عقايد و انديشه هاي شيطان پرستان مدرن چيست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

عقايد و انديشه هاي شيطان پرستان مدرن چيست؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

اصول نه گانه زير به اضافه يازده بند بعدي از کتاب « پتک جادوگران» گرفته شده و مربوط به شيطان پرستان قرون گذشته است اما پيروان لاوي به دروغ آن را به خود نسبت مي دهند.[1]

نُه اصل عقيدتي کليساي شيطان عبارت است از:

1. شيطان سمبل لذت جويي و آزادي و افراط است نه رياضت کشي.

2. شيطان نماد وجود و زندگي شاداب و مادي است نه خوابي ناچيز و معنوي. (امور معنوي و غير مادي، توهّم و تظاهر است).

3. شيطان مي گويد کم عقلي و بي عفتي بهتر از رياکاري و خود فريبي است.

4. شيطان مي گويد مهرباني با کساني که شايسته آن هستند بهتر است از عشق ورزيدن از روي ظاهر و براي جلب توجه.

5. شيطان سمبل انتقام جويي است نه گرداندن آن طرف صورت!

6. شيطان سمبل مسئوليت پذيري براي مسئول است به جاي دل مشغولي براي خون آشامان خالي. (اشاره به ترس مومنان از معاد و جهنم و انجام اعمال خوب).

7. شيطان انسان را با ديگر حيوانات کاملاً همانند مي داند؛ گاه بهتر و اغلب بدتر از آن حيواناتي که بر چهار دست و پا راه مي روند. بارها و بارها شديدتر از آنهايي که در اين راه به طور اجباري آلوده شده اند، به خاطر خداي معنوي اش و ظهور عقلاني، به صورت حيواني شرور تبديل شده است.

8. شيطان تمام آنچه را گناه ناميده شده مايه خرسندي و مسرت رواني، فکري و عاطفي مي داند.

9. شيطان بهترين دوستي است که کليسا تاکنون داشته چرا که در تمام اين سال ها کليسارا مشغول داشته است.

ملاحظات:

درباره نه اصل و بيانيه شيطان، نکاتي چند به ذهن مي رسد که به برخي از آنها اشاره مي شود:

الف) آزادي و لذت بردن دو گونه است: آزادي مثبت و منفي. آزادي از بند نفس و خواهش هاي غير مشروع و معقول آن مثبت است و مطلوب. لذت حاصل از آن هم واقعي و پايدار است. اما آزادي از همه قيود و شکستن حدود اخلاقي و الهي منفي است. پيروي از اميال شيطاني زبان، شکم و شهوت جنسي، عين اسارت است نه آزادي.

شيطان از گذشته سمبل عصيان و غرور است، در فرهنگ اديان الهي نيز موجودي مستکبر و کافر در بارگاه الهي است.

ب) کار بد و زشت، زشت است و بايد ترک شود، خواه کوچک يا بزرگ و يا بزرگ تر. بي عفتي، رياکاري و خود فريبي همگي زشت و مردود هستند.

ج) مهرباني کردن با ديگران کار پسنديده اي است، زيباتر آن است که انسان به دشمنان خود نيز محبت کند و خاطيان و ظالمان را هم ببخشد. اگر کسي با ما مهرباني کرد، مهرباني کردن ما با او، چندان کار بزرگ و دشواري نيست. اما ارزش همه اين رفتارهاي ظاهري، بستگي به نيت آنها دارد و البته تظاهر و رياکاري، عمل زشتي است.

د) آن چه در مورد فرهنگ مسيحيت معروف است که اگر کسي به صورت تو سيلي زد، طرف ديگر صورت را بياور، در واقع در مورد عفو و برخورد با دوستان است نه کسي که قصد دشمني و ظلم دارد. نه انتقام جويي خوب است ونه ظلم پذيري، گذشت در حال قدرت خوب است و مبارزه با ظلم در همه حال. قرآن مي فرمايد: «محمد رسول الله و الذين معه اشداء علي الکفّار رحماء بينهم[2]» يعني محمد ص فرستاده خداست؛ و کساني که با او هستند در برابر کفار سرسخت و شديد، و در ميان خود مهربانند و مي گويد: «إن تعفوا و تصفحوا و تغفِروا فإنّ الله غفور رحيم[3]». يعني و اگر عفو کنيد و چشم بپوشيد و ببخشيد، ( خدا شما را مي بخشد)؛ چرا که خداوند بخشنده و مهربان است.

