در سردر ورودي برخی مسجدي آيه 18 سوره جن را نوشته¬اند «وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدً» اين به چه معناست؟ آيا نشانه¬اي از وهابيت زدگي است؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

در سردر ورودي برخی مسجدي آيه 18 سوره جن را نوشته­اند «وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدً» اين به چه معناست؟ آيا نشانه­اي از وهابيت زدگي است؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

معناي آيه شريفه 18 سوره جن اين است: «و اين که مسجدها از آن خدا است، پس هيچ کس را با خدا نخوانيد».

بنابراين آن چه که در الميزان گفته شده، ابتداي آيه تعليل انتهاء آيه مي­باشد به اين معنا که با خداوند احدي غير او را نخوانيد براي اين که مساجد تنها مال خدا است. و مراد از «دعا» در اين آيه عبادت و پرستش است و خداوند در جاي ديگر هم عبادت را دعاء و دعاء را عبادت خوانده و فرموده است: «وَقَالَ رَبُّکمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَکمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَکبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ[1]»؛ پروردگار شما گفته است، مرا بخوانيد تا شما را اجابت کنم، کساني که از عبادت من تکبر مي­ورزند به زودي با ذلّت وارد دوزخ مي­شوند.[2]

در باره «مساجد» که در اين آيه آمده است مفسران اقوال مختلفي ارائه داده­اند که هيچ کدام دليل قانع کننده­اي ندارد ولي آن چه که از امام جواد ـ عليه السلام ـ روايت شده است اين است که مراد از مساجد، اعضاي هفت گانه بدن آدمي است که در هنگام سجده بايد روي زمين قرار گيرند که عبارت­اند از پيشاني، دو کف دست، دو سر زانو و دو سر انگشت بزرگ پا.

بنابراين با توجه به اين حديث مناسب است گفته­شود که مراد از آيه شريفه اين مي­شود که مواضع هفت گانه سجود تشريعا به خدا اختصاص دارد و مراد از دعا هم که فرموده: پس غير خدا را نخوانيد، همان سجده مي­شود، چون روشن­ترين مظاهر و مصاديق عبادت و يا خصوص نماز همان سجده است و اصلا نماز به خاطر سجده است که عبادت ناميده مي­شود. و در نتيجه معناي آيه اين مي­شود که: بگو به من وحي شده که اعضاي سجده مختص به خدا تعالي است پس سجده را تنها براي خدا انجام دهيد و اين اعضا را در سجده براي او به کار بنديد و يا او را تنها با اين اعضا عبادت کنيد، غير او را سجده و عبادت نکنيد.[3]

و اين که مراد از مساجد در آيه شريفه نمي­تواند اماکن و محل­هايي باشد که به نام مسجد ساخته مي­شوند به اين دليل است که انسان مي­تواند در غير مسجد هم عبادت را انجام دهد و در بيرون از مسجد هم نبايد غير خدا را عبادت نمود و اين طور نيست که فقط در مساجد عبادت غير خدا ممنوع باشد بلکه در بيرون مساجد هم عبادت غير خدا ممنوع است و در هيچ مکان و محلي نبايد براي غير خدا اين هفت موضع را به عنوان عبادت بر زمين گذاشت.

پس آيه شريفه داراي معناي بلندي مي­باشد و خلوص در عبادت را به بندگان خدا توصيه مي­کند. بنابراين، اين آيه شريفه به خودي خود هيچ تلازمي با عقايد وهابيت که توسل و شفاعت را شرک مي­داند ندارد.

امّا ممکن است وهابي­ها اين آيه شريفه را بر در مساجد شان به قصد طعنه و کنايه بر عليه شيعيان و ساير مسلمانان بنويسند و به ديگران القاء کنند که شيعيان و ساير مسلمين در زيارت مقابر و توسل به انبياء و ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ غير خدا را عبادت مي کنند.

ولي اين پندار وهابي­ها از جهل آنان نسبت به زيارت و توسل و شفاعت و حقيقت عبادت ناشي شده است.

زيرا در ماهيت زيارت و توسل و شفاعت اصلا عبادت جايگاهي ندارد و اين امور به اذن خداوند توسط مسلمين انجام مي شود و هيچ سنخيتي با عبادت ندارند و همين آيه شريفه مي خواهد بگويد که هفت موضع بدن تان را در برابر غير خدا به زمين نزنيد و سجده نکنيد، و مسلمانان اعم از شيعه و سني در زيارت­ها و توسل­ها و درخواست شفاعت چنين عملي را انجام نمي دهند. اين وهابي­ها هستند که معناي عبادت را نفهميده و هر گونه تعظيم و احترام را نسبت به غير خدا و نيز استمداد و کمک از غير خدا را که در قالب توسل و شفاعت انجام مي­گيرد، عبادت پنداشته و با اين خلط موضوع حتي خود آنان هم نمي­توانند موحّد باشند.

به هر حال وهابي­ها اين آيه شريفه را به عنوان يک شعار توحيدي در برابر ساير مسلمين به کار مي­برند و هر نوع کرنش در براير غير خدا و التماس و استمداد از غير خدا را عبادت شمرده و حکم به تکفير آنان مي­کنند. اين رفتار وهابي ها شبيه رفتار و عقيده خوارج در جنگ صفين است که از آيه «ان الحکم الالله» بر عليه امام علي ـ عليه السلام ـ و اصحاب پاک آن حضرت شعار خود قرار دادند و امام علي ـ عليه السلام ـ فرمودند که «کلمه حق يراد به الباطل».[4] يعني اين کلمه، کلمه حق است لکن خوارج از آن باطل را قصد نموده اند، وهابي ها نيز با اين کلمه حق، باطل را اراده کرده اند.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ شيعه پاسخ مي گويد، آيت الله مکارم شيرازي.

2ـ نقش استعمار در پيدايش وهابيت، رضا فتح آبادي.

 


[1]. غافر / 60.

[2]. طباطبايي، سيد محمد حسين، الميزان، ترجمه موسوي همداني، قم، انتشارات جامعه مدرسين، 1374ش، ج20، ص76.

[3]. همان، ج20، ص77 ـ 78.

[4]. قاضي ابن البراج، المهذب، قم، موسسه نشر اسلامي، 1406ق، ج1، ص322.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
24 تیر 01
بازدید
۱۲۶
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.