي زيستن، از جمله عناصر اصلي سازنده فرهنگ بشرياند که در تمام جوامع اعم از جوامع تطوّر يافته و جوامع تطوّر نيافته وجود دارند.
در تمام جوامع بشري، ازدواج، خانواده، دولت، شيوه خاصي از توليد، اعتقادات ديني و ديگر اجزاء تشکيل دهنده فرهنگ انساني را ميتوان مشاهده نمود.
فرهنگ خاص را ميتوان ميراث اجتماعي جامعه مشخص دانست که مربوط به محدوده خاص جغرافيايي يا ايدئولوژيک معيّني است. به عنوان مثال فرهنگ ايراني يا فرهنگ اسلامي را ميتوان نام برد. که اولي مربوط به محدوده، قوم و يا زبان خاص است اما محدوده دوّمي به مراتب فراتر از محدوده اولي ميباشد و کليه سرزمين هاي اسلامي را در بر ميگيرد.
پيروان اديان اعم از اسلامي، مسيحي و يهودي، از جهت فرهنگ عام و عمومي مشترک بوده و تابع فرهنگ عام و غالب در هر منطقه ميباشند که در آنجا سکونت دارند. مگر مواردي که مربوط ميشود به جنبههاي فرهنگ خاص که باعث امتياز آنان از ديگران ميگردد.
اما در بعد فرهنگ خاص هر قشر و گروه و ملّتي از جمله مسلمانان، عيسويان و موسويان داراي آداب و رسوم و فرهنگ خاصي هستند. ظاهر سئوال مورد نظر نشان ميدهد که ناظر به فرهنگ خاص يعني فرهنگ ديني و ايدئولوژيکي مسيحيان و يهوديان ميباشد، بنابراين، اجمالا و به اختصار به گوشههايي از فرهنگ مسيحيان و کليميان، اشاره ميکنيم:
الف) يهوديت (موسويان)
يهوديان مانند اعراب و آشوريان، از نژاد سامي هستند. زبان، ادبيات، فرهنگ، آداب، رسوم و اعتقادات اين قوم چنان به يکديگر نزديک است که دانشمندان معتقد شدهاند اصل آنها به يک جا ميرسد.[2]
کتاب ديني يهوديان تورات و پيامبرشان حضرت موسي ـ عليه السلام ـ است آنان معتقدند که بعد از حضرت موسي پيامبري نيامده است و در انتظار مبعوث شدن مسيحا به سر ميبرند تا او حکومت يهوديان و بني اسرائيل را در سراسر جهان حاکم گرداند. آنان حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ و حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را قبول ندارند.عالمان ديني شان به نام خاخام ياد شده و معبدشان کنيسه مي باشد. در فرهنگ يهوديت آن گونه که در تورات تحريف شده آنان آمده تمام پيامبران الهي العياذ بالله مرتکب فحشا شده اند.
يهوديت (مانند اسلام و مسيحيت) از آغاز بر توحيد استوار بوده و نام خدا در اين دين «يهوه» يعني باشنده (موجود) است. اين نام بسيار احترام دارد و بر زبان آوردن آن حتي از طريق قرائت تورات حرام است.[3] يهوديان بر اين باورند که شريعت يکي است و ابتدا و انتهاي آن با حضرت موسي ـ عليه السلام ـ است. قبل از او شريعت و ديني نبوده، آنچه بوده، حدود عقلي و احکام مصلحتي بوده است. پس از موسي نيز شريعتي و احکام ديگري نبوده و نخواهد بود.[4]
عبادت يهوديان در قرباني خلاصه ميشود. ادعيه نيز دارند و نماز آنان فصلي از زبور داود است که روزي سه بار مي خوانند. و در ايام خاصي روزههايي به نام هاي: روزه کيپور، کدليا، عقيبيا، صدقيا، يهوياقيم، تلما، فتنه، و روزه محاصره اورشليم، ميگيرند.[5] و داراي اعياد خاصي به نام هاي: 1. عيد فصح و عيد فطير؛ 2. عيد سبت؛ 3. عيد پوريم ها؛ 4. عيد کفاره؛ 5. عيد سايبان. در هر کدام از اين عيدها مراسم خاصي انجام مي دهند.
