فلسفه «کروات» و « صلیب » چيست ؟ استفاده از آن چه حكمي دارد ؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

فلسفه «کروات» و « صلیب » چيست ؟ استفاده از آن چه حكمي دارد ؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

در لغت نامه دهخدا در قابل لغت کروا این گونه آمده است: کروا.] ک ر[ رخنه گرفتن و وصل کردن دو چیز باشد، با هم .(برهان) ( آنندراج ).گرفتن رخنه و پیوند دو چیز را با هم .(ناظم الاطباء)
کروات در انگلیسی CRAVAT یا TIE خوانده می­شود.[1]

در لغت نامه وبسترز:ریشه لغت را از یک لغت فرانسوی cravate می­داند که در حدود سالهای 1656 بوجود آمده است و معنی اون بند و یا شال گردنی است که دور گردن می­بندند. [2]
در دیکشنری آکسفورد:

در دیکشنری آکسفورد نیز در معنی کروات آمده است که یک بند کوتاه و باریک که بوسیله مردان به دور گردن بسته می شود و در قسمت باز گردن، گره زده می­شود. ریشه لغت:در لغت نامه آکسفورد آورده شده است که این لغت در قرن 17 در فرانسه بوجود آمده است و از لغت Cravate 'Croat' گرفته شده است و به این علت که برای اولین بار توسط سربازان کرواتی ( نژاد کروات) که در ارتش فرانسه خدمت می­کردند مورد استفاده قرار گرفت.[3]

در دایره المعارف بزرگ ویکی پدیا این طور آمده است که شکل مدرن و امروزی کروات از دهه 40 قرن 17 میلادی بوجود آمد و شبیه بسیاری از مدهای لباس مردانه در بین قرن 17 و جنگ جهانی اول یک ریشه نظامی داشت .در مدت سلطنت لویی 13 (Louis XIII of France) سربازان کرواتی در قالب یک هنگ نظامی در ارتش فرانسه خدمت می کردند و در جنگ بر علیه دوکDuc de Guise) ) ، پادشاه را همراهی می کردند لباس جنگی این سربازان ظاهری عجیب داشت که مشخصه ویژه آن دستمال ابریشمی بود که به دور گردن آنها بسته شده بود . لغت (cravat) از لغت فرانسوی cravate که از کلمه croat در فرانسوی گرفته شده و منظور همان سربازان کرواتی است گرفته شده است..[4]

با توجه به مستندات بالا باید گفت که درست است یک شباهت بسیار بزرگ بین لغت کروا در فارسی و کروات در انگلیسی از لحاظ معنی وجود دارد اما همان طوری که دیده شد هیچ ریشه مشترکی برای این دو لغت وجود ندارد .

اما از آنچه که در کتب تاریخی و مذهبی بر می آید که در حقیقت کروات همان صلیب است که اینک به عنوان یکی از ارکان پوشش رسمی برای مردان (بالاخص خارج از ایران) به حساب می آید. ریشه ی زدنِ کروات به جنگهای صلیبی باز می­گردد، به این صورت که در این جنگها مسیحیان به هنگام جنگ با مسلمانان، صلیبی را به خود آویزان و نصب می­کردند و پس از فتح سرزمینهای اسلامی، از این صلیب­ها به عنوان نماد پیروزی خود یاد می کردند. [5] بعد از این جنگها، بدلیل نقش زیبایی که این علامات بر روی پیراهن جنگجویان مسیحی داشت، کم کم بصورت یک پوشش رسمی برای کل مسیحیان درآمد. سپس سران کشورهای غربی که مسیحی بودند _ و با تشویقهای پاپ زمان خود _ همگی از این علامت با آویزان کردن از یقه­ی خود استفاده کردند و آنرا به عنوان یک نماد رسمی در آوردند.

بعده ها این علامت بصورت "کروات" امروزی درآمد که بدلیل نفوذ گسترده ی غرب بر جهان، و نیز زیبایی ظاهری که داشت، دیگر به عنوان یک پوشش رسمی برای مردان سراسر دنیا و حتی کشورهای اسلامی مبدل گشت. در ایران نیز تا قبل از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، علی رغم اینکه مردم همگی مسلمان بودند، از این پوشش استفاده می­کردند و علت این کار نیز دستور رژیم دست نشانده ی غرب در ایران ـ یعنی رژِیم منفور پهلوی ـ در شناخت کروات به عنوان یک پوشش رسمی بود که در همه جا افراد را ملزم به استفاده از آن می­کرد. پس از انقلاب، با تاثیری که اسلام بر شیوه ی زندگی مردم گذاشت، این نوع پوشش نیز از میان رفت و اکنون کمتر کسی را می­توان یافت که با زدنِ کروات، در اجتماع حضور پیدا کند. اما هنوز هم تعداد معدودی هستند که در مراسم های عروسی و یا مهمانی­های رسمی خود، از این علامت مسیحیان استفاده می­کنند که به نظر می­رسد، بدلیل اطلاع رسانی ضعیف در مورد این قضیه است و اگر مسلمانها از تاریخچه­ی استفاده از آن آگاهی یابند، و به تاریخچه­ی کهن سرزمین و مذهب اسلامی خود نگاه کنند، هرگز از آن استفاده نخواهند کرد.

