لطفاً به مطالب زير که در کتاب مقدس مسيحيان آمده است پاسخ دهید: حضرت مسيح ازلي و ابدي است و ابتداء و آغازي ندارد (يوحنا 17: 5) او حاضر مطلق است. او در همه جا همراه خادمانش است (متي 28: 20) او قادر مطلق است (8: 58) او تمام قدرت و اقتدار را در اختيار دارد (متي 28: 18 و مکاشفه 1: 8) او داناي مطلق است او همه چيز را مي داند (يوحنا 21: 17) او تغيير ناپذير است او ديروز و امروز و تا ابد همان است (عبرانيان 13: 8) او همه چيز را آفريده است (يوحنا 1: 3) او عالم هستي را حفظ مي کند (کولسيان 1: 17) او خود را از مردگان زنده کرد و قيام نمود (يوحنا 2: 19- 21).
لطفاً به مطالب زير که در کتاب مقدس مسيحيان آمده است پاسخ دهید: حضرت مسيح ازلي و ابدي است...
پرسش
پاسخ
در سوال فوق چند مطلب قابل توجه مي باشد:
1. ازلي و ابدي بودن حضرت مسيح؛ 2. داشتن قدرت مطلق؛ 3. دارا بودن علم مطلق؛ 4. تغيير ناپذير بودن؛ 5. آفريدگار همه مخلوقات و حافظ همه آنها؛ 6. حضور مطلق او در همه جا با خادمانش؛ 7. بعد از مردن دوباره زنده شدن او.
اينها اوصافي هستند که مسيحيان بر اساس کتاب مقدس خودشان، براي حضرت مسيح (ع) قائل ميباشند که پنج صفت اول مخصوص خداي يکتا و واجب الوجود است و صفت ششم نيز به گونهاي، ولي صفت هفتم از صفات ممکنات ميباشند.
اين مطالب به دلايل متعددي باطل و غير قابل قبولاند و ما به برخي از اين دلايل در اينجا اشاره ميکنيم:
الف) عهد جديد شامل بيست و هفت کتاب و رساله است و معروفترين بخش آن چهار انجيل منسوب به متي، مرقس، لوقا و يوحنّا است. مسيحيان معتقد هستند که مجموعه عهد جديد به دست انسانهاي عادي، پس از صعود حضرت عيسي، نگاشته شده است.[1] بنابر اين کتاب مقدس مسيحيان به دليل اينکه به اعتراف خود آنان نه وحي آسماني است و نه کلمات حضرت مسيح (ع) ميباشد، بلکه هر قسمت آن توسط يک فرد عادي نوشته شده است، از اعتبار لازم برخوردار نميباشد و هيچ گونه حجيتي ندارد. و حتي شخصيت برخي از نويسندگان آنها روشن نميباشد و برخي ديگر از آنها نه از حواريون هستند و نه از رسولان و اصلاً حضرت مسيح را نديدهاند که در جاي خودش به اثبات رسيده و ما از تفصيل آن خودداري ميکنيم. بنابراين اکثر آموزههاي مندرج در عهد جديد از خيالات و توهمات خود نويسندگان آنها به ويژه پولس نشات گرفته است.
ب) تناقضات موجود در عهد جديد بطلان اين عقايد را به اثبات ميرساند. در خود همين مطالبي که در سوال آمده است تناقض آشکار وجود دارد. زيرا از يک طرف به عيسي (ع) صفاتي را نسبت ميدهند که او را خدا و واجب الوجود گرداند، مثل پنج صفت اول و از طرف ديگر مردن و دو باره زنده شدن و نيز نياز داشتن به خادمان و حضور او با خادمان از صفات ممکن الوجود و ساير انسانها ميباشد. و اين تناقض گويي نه تنها اين عقايد را نسبت به حضرت عيسي (ع) باطل ميکند، بلکه باعث بياعتباري تمام آموزههاي انجيل و ساير کتابهاي عهد جديد ميگردد.