هـ) در فرهنگ مادي و الحادي، انسان موجودي مادي و يکي از انواع حيوانات است با قابليت هايي بيشتر و نه يک موجودي داراي روح مجرّد و الهي که خليفه خداوند در زمين و داراي زندگي دنيوي و اخروي است. انسان با تعريف مادي البته هدفي غير از لذت جويي و ارضاء اميال مختلف جسمي ندارد. اما کسي که با لذت هاي عقلي و معنوي آشنا باشد، به ابعاد مادي اکتفا نمي کند.

و) در فرهنگ ديني، واجبات و محرمات مبتني بر مصالح و مفاسد واقعي دانسته شده است. معناي اين اصل اين است که تمام دستورات ديني دقيقاً با فوايد و ضررهاي جسمي و روحي، پيوند خورده است. هيچ امري گناه و عصيان شمرده نمي شود مگر اين که داراي يک يا چند ضرر جدي و اساسي بر جسم يا روح بشر باشد. از نظر عقلي و تجربي نيز شواهد فراواني بر پيامدهاي سوء و غير قابل جبران اين گناهان وجود دارد، ضررهاي زنا، لواط، شراب خواري، تجاوز، دروغ، تهمت، غيبت و رشوه و مانند اينها از نظر فردي و اجتماعي بر هر کسي آشکار است.

ز) شيطان بر خلاف نظر پيروان کليساي شيطان، نماد عصيان، غرور و تکبر است، همچنين دعوت کننده به سوي همه پليدي ها و زشتي ها است و تا انسان جاهل را از درگاه الهي دور نکند و به گناه و کفر وادار نکند دست از وسوسه ها و فريب هاي خود بر نخواهد داشت و البته هميشه زشتي را زيبايي جلوه مي دهد تا افراد را در دام خود اسير کند.

يازده قانون مهم شيطان پرستي

در برخي منابع براي شيطان پرستي يازده قانون ذکر کرده اند که ابتدا متن آن را ذکر نموده سپس به نقد آن مي پردازيم:

1. نظرات يا نصيحت هايت را ابراز ندار جز اينکه درخواست کنند!

2. مشکلات خود را به ديگران نگو جز اينکه مطمئن باشي آنها مي خواهند گوش بدهند!

3. وقتي در استراحتگاه ديگري هستي احترامشان را حفظ کن وگرنه به آنجا پاي نگذار!

4. اگر مهماني در استراحت گاهت است که تو را مي رنجاند، او را مورد ستم خويش قرار بده، بدون هيچگونه رحمي.

5. پيشنهاد رابطه جنسي نداشته باش، مگراينکه به تو اشاره اي شود يعني طلب شود.

6. کاري که به تو تعلق ندارد، نگير! جز اين که مسئوليتش با شخص ديگري باشد و او فرياد مي زند و کمک مي خواهد.

7. قدرت جادو را تصديق کن اگر آن را به طور موفقيت آميزي براي تحقق آرزوهايت استفاده مي کني!

اگر قدرت جادو را رد کني بعد از به دست آوردن آرزوهايت، تمام خواسته هايت باطل مي شود.

8. شکايت نکن درباره کاري که احتياج نداري تحت تسلط تو باشد.

9. به کودکان صدمه نزن.

10. به هيچ حيواني ـ غير انسان ـ صدمه نزن مگر براي غذايت يا دفع حمله اش.

11. وقتي در سرزميني قدم ميزني، براي کسي مزاحمت ايجاد نکن اگر کسي برايت دردسر درست کرد، از او بخواه که ادامه ندهد! اگر به کارش پايان نداد، او را نابود کن.