كراوات تشبه به كفار است و حرام ، حرمت تشبه به كفار" يكي از قوانين اسلام است كه از صدر اسلام جاري بوده است و همه موظف به عمل به آن هستند. مقصود از اين قانون اين است كه براي مسلمان تشبه به كفار و غيرمسلمانان از نظر لباس، شكل ظاهري، كوتاه كردن مو و امثال آن جايز نيست. بنابراين، محدوده حرمت تشبه به كفار گسترده است و منحصر به لباس و پوشاك نيست.

حكم آن در نظر مقام معظم رهبري: بطور كلي پوشيدن كراوات و ديگر لباسهايي كه پوشش و لباس غير مسلمانان محسوب مي­شوند بطوري كه پوشيدن آنها منجر به ترويج فرهنگ منحط غربي شود جايز نيست.

حاصل آن كه اگر احراز شد لباس يا مدي يا عملي در زماني تشبه به كفار است، شكي در حرمتش نيست و منحصر به كراوات نخواهد بود؛ چنان كه حضرت آيت الله خامنه اي در فتوايي مي­فرمايند: پوشش كراوات و مانند آن از لباسها و مدهاي بيگانگان كه منجر به ترويج فرهنگ دشمنان ميشود جايز نيست و اين حكم منحصر به مسلمانان در كشورهاي اسلامي نيست بلكه مسلمانان كشورهاي خارجي نيز موظف به عمل به آن هستند.[6]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. مسايل عصر ما، شهيد هاشمي نژاد.

2. حريم عفاف، روح الله حسينيان.

3. جناتي، محمد ابراهيم، روزنامه كيهان، 8 شهريور 1372، ص 6.

 


[1] .لغت نامه دهخدا – مرحوم دهخدا

[2]  Merriam-Webster Collegiate® Dictionary © 2005 Merriam-Webster, Incorporated

[3].  Oxford English Dictionary © Oxford University Press, 2004

[4]  free encyclopedia Wikipedia

 

[5]. جنگهای صلیبی از بزرگترین رویدادهای تاریخ عمومی اسلام و نیز از بزرگترین رویدادهای تاریخ جهان به شمار می رود. زیرا غرب مسیحی بود که در اصل با راهنمایی پاپ و با هدف استیلا بر اماکن مقدس مسیحیان در فلسطین و به ویژه شهر قدس و مقبره حضرت مسیح در بیت لحم نزدیک قدس به اندیشه ی جنگهای صلیبی افتاد. این جریان در پایان قرن 5 ه.ق/ 11 م شروع شد و تا قرن 9 ه.ق/ 15 م به شدت ادامه یافت. یکی از این جنگها جنگ بر سر استرداد اندلس بود:

در آن زمان بدنبال از هم پاشیدن حکومت امویان اندلس در سال 1031 م و تقسیم اندلس اسلامی به دولتهای کوچک مخاصمی که ملوک الطوایف خوانده می شدند، کشاکش میان اسلام و مسیحیت در شبه جزیره ایبری(اندلس) به نیرویی تبدیل شد که به «جنگ استرداد» شهرت یافت و مراد از آن، باز پس گرفتن بقیه سرزمینهای اندلس از مسلمانان بود. این جنگها که به دست فرنادوی اول، پادشاه لئون و قشتاله در سال 1057 م آغاز گردید، خود به صورت اساس سیاست کشورهای مجاور اندلس درآمد و سپس، هنگامیکه آلفونسوی هشتم، پادشاه لئون و قشتاله در 6 مه 1085 م بر پادشاهی طلیطله چیره شد و پایتخت کهن گت ها را دوباره فتح کرد و پایتخت خود قرار داد، آن سیاست در زمینه ی استراتژی و تاکتیک شکل واقعیتی روشن و آشکار به خود گرفت. سعی مسیحیان غرب آن بود که به رهبری کشورهای نصرانی اسپانیا، جنگی عمومی و در قالبی مذهبی علیه اندلس اسلامی به پا کنند.

جنگجویان در اثنای این پیکارها، علامت صلیب به سینه و پشت و یا بر زره های خود نصب کردند، سپس نیروهای نظامیِ کسانی که آن نشان را بر خود داشتند، «صلیبی» یا به اسپانیایی (cruzada) نام گرفت و نام جنگهای صلیبی در زبانهای مختلف اروپایی از همین جا سرچشمه گرفته است. در همان وقت نرمانها توانستند صقیله را از چنگ مسلمانان بدر آوردند(1061 _ 1091 م) و سپس هیجان دینی شدیدی غرب اروپا را فرا گرفت. آنچه موجب اوج گرفتن این عواطف می شد، آن بود که طی دو سده ی دهم و یازدهم میلادی، ساکنان غرب اروپا تقریبا دو برابر شدند و برای فراخی جا و کشاورزی به زمینهای تازه ای نیازمند گردیدند. این شرایط فرصت مناسبی بود که پاپ اوربن دوم غنیمت شمارد و اروپائیان را به جنگ دینی تمام عیاری علیه سرزمینهای اسلام، به ویژه شام و فلسطین دعوت کند تا همه ی مقدسات مسیحی، سرزمینی را که عیسی بن مریم(ع) در آن زیسته و مردم را به آیین خویش خوانده بود، به آنان بازگرداند.

 

[6] . خامنه اي، سيد علي، اجوبة الاستفتاءات، در النبأ، ج 2، ص 102.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۳۶۰
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.