ج) افزون بر اينها مطالبي که در سوال آمده به وسيله مطالب ديگري که در عهد جديد به ويژه در اناجيل وجود دارد نفي و ابطال ميگردند؛ زيرا در انجيل يوحنا (17: 20) از زبان حضرت عيسي آمده است که خداي شما و خداي خودم، و در مرقس (34: 15) در موقع جان دادن ميگفت: خداي من، خداي من، چرا مرا تنها گذاردهاي. و نيز در اناجيل غير از عنوان «پسر خدا» عنوان ديگري که در عهد جديد براي حضرت عيسي زياد به کار رفته است، عنوان «پسر انسان» است.[2] و لازمه پسر انسان بودن اينست که تمام صفات انساني را داشتهباشد يعني از نظر علم، قدرت، محدود و در معرض تغيير قرار داشته و خودش مخلوق و غير ازلي باشد.
اين جملات نشان ميدهد که عيسي نه تنها خدا نيست بلکه بندة خداست و از قدرت مطلق و علم مطلق و خالقيت همه موجودات و تغيير ناپذير بودن و ازلي بودن برخوردار نيست.
د) در خصوص اينکه حضرت مسيح تغيير ناپذير است واقعيات تاريخي خلاف آن را ثابت ميکند زيرا در اناجيل به ويژه در انجيل لوقا در باره واقعه تولد حضرت مسيح و حوادث زندگي وي گزارش هاي زير را ميدهد.
1. پس از زائيدن نخستين پسر خود (عيسي) او را در قنداقه پيچيد و در آخور خوابانيد زيرا که نبود در اندرون کاروانسرا مکاني بر آنها.[3]
2. و چون هشت روز ايام ختنه طفل به اتمام رسيد او را عيسي ناميدند.[4]
3. و عيسي از روح القدس مملو بوده از رود اردن مراجعت فرموده به قوت روح در بيابان روان گشت و مدت چهل روز ابليس او را ممتحن ميساخت و در آن اوان مطلقا نميخورد و چون آن ايام به اتمام رسيد در آخر گرسنه گشت.[5]
4. در آن روز شنبه که روز بزرگ است چنين اتفاق افتاد که چون از ميان زراعتها عبور مينمود، شاگردان (عيسي) خوشهها را چيده به دستها ماليده ميخوردند و در آن ايام چنين اتفاق افتاد که به سوي کوه به قصد نماز بيرون رفت و در دعاي خدا، شب را به سر برده است.[6]
در انجيل لوقا خيلي از ويژگيهاي انساني براي حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ ذکر شده است که همگي نشان ميدهد عيسي ـ عليه السّلام ـ مثل ساير انسانها متولد شده و غذا خورده، دعا و نماز خوانده و راز و نياز کرده است که همگي بر تغيير پذيري، نيازمندي و فقر و محتاج بودن حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ به خداوند که خالق و ربّ و اله است دلالت ميکند و ادعاي هر گونه الوهيت و واجب الوجود بودن را منتفي ميسازد.
هـ) صفات ذاتي خداوند متعال به حکم عقل براي هيچ ممکن الوجودي قابل اثبات نميباشد. و از نظر عقل محال است غير خدا ازلي و قادر مطلق و عالم مطلق و خالق همه موجودات باشد.
