ماجراي شام آخر و نان و شراب چه بود؟

پرسش
پاسخ
مسيحيان يك رشته آيينهاي مقدس دارند كه يك رسم عملي است و ميبايد در كليسا به عنوان يك نشانة ظاهري از حقيقت نجات بخش ايمان مسيحي اجراء شود.
به عقيدة مسيحيان، مسيحعليه السلام كه از ميان مردگان برخاست، در جامعة مسيحي زيسته و همراه آن ميباشد همچنين وي پيوسته همان كارهاي نيكي را انجام ميدهد كه در طول حيات خود در فلسطين انجام ميداد. كارهاي غير آشكار مسيح در زندگي كليسايي به وسيلة آيينها آشكار ميشود؛ به ديگر سخن، هنگامي كه يك مسيحي در مراسم مربوط به يكي از آيينها شركت ميكند، ايمان دارد كه با اين عمل به ملاقات مسيح عليه السلام كه از مرگ برخاسته و فيض خداي نجات بخش را به وي بخشيده است، ميرود.[1]
شام آخر يا عشاي رباني يكي از اين آيينهاست، ولي فقط به عنوان يك آيين نيست بلكه اين عمل يكي از مسائل اساسي ايمان و شعائر عبادي مسيحيت است و در عين حال يادبود و بازسازي شام آخر عيسيعليه السلام با شاگردان در شب قبل از مرگ اوست. در اناجيل كنوني آمده است كه عيسي عليه السلام در اين مراسم، نان و شراب را به عنوان گوشت و خون خود به شاگردان داد تا آنها را بخورند و بنوشند. مسيحيان هنگامي كه در اين مراسم شركت ميكنند، باور دارند كه مسيحعليه السلام با جسم خود نزد آنان حاضر ميشود همچنين باور دارند همان طور كه عهد خدا با قوم يهود توسط خون قربانيها بر كوه سينا استوار گرديد، بر همان ترتيب، عهد جديدي بين خدا و بشريت به وسيلة خون عيسي مسيح عليه السلام محكم و استوار شد.[2]
اين جريان در انجيل متي به اين صورت آمده است:
روز اول عيد كه طي آن همة يهوديان نان هاي غير فطير را از خانههاي خود دور ميكردند، فرا رسيد. شاگردان عيسي عليه السلام نزد او آمده پرسيدند: «شام مخصوص عيد را كجا آماده كنيم و بخوريم؟ او در جواب گفت: كه به شهر نزد فلان شخص رفته بگويند استاد ما ميگويد: وقت من رسيده است و من و شاگردانم در منزل شما شام خواهيم خورد. شاگردان اطاعت كردند و شام را در آنجا تدارك ديدند. شب وقتي عيسيعليه السلام با دوازده شاگرد خود دور ميز مينشست به ايشان گفت: يكي از شما به من خيانت ميكند. همه از اين سخن غمگين شدند و هر يك با اندوه زياد پرسيدند: آيا من اين كار را خواهم كرد... يهودا نيز از او پرسيد: استاد آيا آن شخص من هستم. عيسيعليه السلام جواب داد:بلي،خودت گفتي. وقتي شام ميخوردند، عيسيعليه السلام يك تكه نان برداشت و شكر نمود سپس آنرا تكه تكه كرد و به شاگردان داد و فرمود: بگيريد بخوريد اين بدن من است. پس از آن جام را برداشت و شكر كرد و به آنها داده فرمود: هر يك از شما از اين جام بنوشيد چون اين خون من است كه با آن اين پيمان جديد را مُهر ميكنم. خون من ريخته ميشود تا گناهان بسياري بخشيده شود. اين سخن مرا فراموش نكنيد من ديگر از اين محصول انگور نخواهم نوشيد تا روزي كه آن را تازه با شما در ملكوت پدرم بنوشم پس از آن سرود مخصوص عيد را خواندند و به سوي كوه زيتون رفتند... .[3]
در اناجيل يوحنا اين صحنه بازگو نميشود، بلكه عيسي ـ عليه السّلام ـ از شام فصح يك تعليم مهم نتيجهگيري ميكند... عيسي ـ عليه السّلام ـ خود را نان حيات مينامد و ميگويد يقين بدانيد كه اگر بدن پسر انسان را نخوريد و خون او را نياشاميد فاقد حيات هستيد.»[4]
در انجام اين مراسم كشيش قطعات كوچكي از نان مخصوص (فطير) را كه قبلاً با شراب (يا آب) تقديس شده، در بين مؤمنان تقسيم ميكند و با خواندن دعا، نان و شراب در بدن مسيحيان به گوشت و خون عيسي ـ عليه السّلام ـ مبدل ميگردد و با او متحد ميشوند.