و در اين ايام بايد هر فرزند ذکور در حضور «يهوه» هديه خود را با خوشحالي بگذارد. در اين اعياد کار حرام است و بايد مجالس و محافل شادي منعقد گردد. کسي که در اين روزها و اعياد کار کند، از قوم جدا ميشود و بايد سنگسار شود.[6] و بالاخره اينکه دين و آئين يهود مترادف با قوم يهود و بني اسرائيل است و تبليغ و نشر دين يهود در غير قوم يهود وجود ندارد و انتظار (ظهور مسيح) يکي ازعقايد اساسي آنان ميباشد. در فرهنگ يهود به احکام و شريعت در قالب حلال و حرام، نجس و طاهر، خيلي پافشاري مي شود و تعصب خاصي نسبت به پيروان ساير اديان دارند.
ب) مسيحيت (عيسويان)
در آئين تحريف شده مسيحيت، باور عامه بر اين است که: خدا قادر و توانا است که آفريدگار آسمان و زمين و موجودات است. خداي پسر يعني «عيسي» در دست راست «پدر» و در بين اين پدر و پسر، روح القدس قرار دارد. يعني: اب + ابن + روح القدس (تثليث). طبق تصويب شوراي واتيکان هر کس غير از اين فکر کند کافر است. هر چند در اين باب عقايد مختلفي وجود دارد.[7] کتاب مقدس عيسويان متشکل از عهد عتيق (تورات) و عهد جديد ( اناجيل چهار گانه: مرقس، متي، لوقا، و يوحنا) و نامه هاي رسولان مي باشد که همه گرفتار تحريف و دگرگوني ماهوي شده است و از انجيل واقعي و يا تورات خبري نيست.
مسيحيان داراي هفت آيين مقدس مي باشند:
نخستين و اصليترين آئين مسيحيت که براي همه ضرورت دارد «تعميد» است. انسان با تعميد به جامعه عيسوي وارد ميشود و رسالت دائمي کليسا را برعهده ميگيرد. اين رسالت عبارت است از گواهي دادن به کارهاي نجات بخش خدا به وسيله عيسي. هر مسيحي فقط يکبار، هنگام ورود به جامعه مسيحيت، تعميد ميپذيرد.[8]
نيمه دوم از سلوک و پيشرفت در زندگي مسيحي «تأييد» ناميده ميشود. که آئين دوم از آئينهاي هفت گانه است. که در آن بر جنبه مثبت اداي شهادت به آنچه خدا به وسيله عيسي براي پيشرفت محقق ساخته و نيز بر کمک خواستن از روح القدس براي انجام اين وظيفه تاکيد مي شود.[9]
مسيحيان ازدواج را يک امر دنيوي نمي دانند زيرا ازدواج نشانه محبت خدا به بشريت است و هنگام ازدواج متعهد مي شوند که يکي شدن مرد و زن را نشانه آشکاري براي محبت خدا به بشر و محبت مسيح به شاگردانش قرار دهند. به همين علت، مسيحيان ازدواج را التزام و تعهّد در طول زندگي مي شمارند و با طلاق و تجديد فراش در زمان حيات همسر مخالف اند.[10]
آئين دست گذاري: با آئين دست گذاري، انسان حيات خود را وقف خدمت به جامعه مسيحيت و در نتيجه وقف خدمت به همه بشريت ميکند. درجات اصلي روحانيت سه تا است:
1. اسقف: وي نماينده مسيح در قلمرو معيني است.
2. کشيش، وي معاون اسقف است.
3. شمّاس، وي کلام خدا را تبليغ ميکند و به مساعدت بينوايان، سالخوردگان و بيماران و افراد در حال احتضار مي پردازد.[11]
اعتراف: مسيحيان در آئين اعتراف از طريق توبه يا آشتي، بخشايش الهي را دريافت مي کند.
تدهين: (ماليدن روغن مقدّس به بيماران).
عشاي ربّاني: عشاي ربّاني در ديد فرد مسيحي تنها يکي از آئين هاي هفتگانه نيست؛ بلکه اين عمل يکي از مسائل اساسي ايمان و شعائر عبادي مسيحيت است که با دو عنصر اساسي: خواندن دو يا سه قطعه از کتاب مقدس و خوردن قرباني مقدّس، انجام مي شود.[12] و از اعياد مهم مسيحيت جشن هاي: کريسمس و اول ژانويه و عيد پاک است که عيد پاک نسبت به کريسمس و اول ژانويه دينيتر است که هنگام غروب پنج شنبه، يادبود شام آخر عيسي برگزار مي شود.[13] و به مناسبت پيروزي مسيح ـ عليه السلام ـ بر مرگ و برخواستن وي از مردگان در سومين روز تصليب وي نزد مسيحيان برگزار ميشود.
