علويان نصيريان مي¬گويند: باب امام حسن عسکري ـ عليه السلام ـ محمد بن نصير است، نظر شما چيست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

علويان نصيريان مي­گويند: باب امام حسن عسکري ـ عليه السلام ـ محمد بن نصير است، نظر شما چيست؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

نصيريه يکي از فرقه­هاي غلات هستند که در حق علي ـ عليه السلام ـ غلوّ کرده و براي آن حضرت مقام اولوهيّت قايل شدند. آنان را انصاريه و علويه نيز مي­گويند. تاريخ پيدايش اين فرقه به قرن پنجم هجري مي­رسد و پيشواي اين فرقه را فردي بنام نصير يا ابن نصير دانسته اند.[1]

در کتب قديمي و معروف ملل و نحل همچون «فرق الشيعه» نوبختي «مقالات الاسلاميين» اشعري، «الفرق بين الفرق» بغدادي ذکري از اين فرقه به ميان نيامده است. و تنها شهرستاني در الملل و النحل مختصري در اين باره صحبت کرده است.[2] از اين بيان شهرستاني چنين به دست مي آيد که اين فرقه از گروه­هاي جدا شده از شيعه است و در حدود قرن پنجم به وجود آمده است.

برخي از عقايد اين فرقه غالي بدين ترتيب است که معتقدند:

1. علي بن ابي طالب خداست يا الوهيت در او حلول کرده است.

2. سلمان فارسي فرستاده علي ـ عليه السلام ـ است.

3. کلمه سرّ عبارت است از سه حرف (ع) از علي. (م) از محمد، و «س» از سلمان فارسي به صورت (عمس)

4. شراب را از نور مي­دانند و بر اين اساس درخت مو را بزرگ مي­دارند و کندن آن را گناه مي شمارند.[3]

و نيز به برخي تعاليمي که آميزه­اي از عناصر عقايد شيعي و مسيحي و اعتقادات مردم پيش از اسلام است معتقد هستند و معتقدند که تکاليف از انسان ساقط شده و برخي از محرمات را نيز حلال مي شمارند.[4]

گروهي به پيامبري مردي بنام محمد بن نصير نميري معتقدند و آن شخص (ابن نصير) بر اين باور بود که امام حسن عسکري ـ عليه السلام ـ او را فرستاده است و معتقد به تناسخ و غلو بود. در مورد امام حسن عسکري به اولوهيت آن حضرت معتقد بود و به اباحه محارم و حلال بودن نکاح مردان با همديگر معتقد بود.[5]

مشاهده مي شود که اين فرقه و هم چنين شخص مورد نظر در سئوال داراي عقايد و تفکرات غلو آميزي هستند و لذا از دين خارج مي باشند. اما در مورد محمد بن نصير نميري که ادعاي بابيت امام عصر(عج) داشته، دانشمندان و علماي رجال نظرات جالبي در مورد اين شخص و ادعاي وي ارائه داده اند که بيان آنها خالي از لطف نيست و مي توان با توجه به اين مطالب به حقيقت ماجرا پي برد.

شيخ طوسي از دانشمندان شيعه در قرن پنجم (متوفاي 460ق) مي نويسد: محمد بن نصير نميري از جمله افراد مذموم است که ادعاي بابيت امام عصر ـ عليه السلام ـ را کرد وي از اصحاب امام حسن عسکري ـ عليه السلام ـ بود و وقتي که آن حضرت شهيد شد، وي مدعي مقام ابو جعفر محمد بن عثمان را داشت در حالي که ابن عثمان نيابت امام عصر ـ عليه السلام ـ را بر عهده داشت. و مدعي بابيت آن حضرت بود. خداوند به واسطه آنچه که از ابن نصير از الحاد و جهل ظاهر شد او را رسوا نمود و ابو جعفر محمد بن عثمان نيز بر او لعن کرد و از او تبري جست. شيخ طوسي هم چنين از قول سعد بن عبدالله آورده است: که ابن نصير ادعاي نبوت داشت.[6] طبرسي در الاحتجاج خود همين مطالب را درباره ابن نصير آورده است.[7]