ازلي و ابدي بودن از صفات ذات خداوند است. که هر يک عين ذات اقدس اوست نه زائد و قائم، که در وجودش محتاج به غير باشند. زيرا هر چه به ذات خود موجود باشد و در وجود محتاج به غير نباشد و به عبارت اخري ذاتش در تحقق مستقل به خود باشد، فنا و عدم در آن راه ندارد، پس چون اين معني را که فنا و عدم در آن راه ندارد اگر نسبت به زمان گذشته و سابق دهي و گويي هرگز فاني و معدوم نبوده، تعبير از آن به ازلي شود و چون همين معني را به زمان آينده نسبت دهي و گويي فنا و عدم هرگز بر آن راه نخواهد يافت، تعبير از آن به ابدي ميگردد و اينکه ازليت و ابديت عين ذات اقدس اوست به سبب همان است که وجود، عين ذات اقدس او باشد و اما اين که غير از ذات اقدس او کسي ازلي و ابدي نيست به سبب آنست که همه در وجود محتاج به واجب الوجودند، زيرا ممکن الوجود، وجود و عدمش هر دو خارج از ذاتش ميباشد. يعني در حد ذات خود نه وجود دارد و نه عدم پس وجود و عدم هر يک نسبت به ذات وي مانند دو کفه ميزان متساوي است و هيچ يک بر ديگري ترجيح ندارد و از آنجائي که عدم و نيستي محتاج به علت نيست پس نفس عدم علت وجود مرجع عدم باشد يعني مادامي که سبب و علت وجودي پيدا نشده در کتم عدم باقي است، پس چون علت، وجودش تحقق يافت موجود مي شود و اين معني را حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ در تمام ظهور و بروز آشکار فرموده است.[7]
خلاصه اگر حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ مخلوق و انسان نباشد، و خدا باشد يا در ذات خداوند است يا خارج از آن، اگر خارج باشد خداوند محدود ميشود و اگر داخل ذات خداوند باشد، واجب الوجود ميشود. و هر دو بيانگر احتياج است که علتي قويتر بايد احتياج خدا را برطرف کند و احتياج يعني ممکن الوجود. و اگر در ذات و خارج نباشد، و مخلوق باشد خداوند خالق او است، بنابراين حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ نيز مخلوق خداوند است نه اينکه مسيح، خدا باشد تا قدرت و علم مطلق داشته و يا خالق همه موجودات باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ انيس الاعلام، محمد صادق فخرالاسلام اورموي (اروميه اي) (کشيش مسيحي مسلمان شده).
2ـ صد مقاله، سلطان الواعظين شيرازي.
[1]. توماس ميشل، كلام مسيحي، ترجمه توفيقي، حسين مركز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، چاپ اول، 1377ش، ص28.
[2]. يوحنا، 12:34، اعمال رسولان 56:7 و مكاشفه يوحنا 13:1 و 14:14.
[3]. انجيل لوقا، فصل دوم، آيه 7 تا 12.
[4]. انجيل لوقا، فصل چهارم، آيه 1 تا 11.
[5]. انجيل لوقا، فصل ششم، آيه 1 تا 13.
[6]. همان مدرك.
[7]. شيرازي، ميرزا ابوطالب، اسرار العقائد، قم، نشر انتشارات مكتب اسلام، چاپ اول، 1377ش، ص10.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۷۷
لطفاً به مطالب زير که در کتاب مقدس مسيحيان آمده است پاسخ دهید: حضرت مسيح ازلي و ابدي است...
- نشان کردن
پرسش
لطفاً به مطالب زير که در کتاب مقدس مسيحيان آمده است پاسخ دهید: حضرت مسيح ازلي و ابدي است و ابتداء و آغازي ندارد (يوحنا 17: 5) او حاضر مطلق است. او در همه جا همراه خادمانش است (متي 28: 20) او قادر مطلق است (8: 58) او تمام قدرت و اقتدار را در اختيار دارد (متي 28: 18 و مکاشفه 1: 8) او داناي مطلق است او همه چيز را مي داند (يوحنا 21: 17) او تغيير ناپذير است او ديروز و امروز و تا ابد همان است (عبرانيان 13: 8) او همه چيز را آفريده است (يوحنا 1: 3) او عالم هستي را حفظ مي کند (کولسيان 1: 17) او خود را از مردگان زنده کرد و قيام نمود (يوحنا 2: 19- 21).
پاسخ
در سوال فوق چند مطلب قابل توجه مي باشد:
1. ازلي و ابدي بودن حضرت مسيح؛ 2. داشتن قدرت مطلق؛ 3. دارا بودن علم مطلق؛ 4. تغيير ناپذير بودن؛ 5. آفريدگار همه مخلوقات و حافظ همه آنها؛ 6. حضور مطلق او در همه جا با خادمانش؛ 7. بعد از مردن دوباره زنده شدن او.
اينها اوصافي هستند که مسيحيان بر اساس کتاب مقدس خودشان، براي حضرت مسيح (ع) قائل ميباشند که پنج صفت اول مخصوص خداي يکتا و واجب الوجود است و صفت ششم نيز به گونهاي، ولي صفت هفتم از صفات ممکنات ميباشند.
