آيا كتاب انجيل نازل شده و سپس موردتحريف قرار گرفته است يا اينكه از ابتداء توسط ياران حضرت عيسي (ع) نوشته شده است؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا كتاب انجيل نازل شده و سپس موردتحريف قرار گرفته است يا اينكه از ابتداء توسط ياران حضرت عيسي (ع) نوشته شده است؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

آن چه مسلم است اين است که حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ يکي از پيامبران اولوالعزم و داراي کتاب آسماني به نام انجيل بوده است. قرآن کريم در موارد متعددي بر اين مطلب تصريح دارد از آن جمله اين آيه است که مي­فرمايد: «و از پي آنها عيسي پسر مريم را فرستاديم که تصديق کننده توراتي بود که پيش از او فرستاده بوديم و انجيل را که تصديق کننده توراتي بود که پيش از او فرستاده بوديم و انجيل را که تصديق کننده تورات پيش او بود به او داديم که در آن هدايت و روشنايي بود و براي پرهيزگاران هدايت و موعظه­اي».[1]

از ديدگاه اسلام پس از عروج حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ کتاب انجيل مفقود شده و بعد از مفقود شدن آن، برخي از مسيحيان متوني را با مطالب مختلف گردآورده و اسم آنها را انجيل گذاشته اند. امام رضا ـ عليه السلام ـ اين واقعيت را به جاثليق مسيحي گوشزد نمود و فرمود هنگامي که نصاري انجيل را گم کردند به درخواست مردم، علما آنان مثل مرقس و لوقا و ديگران هر کدام انجيلي نوشتند و به مردم عرضه کردند.[2] پس اين اناجيلي كه در دست مسيحيان هستند هيچكدام آن انجيلي كه از طرف خداوند بر حضرت مسيح(ع) نازل شده نمي باشند و در ادامه ثابت خواهد شد كه اين كتابها را برخي از مسيحيان اوليه نوشته اند.

اما مسيحيان معتقدند که حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ اصلاً کتابي به نام انجيل نياورده و به گفته خود مسيحيان تا سال 60 ميلادي انجيل مکتوبي وجود نداشته و تا اين زمان سخنان و کارهاي عيسي ـ عليه السلام ـ به صورت شفاهي نقل مي شد و به تدريج نوشته ها و يادداشت هايي به وجود آمده و نخستين کتاب هاي مقدس بين سال هاي 150ـ200 ميلادي آماده شد و پس از چند قرن کليسا به طور رسمي روشن ساخت که چه کتاب را بايد مقدس شمرد.[3]

بعد از توجه به اين دو ديدگاه (ديدگاه اسلام و ديدگاه مسيحيت) هيچ کدام از انجيل ها از اعتبار آسماني برخوردار نبوده و هيچ نوع قدسيتي ندارند تا الزام آور براي پيروي باشند. زيرا همه آنها دست نويس هايي است که توسط انسان هاي عادي نوشته شده اند. و به فرض اگر انجيل واقعي هم موجود مي بود به علت منسوخ شدن آن با آمدن دين اسلام و قرآن از اعتبار ساقط مي گرديد.

در ميان مسيحيان در ابتداء اناجيل بي شماري وجود داشته است. اين پديده ناشي از واقعيتي است که در بين مسيحيان قرن اول و دوم و حتي بعد از آن در مورد انجيل نويسي جريان داشته است و در اين راستا هر يکي از بزرگان و دانشمنداني که در بين آنان معروف بوده اند براي قوم و طائفه خود انجيل مي نوشته اند. اين مطلب در انجيل لوقا به خوبي منعکس شده است زيرا لوقا در اول انجيل خود مي گويد: «از آن جهت که بسياري دست خود را دراز کردند به سوي تأليف حکايت آن اموري که نزد ما به تمام رسيد، چنان چه آناني که از ابتداء نظارگان و خادمان کلام بودند به ما رسانيدند، من نيز مصلحت چنان ديدم که همه را من البدايه به تدقيق در پي رفته، به ترتيب به تو بنويسم اي «تيوفلس» عزيز تا صحت آن کلامي را که در آن تعليم يافته اي دريابي».[4]

اين سخنان لوقا صراحت بر عدم محدوديت در انجيل نويسي دارد و هر کسي مي توانسته به ميل خود انجيل بنويسد. و به همين علت افراد زيادي در صدر اول مسيحيت براي خود انجيل نوشتند که متن هر کدام با ديگري اختلاف داشته و اين اختلاف متون باعث ايجاد اختلاف در کليساها نيز گرديده است.