و بالاخره اينکه در مسيحيت بر خلاف يهود، تبليغ و نشر مسيحيت و جذب پيروان بيشتر در اقصي نقاط عالم، از جايگاه ويژه برخوردار است و ساليانه در راستاي تحقق اين هدف مبالغي هنگفت هزينه ميشود و در سراسر جهان مبلّغ دارد.
در فرهنگ مسيحيت از شريعت و احکام خبري نيست و لذا مرزي بين حلال و حرام و نجاست و طهارت وجود ندارد.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ تاريخ اديان، دکتر ابراهيمي.
2ـ آشنايي با اديان بزرگ، حسين توفيقي.
3ـ تاريخ اديان و مذاهب جهان. مبلغي آباداني.
پي نوشت ها:
[1]. www.daneshnameh.roshd.ir
[2]. توفيقي، حسين، آشنايي با اديان بزرگ، ص72.
[3]. همان، ص88.
[4]. مبلغي آباداني، تاريخ اديان و مذاهب جهان، ج2.
[5]. همان، بخش عبادات يهود.
[6]. تورات: سفر تثنيه، باب 27، جمله 7، اعداد باب 9، جمله 12 و باب 15، جمله 33.
[7]. ترابي، تاريخ اديان، ص308.
[8]. آشنائي با اديان بزرگ، همان، ص153.
[9]. همان.
[10]. همان، ص154.
[11]. همان، ص156.
[12]. همان.
[13]. همان، ص153.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 4 امرداد 93
- بازدید
- ۱٬۳۹۰
در مورد فرهنگ عيسوي و فرهنگ موسوي توضيح دهيد؟
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
در جامعه شناسي و انسان شناسي براي فرهنگ، تعاريف متعددي عنوان گرديده است.
معروفترين و شايد جامعترين تعريفي که از فرهنگ ارائه گرديده متعلق به «ادوارد تايلر» است: وي ميگويد:
«فرهنگ، مجموعه پيچيدهاي است که در برگيرنده دانستنيها، اعتقادات، هنرها، قوانين، عادات و هرگونه توانائي ديگري است که بوسيله انسان به عنوان عضو جامعه کسب شده است».[1] بر اساس اين تعريف فرهنگ دامنه وسيعي دارد که در يک تقسيم بندي کلي ميتوان آن را به فرهنگ عام و خاص تقسيم نمود، که فرهنگ عام را ميتوان ميراث اجتماعي بشر تلقي نمود و به همين دليل مجموعه ويژگيهاي اساسي فرهنگ انساني که جامعه انساني را با اجتماعات حيواني از هم متمايز ميسازد به عنوان عناصر فرهنگ عام محاسبه ميشود، مثلاً تکلّم، تفکرّ يا انديشه ورزي، ابزار سازي و خصوصا اجتماعي زيستن، از جمله عناصر اصلي سازنده فرهنگ بشرياند که در تمام جوامع اعم از جوامع تطوّر يافته و جوامع تطوّر نيافته وجود دارند.
در تمام جوامع بشري، ازدواج، خانواده، دولت، شيوه خاصي از توليد، اعتقادات ديني و ديگر اجزاء تشکيل دهنده فرهنگ انساني را ميتوان مشاهده نمود.
فرهنگ خاص را ميتوان ميراث اجتماعي جامعه مشخص دانست که مربوط به محدوده خاص جغرافيايي يا ايدئولوژيک معيّني است. به عنوان مثال فرهنگ ايراني يا فرهنگ اسلامي را ميتوان نام برد. که اولي مربوط به محدوده، قوم و يا زبان خاص است اما محدوده دوّمي به مراتب فراتر از محدوده اولي ميباشد و کليه سرزمين هاي اسلامي را در بر ميگيرد.
پيروان اديان اعم از اسلامي، مسيحي و يهودي، از جهت فرهنگ عام و عمومي مشترک بوده و تابع فرهنگ عام و غالب در هر منطقه ميباشند که در آنجا سکونت دارند. مگر مواردي که مربوط ميشود به جنبههاي فرهنگ خاص که باعث امتياز آنان از ديگران ميگردد.