اين مطالب به دلايل متعددي باطل و غير قابل قبولاند و ما به برخي از اين دلايل در اينجا اشاره ميکنيم:
الف) عهد جديد شامل بيست و هفت کتاب و رساله است و معروفترين بخش آن چهار انجيل منسوب به متي، مرقس، لوقا و يوحنّا است. مسيحيان معتقد هستند که مجموعه عهد جديد به دست انسانهاي عادي، پس از صعود حضرت عيسي، نگاشته شده است.[1] بنابر اين کتاب مقدس مسيحيان به دليل اينکه به اعتراف خود آنان نه وحي آسماني است و نه کلمات حضرت مسيح (ع) ميباشد، بلکه هر قسمت آن توسط يک فرد عادي نوشته شده است، از اعتبار لازم برخوردار نميباشد و هيچ گونه حجيتي ندارد. و حتي شخصيت برخي از نويسندگان آنها روشن نميباشد و برخي ديگر از آنها نه از حواريون هستند و نه از رسولان و اصلاً حضرت مسيح را نديدهاند که در جاي خودش به اثبات رسيده و ما از تفصيل آن خودداري ميکنيم. بنابراين اکثر آموزههاي مندرج در عهد جديد از خيالات و توهمات خود نويسندگان آنها به ويژه پولس نشات گرفته است.
ب) تناقضات موجود در عهد جديد بطلان اين عقايد را به اثبات ميرساند. در خود همين مطالبي که در سوال آمده است تناقض آشکار وجود دارد. زيرا از يک طرف به عيسي (ع) صفاتي را نسبت ميدهند که او را خدا و واجب الوجود گرداند، مثل پنج صفت اول و از طرف ديگر مردن و دو باره زنده شدن و نيز نياز داشتن به خادمان و حضور او با خادمان از صفات ممکن الوجود و ساير انسانها ميباشد. و اين تناقض گويي نه تنها اين عقايد را نسبت به حضرت عيسي (ع) باطل ميکند، بلکه باعث بياعتباري تمام آموزههاي انجيل و ساير کتابهاي عهد جديد ميگردد.
ج) افزون بر اينها مطالبي که در سوال آمده به وسيله مطالب ديگري که در عهد جديد به ويژه در اناجيل وجود دارد نفي و ابطال ميگردند؛ زيرا در انجيل يوحنا (17: 20) از زبان حضرت عيسي آمده است که خداي شما و خداي خودم، و در مرقس (34: 15) در موقع جان دادن ميگفت: خداي من، خداي من، چرا مرا تنها گذاردهاي. و نيز در اناجيل غير از عنوان «پسر خدا» عنوان ديگري که در عهد جديد براي حضرت عيسي زياد به کار رفته است، عنوان «پسر انسان» است.[2] و لازمه پسر انسان بودن اينست که تمام صفات انساني را داشتهباشد يعني از نظر علم، قدرت، محدود و در معرض تغيير قرار داشته و خودش مخلوق و غير ازلي باشد.
اين جملات نشان ميدهد که عيسي نه تنها خدا نيست بلکه بندة خداست و از قدرت مطلق و علم مطلق و خالقيت همه موجودات و تغيير ناپذير بودن و ازلي بودن برخوردار نيست.
د) در خصوص اينکه حضرت مسيح تغيير ناپذير است واقعيات تاريخي خلاف آن را ثابت ميکند زيرا در اناجيل به ويژه در انجيل لوقا در باره واقعه تولد حضرت مسيح و حوادث زندگي وي گزارش هاي زير را ميدهد.
1. پس از زائيدن نخستين پسر خود (عيسي) او را در قنداقه پيچيد و در آخور خوابانيد زيرا که نبود در اندرون کاروانسرا مکاني بر آنها.[3]
2. و چون هشت روز ايام ختنه طفل به اتمام رسيد او را عيسي ناميدند.[4]
3. و عيسي از روح القدس مملو بوده از رود اردن مراجعت فرموده به قوت روح در بيابان روان گشت و مدت چهل روز ابليس او را ممتحن ميساخت و در آن اوان مطلقا نميخورد و چون آن ايام به اتمام رسيد در آخر گرسنه گشت.[5]
4. در آن روز شنبه که روز بزرگ است چنين اتفاق افتاد که چون از ميان زراعتها عبور مينمود، شاگردان (عيسي) خوشهها را چيده به دستها ماليده ميخوردند و در آن ايام چنين اتفاق افتاد که به سوي کوه به قصد نماز بيرون رفت و در دعاي خدا، شب را به سر برده است.[6]
در انجيل لوقا خيلي از ويژگيهاي انساني براي حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ ذکر شده است که همگي نشان ميدهد عيسي ـ عليه السّلام ـ مثل ساير انسانها متولد شده و غذا خورده، دعا و نماز خوانده و راز و نياز کرده است که همگي بر تغيير پذيري، نيازمندي و فقر و محتاج بودن حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ به خداوند که خالق و ربّ و اله است دلالت ميکند و ادعاي هر گونه الوهيت و واجب الوجود بودن را منتفي ميسازد.