ملاحظات:

الف) درباره قانون اول مي‌توان گفت، بيان عقيده و نظر صحيح، مشروط به درخواست ديگران نيست. اگر فرد يا جمعي انديشه يا عملکرد اشتباهي دارند، لازم است راه و روش صحيح به آنها ارائه شود، اگر چه از سوي آنان درخواستي نباشد. چرا که بسا اوقات افراد از خطاي خود غافل هستند.[4]

ب) در مورد بند چهارم و يازدهم بايد توجه کرد که اگر شخصي به انسان تعدّي و ظلم کرد، حتي اگر مهمان ما نباشد، حداکثر مي توان ستمي برابر با ظلم او انجام داد. اگر کسي به ما ظلم کرد و کار او زشت و غلط است، پاسخ بي رحمانه و شديدتر ما هم زشت و غلط است و در اين صورت ما با شخص متعدّي تفاوتي در زشتي نداريم.[5]

ج) بند پنجم بر اساس نگاه الحادي و اومانيستي صحيح است، اما بر مبناي انديشه الهي، چون انسان ها و زن و مرد، هر دو مخلوق خداوند هستند، افعال آنها نيز بايد با اجازه پروردگار باشد و رضايت افراد، شرط کافي براي ازدواج يا امور ديگر نيست.[6] استدلال بر مخلوقيت انسان و وجود خالق مربوط به مباحث عقيدتي است.

د) پديده سحر و جادو اگر چه واقعيت دارد و بر اساس گواهي آيات الهي و اوليا و تجربه تأثيراتي در عالم خارج دارد، اما به دليل آثار سوء و ويران گري که مي تواند در زندگي افراد ايجاد کند و افراد خاصي از غير راه هاي عادي و طبيعي، مي توانند به امکانات و امور اضافي دسترسي پيدا کنند و جهات ديگر، استفاده از اين فن و ابزار، بر اساس دستورات ديني، ممنوع است.[7]

حقوق بشر، در آيين شيطان پرستي

براي حقوق بشر در اين گروه قوانيني ذکر شده است که از اين قرار مي باشد:

ـ هيچ خدايي برتر و بالاتر از انسان نيست؛

ـ انسان اين حق را دارد که طبق قوانين دلخواه خود زندگي کند؛

ـ آن گونه زندگي کند که دلخواه اوست؛

ـ کار کند آن گونه که دلخواه اوست؛

ـ تفريح کند آن گونه که دلخواه اوست؛

ـ استراحت کند آن گونه که دلخواه اوست؛

ـ بميرد در هر زمان و به هر شکل که دلخواه اوست؛

ـ انسان اين حق را دارد که بخورد هر آنچه را که دوست دارد؛

ـ بياشامد هر آنچه را که دوست دارد؛

ـ اقامت گزيند هر کجا که دوست دارد؛

ـ حرکت کند به روي زمين به هر سو که دوست دارد؛

ـ انسان اين حق را دارد که بينديشد هر آنچه را که مي خواهد؛

ـ بگويد هر آنچه را که مي خواهد؛

ـ بنويسد هر آنچه را که مي خواهد؛

ـ ترسيم کند، بتراشد و بسازد هر آنچه را که مي خواهد؛

ـ بپوشد هر آنچه را که مي خواهد؛

ـ انسان اين حق را دارد که عشق بورزد به هر نحو که مايل است؛ «سرشار از عشق شو و عشق را بخواه آن طور که آرزو داري، در هر زمان و هر مکان و با هر کس که تو مي خواهي».

ـ انسان اين حق را دارد که مقابله کند با کساني که با اين حقوق مخالف اند. «برده ها بايد خدمت گزاري کنند».

ملاحظات:

قوانين ذکر شده که درباره حقوق بشر از جهات مختلف هستند، همگي مبتني بر اومانيسم يا انسان مداري و انسان خدايي هستند و اشکال ما در اينجا يک ايراد مبنايي و ريشه اي است. با ردّ اومانيسم، در حقيقت پايه اين قوانين و گزاره ها فرو مي ريزد.

