اگر رفتار عرفان هاي نوظهور مخالف شريعت اسلامي نباشد بلکه صد درصد با آن موافق باشد آیا باز هم از نظر اسلام مردود می باشند؟
اگر رفتار عرفان هاي نوظهور مخالف شريعت اسلامي نباشد بلکه صد درصد با آن موافق باشد آیا باز هم از نظر اسلام مردود می باشند؟
پرسش
پاسخ
براي تبيين مسأله در اين زمينه ناگزير بايد چند مقدمه بيان شود تا جواب سؤال روشن گردد.
مقدمه اول
عرفان از معرفت به معناي شناسايي و در اصطلاح به معناي شناسايي راه کمالات و معرفت براي رسيدن به حقّ تعالي است پس عارف به کسي گفته مي شود که راه هاي رسيدن به حقّ تعالي را بشناسد و براي رسيدن به خداوند آنها را طيّ کند.[1]
مقدمه دوم
عرفان ناب اسلامي (براي وصول به حقّ) برگرفته شده از اصل متن اسلام است فلذا عمل به فرامين اسلامي و شريعت ديني به عنوان مقدمه اي است براي معرفت خداوند و وصول به آن، پس تا انسان به تکاليف الهي اعمّ از انجام واجبات و ترک محرّمات تماما و کمالا پايبند نباشد آن وصول و معرفت حاصل نخواهد شد. و اين مقدمه را مي توان تشبيه کرد به پوسته گردو و مغز داخل آن يعني اسلام و شريعت به عنوان پوسته و محافظ هستند بر عرفان اسلامي که مثل مغز گردو در داخل اسلام است و تا آن پوسته نباشد مغز گردو به کمال نمي رسد.
مقدمه سوم
همان طور که در مقدمه دوم اشاره شد مبني بر اينکه عمل به فرامين شريعت ديني به عنوان مقدمه اي براي عرفان اسلامي است حال بايد توجه داشت که عارف حقيقي کسي است که در تمام مراحل سير و سلوک تا زماني که در اين دنياي خاکي هست، بايد به ظواهر شريعت و آنچه به عنوان تکليف الهي براي ما ارسال و بيان شده است عمل کند مثل انجام واجبات و ترک محرّمات. و در کنار اين اعمال خارجي به بعضي از اعمال دروني مثل تفکّر و توبيخ نفس و محاسبه اعمال و... چنگ زند همان طور که دستور العمل هاي عرفاني و اخلاقي علماء و عرفاء مخصوصا عارف کبير امام امّت در اين زمينه زياد است.
مقدمه چهارم
اعمال ذکر شده درباره شريعت (ظاهرا و باطنا) طبق آنچه از رسول خداو اهل بيت ـ صلوات الله عليهم اجمعين ـ در کتب روايي به ما رسيده اگر موافق با قرآن بود قابل قبول و مورد عمل است ولي اگر مخالف به قرآن بود در اين صورت طبق احاديث وارده در اين زمينه بايد آنها را به ديوار بزنيم،[2] و اين يک قاعده کلي در تمامي عرفان هاي ادّعائي است که اگر اصول و عقائد شان با کتاب خدا و سنّت نبوي و معصومین(ع) سازگاري داشته باشد مورد قبول است و الاّ نه.
با توجه به اين مقدماتي که ذکر گرديد، درباره عرفان هاي نو ظهور از قبيل اشو، اکنکار، شيطان پرستي، رام الله هيونزگيت، عرفان کيهاني و امثال اينها طبق آنچه از اصول و روشهاي عملي آنان به دست مي آيد، اولا غالب آنها اصلا از حوزه اسلام خارج اند و هيچ اعتقادي به مبدأ و معاد و نبوت ندارند تا چه رسد که رفتار شان مطابق شريعت اسلام باشد. و حتي رفتار هاي عملي و رسوم عملي عرفانهاي که منسوب به اسلام هستند و در قالب گروه و فرقه و خانقاه تشکيلات دارند از معيارهاي شريعت اسلام فاصله دارند و ادعاهاي شان در بيشتر موارد با ظواهر و بواطن شريعت همخواني ندارند.
با توجه به اينکه عرفان با اعتقاد به خدا و معاد و راهي که خدا براي بندگانش قرار داده است معنا و مفهوم دارد و در عالم مادي گرايي و الحاد مسئله عرفان کمترين جايگاه ندارد، بنابراين راهي که انسان را به خدا ميرساند و از گمراهي نجات مي دهد مي تواند راه عرفان راستين باشد و اين راه را جز خود خداوند کسي نمي داند و لذا آن را با فرستادن پيامبران و شريعت براي بشريت نشان داده است و راهي غير از اين راه که توسط انسان ها و مدعيان عرفان ساخته شده نمي تواند عرفان راستين و نجات بخش باشد بلکه در برابر راه خدا مي توانند راههايي باشند که با الهامات شيطاني و هوا و هوس به وجو آمده اند.
به فرضي اگر عرفاني باشد که صد در صد با شريعت اسلام موافق باشد، اين عرفان را نمي توان جداي از اسلام دانست بلکه عين اسلام خواهد بود و اطلاق اسم جداگانه بر آن لغو و باطل است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ آفتاب و سايه ها، محمد تقي فعالي.