كليساي روم، در آداب تعميد كودك، اجراي اولين شام رباني را نيز ضروري دانست و پس از تعميد به او جرعهاي از شراب تقديس شده مينوشانيدند تا در بدن مسيح ـ عليه السّلام ـ پذيرفته شود.[5]
در منابع اسلامي به شام آخر، آنگونه كه در منابع مسيحي آمده است هيچ گونه اشارهاي نشده است. از ديدگاه اسلام با فدا شدن شخصي گناهان شخص ديگر بخشيده نميشود بلكه شخص گناهكار بايد در پيشگاه خدا از گناه خود توبه كند. اعتراف به گناه در مقابل انسانها در مسايل شخصي و در غير حقوق مردم، خود گناهي بزرگ است و موجب ترويج گناه در جامعه هم ميگردد. شخص مؤمن حق ندارد شخصيت خود را كه از ناحية خداوند محترم شمرده شده، با اعتراف به گناه لكهدار كند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. مسيحيت، عبدالرحيم سليماني اردستاني.
2. آشنايي با اديان بزرگ، حسين توفيقي.
3. كلام مسيحي، توماس ميشل، ترجمه حسين توفيقي.
4. مسيحيت، هاروي كاكس، ترجمه عبدالرحيم سليماني.
5. تفسير نمونه، ناصرمکارم شيرازي ،ج 2 و 3.
6. عيسي پيامآور اسلام، دكتر احمد بهشتي.
پي نوشت ها:
[1] . توفيقي،حسين، آشنايي با اديان بزرگ، ص 182،انتشارات سمت، چاپ هفتم، 1384.
[2] . توماس ميشل، كلام مسيحي ص 96،ترجمةحسين توفيقي، مركز تحقيقات اديان، چاپ دوم 1381.
[3] . انجيل متي: 26: 17 ـ 30.
[4] . انجيل يوحنا:6: 48.
[5] . زيبائينژاد، محمد رضا، درآمدي بر تاريخ و كلام مسيحيت، ص 125، انتشارات درومي معارف، چاپ دوم، 1376.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 امرداد 93
- بازدید
- ۸٬۴۴۸
ماجراي شام آخر و نان و شراب چه بود؟
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
مسيحيان يك رشته آيينهاي مقدس دارند كه يك رسم عملي است و ميبايد در كليسا به عنوان يك نشانة ظاهري از حقيقت نجات بخش ايمان مسيحي اجراء شود.