اما در بعد فرهنگ خاص هر قشر و گروه و ملّتي از جمله مسلمانان، عيسويان و موسويان داراي آداب و رسوم و فرهنگ خاصي هستند. ظاهر سئوال مورد نظر نشان ميدهد که ناظر به فرهنگ خاص يعني فرهنگ ديني و ايدئولوژيکي مسيحيان و يهوديان ميباشد، بنابراين، اجمالا و به اختصار به گوشههايي از فرهنگ مسيحيان و کليميان، اشاره ميکنيم:
الف) يهوديت (موسويان)
يهوديان مانند اعراب و آشوريان، از نژاد سامي هستند. زبان، ادبيات، فرهنگ، آداب، رسوم و اعتقادات اين قوم چنان به يکديگر نزديک است که دانشمندان معتقد شدهاند اصل آنها به يک جا ميرسد.[2]
کتاب ديني يهوديان تورات و پيامبرشان حضرت موسي ـ عليه السلام ـ است آنان معتقدند که بعد از حضرت موسي پيامبري نيامده است و در انتظار مبعوث شدن مسيحا به سر ميبرند تا او حکومت يهوديان و بني اسرائيل را در سراسر جهان حاکم گرداند. آنان حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ و حضرت محمد ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ را قبول ندارند.عالمان ديني شان به نام خاخام ياد شده و معبدشان کنيسه مي باشد. در فرهنگ يهوديت آن گونه که در تورات تحريف شده آنان آمده تمام پيامبران الهي العياذ بالله مرتکب فحشا شده اند.
يهوديت (مانند اسلام و مسيحيت) از آغاز بر توحيد استوار بوده و نام خدا در اين دين «يهوه» يعني باشنده (موجود) است. اين نام بسيار احترام دارد و بر زبان آوردن آن حتي از طريق قرائت تورات حرام است.[3] يهوديان بر اين باورند که شريعت يکي است و ابتدا و انتهاي آن با حضرت موسي ـ عليه السلام ـ است. قبل از او شريعت و ديني نبوده، آنچه بوده، حدود عقلي و احکام مصلحتي بوده است. پس از موسي نيز شريعتي و احکام ديگري نبوده و نخواهد بود.[4]
عبادت يهوديان در قرباني خلاصه ميشود. ادعيه نيز دارند و نماز آنان فصلي از زبور داود است که روزي سه بار مي خوانند. و در ايام خاصي روزههايي به نام هاي: روزه کيپور، کدليا، عقيبيا، صدقيا، يهوياقيم، تلما، فتنه، و روزه محاصره اورشليم، ميگيرند.[5] و داراي اعياد خاصي به نام هاي: 1. عيد فصح و عيد فطير؛ 2. عيد سبت؛ 3. عيد پوريم ها؛ 4. عيد کفاره؛ 5. عيد سايبان. در هر کدام از اين عيدها مراسم خاصي انجام مي دهند.
و در اين ايام بايد هر فرزند ذکور در حضور «يهوه» هديه خود را با خوشحالي بگذارد. در اين اعياد کار حرام است و بايد مجالس و محافل شادي منعقد گردد. کسي که در اين روزها و اعياد کار کند، از قوم جدا ميشود و بايد سنگسار شود.[6] و بالاخره اينکه دين و آئين يهود مترادف با قوم يهود و بني اسرائيل است و تبليغ و نشر دين يهود در غير قوم يهود وجود ندارد و انتظار (ظهور مسيح) يکي ازعقايد اساسي آنان ميباشد. در فرهنگ يهود به احکام و شريعت در قالب حلال و حرام، نجس و طاهر، خيلي پافشاري مي شود و تعصب خاصي نسبت به پيروان ساير اديان دارند.
ب) مسيحيت (عيسويان)
در آئين تحريف شده مسيحيت، باور عامه بر اين است که: خدا قادر و توانا است که آفريدگار آسمان و زمين و موجودات است. خداي پسر يعني «عيسي» در دست راست «پدر» و در بين اين پدر و پسر، روح القدس قرار دارد. يعني: اب + ابن + روح القدس (تثليث). طبق تصويب شوراي واتيکان هر کس غير از اين فکر کند کافر است. هر چند در اين باب عقايد مختلفي وجود دارد.[7] کتاب مقدس عيسويان متشکل از عهد عتيق (تورات) و عهد جديد ( اناجيل چهار گانه: مرقس، متي، لوقا، و يوحنا) و نامه هاي رسولان مي باشد که همه گرفتار تحريف و دگرگوني ماهوي شده است و از انجيل واقعي و يا تورات خبري نيست.