بحث از اومانيسم و ارکان آن و نقد و بررسي تفصيلي آن مجال ديگري مي طلبد ولي به طور خلاصه مي توان گفت: انسان مانند ساير مخلوقات و موجودات پيرامون خود، وابسته و نيازمند به امور و شرايط فراوان است که با نبود هر کدام از آنها، وجود انسان هم نبود يا ناقص مي گردد. بنابراين انسان ها نيز مانند ساير موجودات مخلوق و محتاج پروردگار خالق و يکتاي بي نياز هستند. و وقتي وجود انسان و همه نعمت ها از آن ديگري بود، بنابراين منطقاً نمي تواند و نبايد هرگونه که مي خواهد زندگي کند، کار کند، تفريح و استراحت کند، دوست بدارد، بياشامد، بخورد، بگويد، بنويسد، فکر کند، ببيند و بشنود. و آيا هيچ عاقلي مي پذيرد که انساني که سراپا غرق نياز و نقص و فقر است، «خدا» و «همه کاره» باشد.[8]

بيست قانون شيطان گرايي بر گرفته از کتاب سياه شيطان

در برخي منابع براي اين آيين قوانين ديگري نيز بيان شده است که عباتند از:

1. از افسوس و ترحّم بگريزيد زيرا اينانند که «نيرومند» را از پاي در مي آورند.

2. همواره توانايي خود را بيازماييد، از آن بابت که دروغ ها موفق اند.

3. شادي را در پيروزي بجوييد، نه در صلح.

4. از يک استراحت کوتاه بيشتر ازيک خواب درازمدت لذت ببريد.

5. يک «دروگر» باشيد، بدين سان دانه خواهيد کاشت.

6. هرگز به چيزي آن مقدارعشق نورزيد که نتوانيد شاهد مرگش باشيد.

7. بر روي ماسه چيزي نسازيد، بلکه بر بلنداي صخره ـ و براي امروز يا ديروز نسازيد، بلکه براي تمام زمان ها.

8. همواره براي بيشتر تلاش کنيد، پيروزي پاياني ندارد.

9. بميريد به جاي آن که تسليم شويد.

10. ياد بگيريد روي پاي خود بايستيد، پس درهمه حال پيروز خواهيد بود.

11. خون يک جاندار بهترين است از براي آبياري دانه هاي يک زندگي جديد.

12. آن کس که بر بلنداي «مرتفع ترين هرم ساخته شده از جمجمه ها» ايستاده، مي تواند دورترين نقطه را ببيند.

13. از عشق دوري نکنيد ولي با آن، آن گونه رفتار کنيد که با يک شياّد رفتار مي کنيد، همواره منصف باشيد.

14. هر آن چيز که عظيم است بر فراز اندوه بنا شده.

15. تنها به سمت جلو مبارزه نکنيد، در جهت ترقّي نيز بجنگيد ـ از براي آنکه عظمت در آسمان ها بيارامد.

16. مانند باد خنک نيرومند باشيد که آفرينش ها را درهم مي شکند.

17. بگذاريد، عشق زندگي، يک هدف باشد امّا اجازه دهيد بالاترين هدفتان «بزرگي و سربلندي» باشد.

18. هيچ چيز زيبا نيست، به جز انسان؛ ولي زن، زيباترين در جهان است.

19. دروغ ها و نيرنگ ها را از خود برانيد اين دو، از براي انسانِ قدرتمند مانع اند.

20. آن چيز که نمي کشد، قوي تر مي سازد.[9]

ملاحظات

درباره بيست قانون ذکر شده و توصيه هاي اخلاقي، نکاتي چند قابل ذکر است:

الف) برخي از گزاره ها و بندها مشتمل بر نکات مفيدي است مانند «همواره منصف باشيد، تلاش براي پيشرفت و ترقي بيشتر، يا گزاره 14 که مي گويد هر چيز بزرگي بر فراز اندوه نباشد، اگرمراد اين است که موفقيت هاي بزرگ در سايه ي سختي ها و تلاش هاي زياد است و نيز گزاره 7 و برخي از گزاره ها نيز تا حدودي مبهم هستند مثل گزاره هاي 5، 11، 12، 16، 20.