اناجيل زيادي حتي تا قرن­هاي پيش از ظهور اسلام در ميان آنان وجود داشته است. سردار کابلي از جلد دوم و چاپ سيزدهم دايرة المعارف انگليسي اسامي اناجيل زير را نقل نموده است:

انجيل مصريان، انجيل عبريان، انجيل پطرس، انجيل دوازده، انجيل اندريو، انجيل برنابا، انجيل برتولوماس، انجيل جيمس، انجيل تديوس، انجيل اپلي، انجيل باسيليديس، انجيل کرينتوس، انجيل ابيونتس، انجيل حواء، انجيل حيوت، انجيل مريم، انجيل متياس، انجيل کاميل، انجيل فليپ، انجيل توماس، انجيل راستي، انجيل مارکيون، انجيل نيقوديمس.[5]

تکثر و تعدد اناجيل در ميان مسيحيان موجب بحران و اختلاف شديد شده بود به خصوص که برخي از اين اناجيل بر مبناي توحيد و ضد تثليث نوشته شده بودند و لذا مسيحيان تا قرن چهارم ميلادي با تبعيت از متون اناجيل به دو دسته تقسيم مي شدند برخي موحد بودند و برخي ديگر به تبعيت از پولس که مؤسس اصلي مسيحيت فعلي است از تثليث و الوهيت مسيح ـ عليه السلام ـ حمايت مي­کردند. اين اختلاف همچنان ادامه داشت تا اين که قسطنطين (کنستانتين) امپراطور تازه مسيحي شده روم مجبور شد در سال 325 ميلادي در شهر «نيقيه» در نزديکي قسطنطنيه شورايي براي رفع اختلاف تشکيل دهد. در اين شوري حدود سيصد اسقف از کليساهاي مختلف گردآمده بودند و اعتقادنامه اي را به نام «اعتقادنامه نيقيه، به نفع طرفداران تثليث و الوهيت حضرت مسيح تصويب کردند[6] و در همين شوري چهار انجيل را از ميان دويست و هفتاد انجيل و بنا بر قولي چهار هزار انجيل برگزيدند که عبارت اند از انجيل متي، انجيل لوقا، انجيل مرقس، و انجيل يوحنا. چگونگي برگزيده شدن اين چهار انجيل به اين ترتيب بوده که تمام اناجيل را در زير يک ميز قرار دادند و درِ سالن را که اناجيل در آن قرار داده شده بودند قفل کردند و از کشيش ها خواسته شد که تمام شب را دعا کنند تا نسخه صحيح انجيل از زير ميز بر روي ميز آيد. فردا که وارد سالن شدند ديدند که به صورت توطئه اي معجزه آسا همين چهار انجيل که مورد قبول مسيحيت پولسي بودند بر روي ميز قرار گرفته بودند. و بعد از انتخاب اين چهار انجيل اناجيل ديگر سوزانده شدند و پيروي از آنها غير مشروع اعلام گرديد.[7]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ مسيحيت، علي آل اسحق.

2ـ مسيحيت، اديب آل علي.

3ـ عيسي ـ عليه السلام ـ پيام آور اسلام، دکتر احمد بهشتي.

 


[1]. مائده / 46.

[2]. ر.ک: صدوق، محمد بن علي، التوحيد، قم، جامعه مدرسين، ص325.

[3]. توماس، ميشل، کلام مسيحي، ترجمه حسين توفيقي، قم، مرکز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، ص158.

[4]. عهد جديد، انجيل لوقا، فصل اول، جمعه 1ـ4.

[5]. سردار کابلي، حيدر قلي خان قزلباش، مقدمه انجيل برنابا، تهران، المعي، چاپ چهارم، 1383ش، ص19ـ20.

[6]. بي ناس، جان، تاريخ جامع اديان، ترجمه علي اصغر حکمت، تهران، انتشارات علمي فرهنگي، چاپ چهاردهم، 1383ش، ص633ـ634.

[7]. بهشتي، احمد، عيسي پيام آور اسلام، تهران، اطلاعات، چاپ اول، 1373ش، ص133.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۶۶
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.