مسيحيان داراي هفت آيين مقدس مي باشند:
نخستين و اصليترين آئين مسيحيت که براي همه ضرورت دارد «تعميد» است. انسان با تعميد به جامعه عيسوي وارد ميشود و رسالت دائمي کليسا را برعهده ميگيرد. اين رسالت عبارت است از گواهي دادن به کارهاي نجات بخش خدا به وسيله عيسي. هر مسيحي فقط يکبار، هنگام ورود به جامعه مسيحيت، تعميد ميپذيرد.[8]
نيمه دوم از سلوک و پيشرفت در زندگي مسيحي «تأييد» ناميده ميشود. که آئين دوم از آئينهاي هفت گانه است. که در آن بر جنبه مثبت اداي شهادت به آنچه خدا به وسيله عيسي براي پيشرفت محقق ساخته و نيز بر کمک خواستن از روح القدس براي انجام اين وظيفه تاکيد مي شود.[9]
مسيحيان ازدواج را يک امر دنيوي نمي دانند زيرا ازدواج نشانه محبت خدا به بشريت است و هنگام ازدواج متعهد مي شوند که يکي شدن مرد و زن را نشانه آشکاري براي محبت خدا به بشر و محبت مسيح به شاگردانش قرار دهند. به همين علت، مسيحيان ازدواج را التزام و تعهّد در طول زندگي مي شمارند و با طلاق و تجديد فراش در زمان حيات همسر مخالف اند.[10]
آئين دست گذاري: با آئين دست گذاري، انسان حيات خود را وقف خدمت به جامعه مسيحيت و در نتيجه وقف خدمت به همه بشريت ميکند. درجات اصلي روحانيت سه تا است:
1. اسقف: وي نماينده مسيح در قلمرو معيني است.
2. کشيش، وي معاون اسقف است.
3. شمّاس، وي کلام خدا را تبليغ ميکند و به مساعدت بينوايان، سالخوردگان و بيماران و افراد در حال احتضار مي پردازد.[11]
اعتراف: مسيحيان در آئين اعتراف از طريق توبه يا آشتي، بخشايش الهي را دريافت مي کند.
تدهين: (ماليدن روغن مقدّس به بيماران).
عشاي ربّاني: عشاي ربّاني در ديد فرد مسيحي تنها يکي از آئين هاي هفتگانه نيست؛ بلکه اين عمل يکي از مسائل اساسي ايمان و شعائر عبادي مسيحيت است که با دو عنصر اساسي: خواندن دو يا سه قطعه از کتاب مقدس و خوردن قرباني مقدّس، انجام مي شود.[12] و از اعياد مهم مسيحيت جشن هاي: کريسمس و اول ژانويه و عيد پاک است که عيد پاک نسبت به کريسمس و اول ژانويه دينيتر است که هنگام غروب پنج شنبه، يادبود شام آخر عيسي برگزار مي شود.[13] و به مناسبت پيروزي مسيح ـ عليه السلام ـ بر مرگ و برخواستن وي از مردگان در سومين روز تصليب وي نزد مسيحيان برگزار ميشود.
و بالاخره اينکه در مسيحيت بر خلاف يهود، تبليغ و نشر مسيحيت و جذب پيروان بيشتر در اقصي نقاط عالم، از جايگاه ويژه برخوردار است و ساليانه در راستاي تحقق اين هدف مبالغي هنگفت هزينه ميشود و در سراسر جهان مبلّغ دارد.
در فرهنگ مسيحيت از شريعت و احکام خبري نيست و لذا مرزي بين حلال و حرام و نجاست و طهارت وجود ندارد.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ تاريخ اديان، دکتر ابراهيمي.
2ـ آشنايي با اديان بزرگ، حسين توفيقي.
3ـ تاريخ اديان و مذاهب جهان. مبلغي آباداني.
پي نوشت ها:
[1]. www.daneshnameh.roshd.ir
[2]. توفيقي، حسين، آشنايي با اديان بزرگ، ص72.
[3]. همان، ص88.
[4]. مبلغي آباداني، تاريخ اديان و مذاهب جهان، ج2.
[5]. همان، بخش عبادات يهود.
[6]. تورات: سفر تثنيه، باب 27، جمله 7، اعداد باب 9، جمله 12 و باب 15، جمله 33.
[7]. ترابي، تاريخ اديان، ص308.
[8]. آشنائي با اديان بزرگ، همان، ص153.
[9]. همان.
[10]. همان، ص154.
[11]. همان، ص156.
[12]. همان.
[13]. همان، ص153.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 4 امرداد 93
- بازدید
- ۱٬۳۹۰
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.