ب) افسوس خوردن بر گذشته و «اگر» و «اي کاش» گفتني مورد پسند نيست اما ترحّم بر ديگران در جايي که موضع رحمت است، امر پسنديده اي است و انعکاس آن هم رحم کردن ديگران و گذشتن از جرائم و خطاهاي ماست. اگر حيواني يا انساني نياز به کمک و گذشت دارد، جوانمردي و مروّت اقتضا مي کند که به او پاسخ مثبت دهيم.

ج) دروغ از جرايم و گناهان بزرگ است که پيامدهاي سوء فردي و اجتماعي دارد. اما در اين وصايا يک بار در گزاره 2 آمده که دروغ ها موفق اند و در گزاره 19 گفته شده دروغ ها را از خود برانيد که سدّ راه افراد قدرتمند است. و به نظر مي رسد که دو جمله با هم ناسازگار هستند.

د) گزاره 11 دقيقاً روشن نيست. اما اگر مراد اين باشد که براي سلامتي و حيات يک انسان، قرباني کردن يک حيوان از بهترين وسايل است، اين سخن شبيه سنت عقيقه کردن يا قرباني حاجيان در مني و در ضمن اعمال حج، يا ذبح گوسفند و گاو و شتر براي سلامتي يک انسان و صدقه دادن به ديگران است که در ضمن سفارشات ديني آمده است. البته تفاوت نگاه مادي و الهي محفوظ است. ولي اگر مراد از خون، خون يک انسان باشد، غير قابل پذيرش است.

هـ ) برخلاف گزاره 18 بايد گفت همه چيز زيبا است چرا که از خداوند جميل جز جميل صادر نمي شود و انسان احسن مخلوقات است. و زن هم مظهر صفات جمال الهي است و مايه تسکين مرد. اما زيباترين زيباها، وجود خداوند زيبا آفرين است.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ قبيله حيله، نگرشي بر کارنامه مدعيان معنويت و مهدويت، جامعه مدرسين حوزه علميه قم.

2ـ www.mouud.org شيطان در رسانه هاي غربhtml همراه با تصرف و تلخيص.

3ـ جزوه عناوين و مصاديق شبيخون فرهنگي، معاونت پرورشي اداره اموزش و پرورش منطقه 3 تهران.

4ـ جزوه صرير «نحوه شکل گيري گروه هاي شيطان پرستي در ايران»، نهاد رهبري در دانشگاهها.

 


[1]. جزوه صریر «نحوه شکل گیری گروههای شیطان پرستی در ایران»، نهاد رهبری در دانشگاهها، ص12ـ14.

[2]. فتح / 29.

[3]. تغابن / 14.

[4]. ارشاد جاهل به راه مستقيم و امر به معروف و نهي از منکر از دستورات ديني اسلام است. شاعر مي گويد:

چو بيني که نابينا و چاه است                     اگر خاموش بنشيني گناه است

[5]. خداوند در آيه 194 از سوره بقره مي فرمايد: «و هر کس به شما تجاوز کرد، همانند آن بر او تعدّي کنيد. و از خدا بپرهيزيد (و زياده روي ننمايد) و بدانيد خدا با پرهيزکاران است.

[6]. درباره شرايط ازدواج و رابطه زن و مرد، يعني در حقيقت راه مجاز از سوي پروردگار به کتاب نکاح در رساله هاي عمليه مراجع عظام مراجعه کنيد.

[7]. در قرآن آيات متعددي راجع به سحر داريم. براي مطالعه بيشتر به تفسير آيات مبارزه موسي(ع) با ساحران دربار فرعون رجوع کنيد. سوره طه آيات 57 ـ 76 و نيز سوره اعراف آيه 116؛ يونس / 81 و آيات ديگر.

[8]. براي آشنايي بيشتر با مکتب اومانيسم و اشکالات آن ر. ک: محمود رجبي، انسان شناسي، فصل مربوطه، احمد واعظي، انسان از ديدگاه اسلام.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
26 تیر 01
بازدید
۶۸
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.