هـ) صفات ذاتي خداوند متعال به حکم عقل براي هيچ ممکن الوجودي قابل اثبات نميباشد. و از نظر عقل محال است غير خدا ازلي و قادر مطلق و عالم مطلق و خالق همه موجودات باشد.
ازلي و ابدي بودن از صفات ذات خداوند است. که هر يک عين ذات اقدس اوست نه زائد و قائم، که در وجودش محتاج به غير باشند. زيرا هر چه به ذات خود موجود باشد و در وجود محتاج به غير نباشد و به عبارت اخري ذاتش در تحقق مستقل به خود باشد، فنا و عدم در آن راه ندارد، پس چون اين معني را که فنا و عدم در آن راه ندارد اگر نسبت به زمان گذشته و سابق دهي و گويي هرگز فاني و معدوم نبوده، تعبير از آن به ازلي شود و چون همين معني را به زمان آينده نسبت دهي و گويي فنا و عدم هرگز بر آن راه نخواهد يافت، تعبير از آن به ابدي ميگردد و اينکه ازليت و ابديت عين ذات اقدس اوست به سبب همان است که وجود، عين ذات اقدس او باشد و اما اين که غير از ذات اقدس او کسي ازلي و ابدي نيست به سبب آنست که همه در وجود محتاج به واجب الوجودند، زيرا ممکن الوجود، وجود و عدمش هر دو خارج از ذاتش ميباشد. يعني در حد ذات خود نه وجود دارد و نه عدم پس وجود و عدم هر يک نسبت به ذات وي مانند دو کفه ميزان متساوي است و هيچ يک بر ديگري ترجيح ندارد و از آنجائي که عدم و نيستي محتاج به علت نيست پس نفس عدم علت وجود مرجع عدم باشد يعني مادامي که سبب و علت وجودي پيدا نشده در کتم عدم باقي است، پس چون علت، وجودش تحقق يافت موجود مي شود و اين معني را حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ در تمام ظهور و بروز آشکار فرموده است.[7]
خلاصه اگر حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ مخلوق و انسان نباشد، و خدا باشد يا در ذات خداوند است يا خارج از آن، اگر خارج باشد خداوند محدود ميشود و اگر داخل ذات خداوند باشد، واجب الوجود ميشود. و هر دو بيانگر احتياج است که علتي قويتر بايد احتياج خدا را برطرف کند و احتياج يعني ممکن الوجود. و اگر در ذات و خارج نباشد، و مخلوق باشد خداوند خالق او است، بنابراين حضرت عيسي ـ عليه السّلام ـ نيز مخلوق خداوند است نه اينکه مسيح، خدا باشد تا قدرت و علم مطلق داشته و يا خالق همه موجودات باشد.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ انيس الاعلام، محمد صادق فخرالاسلام اورموي (اروميه اي) (کشيش مسيحي مسلمان شده).
2ـ صد مقاله، سلطان الواعظين شيرازي.
[1]. توماس ميشل، كلام مسيحي، ترجمه توفيقي، حسين مركز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، چاپ اول، 1377ش، ص28.
[2]. يوحنا، 12:34، اعمال رسولان 56:7 و مكاشفه يوحنا 13:1 و 14:14.
[3]. انجيل لوقا، فصل دوم، آيه 7 تا 12.
[4]. انجيل لوقا، فصل چهارم، آيه 1 تا 11.
[5]. انجيل لوقا، فصل ششم، آيه 1 تا 13.
[6]. همان مدرك.
[7]. شيرازي، ميرزا ابوطالب، اسرار العقائد، قم، نشر انتشارات مكتب اسلام، چاپ اول، 1377ش، ص10.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۷۷
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.