2ـ مجموعه کتب جنبش هاي نوظهور معنوي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 تیر 01
- بازدید
- ۹۱
اگر رفتار عرفان هاي نوظهور مخالف شريعت اسلامي نباشد بلکه صد درصد با آن موافق باشد آیا باز هم از نظر اسلام مردود می باشند؟
- نشان کردن
پرسش
اگر رفتار عرفان هاي نوظهور مخالف شريعت اسلامي نباشد بلکه صد درصد با آن موافق باشد آیا باز هم از نظر اسلام مردود می باشند؟
پاسخ
براي تبيين مسأله در اين زمينه ناگزير بايد چند مقدمه بيان شود تا جواب سؤال روشن گردد.
مقدمه اول
عرفان از معرفت به معناي شناسايي و در اصطلاح به معناي شناسايي راه کمالات و معرفت براي رسيدن به حقّ تعالي است پس عارف به کسي گفته مي شود که راه هاي رسيدن به حقّ تعالي را بشناسد و براي رسيدن به خداوند آنها را طيّ کند.[1]
مقدمه دوم
عرفان ناب اسلامي (براي وصول به حقّ) برگرفته شده از اصل متن اسلام است فلذا عمل به فرامين اسلامي و شريعت ديني به عنوان مقدمه اي است براي معرفت خداوند و وصول به آن، پس تا انسان به تکاليف الهي اعمّ از انجام واجبات و ترک محرّمات تماما و کمالا پايبند نباشد آن وصول و معرفت حاصل نخواهد شد. و اين مقدمه را مي توان تشبيه کرد به پوسته گردو و مغز داخل آن يعني اسلام و شريعت به عنوان پوسته و محافظ هستند بر عرفان اسلامي که مثل مغز گردو در داخل اسلام است و تا آن پوسته نباشد مغز گردو به کمال نمي رسد.
مقدمه سوم
همان طور که در مقدمه دوم اشاره شد مبني بر اينکه عمل به فرامين شريعت ديني به عنوان مقدمه اي براي عرفان اسلامي است حال بايد توجه داشت که عارف حقيقي کسي است که در تمام مراحل سير و سلوک تا زماني که در اين دنياي خاکي هست، بايد به ظواهر شريعت و آنچه به عنوان تکليف الهي براي ما ارسال و بيان شده است عمل کند مثل انجام واجبات و ترک محرّمات. و در کنار اين اعمال خارجي به بعضي از اعمال دروني مثل تفکّر و توبيخ نفس و محاسبه اعمال و... چنگ زند همان طور که دستور العمل هاي عرفاني و اخلاقي علماء و عرفاء مخصوصا عارف کبير امام امّت در اين زمينه زياد است.
مقدمه چهارم
اعمال ذکر شده درباره شريعت (ظاهرا و باطنا) طبق آنچه از رسول خداو اهل بيت ـ صلوات الله عليهم اجمعين ـ در کتب روايي به ما رسيده اگر موافق با قرآن بود قابل قبول و مورد عمل است ولي اگر مخالف به قرآن بود در اين صورت طبق احاديث وارده در اين زمينه بايد آنها را به ديوار بزنيم،[2] و اين يک قاعده کلي در تمامي عرفان هاي ادّعائي است که اگر اصول و عقائد شان با کتاب خدا و سنّت نبوي و معصومین(ع) سازگاري داشته باشد مورد قبول است و الاّ نه.
با توجه به اين مقدماتي که ذکر گرديد، درباره عرفان هاي نو ظهور از قبيل اشو، اکنکار، شيطان پرستي، رام الله هيونزگيت، عرفان کيهاني و امثال اينها طبق آنچه از اصول و روشهاي عملي آنان به دست مي آيد، اولا غالب آنها اصلا از حوزه اسلام خارج اند و هيچ اعتقادي به مبدأ و معاد و نبوت ندارند تا چه رسد که رفتار شان مطابق شريعت اسلام باشد. و حتي رفتار هاي عملي و رسوم عملي عرفانهاي که منسوب به اسلام هستند و در قالب گروه و فرقه و خانقاه تشکيلات دارند از معيارهاي شريعت اسلام فاصله دارند و ادعاهاي شان در بيشتر موارد با ظواهر و بواطن شريعت همخواني ندارند.
با توجه به اينکه عرفان با اعتقاد به خدا و معاد و راهي که خدا براي بندگانش قرار داده است معنا و مفهوم دارد و در عالم مادي گرايي و الحاد مسئله عرفان کمترين جايگاه ندارد، بنابراين راهي که انسان را به خدا ميرساند و از گمراهي نجات مي دهد مي تواند راه عرفان راستين باشد و اين راه را جز خود خداوند کسي نمي داند و لذا آن را با فرستادن پيامبران و شريعت براي بشريت نشان داده است و راهي غير از اين راه که توسط انسان ها و مدعيان عرفان ساخته شده نمي تواند عرفان راستين و نجات بخش باشد بلکه در برابر راه خدا مي توانند راههايي باشند که با الهامات شيطاني و هوا و هوس به وجو آمده اند.
به فرضي اگر عرفاني باشد که صد در صد با شريعت اسلام موافق باشد، اين عرفان را نمي توان جداي از اسلام دانست بلکه عين اسلام خواهد بود و اطلاق اسم جداگانه بر آن لغو و باطل است.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ آفتاب و سايه ها، محمد تقي فعالي.
2ـ مجموعه کتب جنبش هاي نوظهور معنوي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 26 تیر 01
- بازدید
- ۹۱
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.