با توجه به مطالب گفته شده و مطالب مشابهي که در باره ادعاي ابن نصير آمده است مي توان بيان داشت که قبل از اينکه نصيريه معتقد باشند که اين شخص باب امام حسن عسکري ـ عليه السلام ـ بود. خود اين فرد ادعاي بابيت امام عصر ـ عليه السلام ـ را داشته و هم چنين ادعاي نبوت و رسالت از سوي امام هادي ـ عليه السلام ـ را نيز داشته است و به همين خاطر در زمره کساني است که مذموم و ملعون واقع شده اند. نام اين شخص نيز در ميان اسامي منحرفان ذکر شده و در توقيع مربوط به شلمغاني آمده است.[8] از آنجا که عقايد و آراء ابن نصير بيشتر در ميان غلات انتشار يافت و شيعيان هم تنها نايب بر حق امام عصر ـ عليه السلام ـ را ابوجعفر محمد بن عثمان (نايب دوم) مي دانستند لذا پيروان ابن نصير به طور کلي از دايره شيعيان خارج شدند اين در حالي است که نصيريه به نقش باب از خود امام اهميت بيشتري مي دادند که اين خود کافي بود که تا آنها را از محفل شيعيان اثني عشري خارج سازد.[9]

بنابراين بايد گفت ابن نصير از نظر اماميه فردي است که داراي عقايد و آراء غلو آميزي نسبت به ائمه ـ عليهم السلام ـ بوده و هم چنين به دروغ ادعاي نيابت امام عسکري و امام دوازدهم ـ عليه السلام ـ را داشته و به همين خاطر نيز مورد لعن و طرد امام عصر ـ عليه السلام ـ واقع شده است. از طرف ديگر وي ادعا نبوت نيز داشته و بر اساس عقايد غالي گرانه خود امام عسکري را ارسال کننده خود به نبوت و رسالت معرفي مي کرد. از آنجائي که شيعيان تنها نيابت و بابيت نواب اربعه را پذيرفته اند لذا افرادي مانند ابن نصير در ميان جوامع شيعي اثني عشري جايگاهي ندارند و به خاطر افکار و عقايد غاليانه خود ادعاي دروغين شان واضح و روشن مي باشد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ تاريخ سياسي غيبت امام دوازدهم، جاسم حسين.

2ـ نواب اربعه، عباس راسخي.

3. فرهنگ فرق اسلامي، محمد جواد مشکور.

 


[1]. دايرة المعارف تشيع، سيري در فرهنگ و تاريخ تشيع، تهران، نشر سعيد حجتي، 1376ش، ص27.

[2]. ر.ک: شهرستاني، عبدالکريم، اللمل و النحل، بيروت، دارالمعرفه، 1415ق، ج1، ص221.

[3]. رباني گلپايگاني، علي، فرق و مذاهب کلامي، قم، مرکز جهاني علوم اسلامي، 1383ش،ص326.

[4]. شرف الدين، تقي، النصيريه، بيروت، 1983م، ص118.

[5]. نوبختي، حسن بن موسي، فرق الشيعه، تصحيح و تعليق، سيد محمد صادق آل بحر العلوم، نجف، حيدري، 1355ش، ص93.

[6]. طوسي، محمد بن حسن، الغيبة، قم، موسسه معارف اسلامي، 1411ق، ص398.

[7]. طبرسي، احمد بن علي، الاحتجاج، بيروت، دارالنعمان، بي تا، ج2، ص291.

[8]. همان، ج2.ص 290.

[9]. جاسم حسين، تاريخ سياسي غيبت امام دوازدهم ـ عليه السلام ـ ، ترجمه محمد تقي آيت اللهي، تهران، سپهر، 1367ش، ص168.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
23 تیر 01
بازدید
۸۹
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.