به عقيدة مسيحيان، مسيحعليه السلام كه از ميان مردگان برخاست، در جامعة مسيحي زيسته و همراه آن ميباشد همچنين وي پيوسته همان كارهاي نيكي را انجام ميدهد كه در طول حيات خود در فلسطين انجام ميداد. كارهاي غير آشكار مسيح در زندگي كليسايي به وسيلة آيينها آشكار ميشود؛ به ديگر سخن، هنگامي كه يك مسيحي در مراسم مربوط به يكي از آيينها شركت ميكند، ايمان دارد كه با اين عمل به ملاقات مسيح عليه السلام كه از مرگ برخاسته و فيض خداي نجات بخش را به وي بخشيده است، ميرود.[1]
شام آخر يا عشاي رباني يكي از اين آيينهاست، ولي فقط به عنوان يك آيين نيست بلكه اين عمل يكي از مسائل اساسي ايمان و شعائر عبادي مسيحيت است و در عين حال يادبود و بازسازي شام آخر عيسيعليه السلام با شاگردان در شب قبل از مرگ اوست. در اناجيل كنوني آمده است كه عيسي عليه السلام در اين مراسم، نان و شراب را به عنوان گوشت و خون خود به شاگردان داد تا آنها را بخورند و بنوشند. مسيحيان هنگامي كه در اين مراسم شركت ميكنند، باور دارند كه مسيحعليه السلام با جسم خود نزد آنان حاضر ميشود همچنين باور دارند همان طور كه عهد خدا با قوم يهود توسط خون قربانيها بر كوه سينا استوار گرديد، بر همان ترتيب، عهد جديدي بين خدا و بشريت به وسيلة خون عيسي مسيح عليه السلام محكم و استوار شد.[2]
اين جريان در انجيل متي به اين صورت آمده است:
روز اول عيد كه طي آن همة يهوديان نان هاي غير فطير را از خانههاي خود دور ميكردند، فرا رسيد. شاگردان عيسي عليه السلام نزد او آمده پرسيدند: «شام مخصوص عيد را كجا آماده كنيم و بخوريم؟ او در جواب گفت: كه به شهر نزد فلان شخص رفته بگويند استاد ما ميگويد: وقت من رسيده است و من و شاگردانم در منزل شما شام خواهيم خورد. شاگردان اطاعت كردند و شام را در آنجا تدارك ديدند. شب وقتي عيسيعليه السلام با دوازده شاگرد خود دور ميز مينشست به ايشان گفت: يكي از شما به من خيانت ميكند. همه از اين سخن غمگين شدند و هر يك با اندوه زياد پرسيدند: آيا من اين كار را خواهم كرد... يهودا نيز از او پرسيد: استاد آيا آن شخص من هستم. عيسيعليه السلام جواب داد:بلي،خودت گفتي. وقتي شام ميخوردند، عيسيعليه السلام يك تكه نان برداشت و شكر نمود سپس آنرا تكه تكه كرد و به شاگردان داد و فرمود: بگيريد بخوريد اين بدن من است. پس از آن جام را برداشت و شكر كرد و به آنها داده فرمود: هر يك از شما از اين جام بنوشيد چون اين خون من است كه با آن اين پيمان جديد را مُهر ميكنم. خون من ريخته ميشود تا گناهان بسياري بخشيده شود. اين سخن مرا فراموش نكنيد من ديگر از اين محصول انگور نخواهم نوشيد تا روزي كه آن را تازه با شما در ملكوت پدرم بنوشم پس از آن سرود مخصوص عيد را خواندند و به سوي كوه زيتون رفتند... .[3]
در اناجيل يوحنا اين صحنه بازگو نميشود، بلكه عيسي ـ عليه السّلام ـ از شام فصح يك تعليم مهم نتيجهگيري ميكند... عيسي ـ عليه السّلام ـ خود را نان حيات مينامد و ميگويد يقين بدانيد كه اگر بدن پسر انسان را نخوريد و خون او را نياشاميد فاقد حيات هستيد.»[4]
در انجام اين مراسم كشيش قطعات كوچكي از نان مخصوص (فطير) را كه قبلاً با شراب (يا آب) تقديس شده، در بين مؤمنان تقسيم ميكند و با خواندن دعا، نان و شراب در بدن مسيحيان به گوشت و خون عيسي ـ عليه السّلام ـ مبدل ميگردد و با او متحد ميشوند.
كليساي روم، در آداب تعميد كودك، اجراي اولين شام رباني را نيز ضروري دانست و پس از تعميد به او جرعهاي از شراب تقديس شده مينوشانيدند تا در بدن مسيح ـ عليه السّلام ـ پذيرفته شود.[5]
در منابع اسلامي به شام آخر، آنگونه كه در منابع مسيحي آمده است هيچ گونه اشارهاي نشده است. از ديدگاه اسلام با فدا شدن شخصي گناهان شخص ديگر بخشيده نميشود بلكه شخص گناهكار بايد در پيشگاه خدا از گناه خود توبه كند. اعتراف به گناه در مقابل انسانها در مسايل شخصي و در غير حقوق مردم، خود گناهي بزرگ است و موجب ترويج گناه در جامعه هم ميگردد. شخص مؤمن حق ندارد شخصيت خود را كه از ناحية خداوند محترم شمرده شده، با اعتراف به گناه لكهدار كند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. مسيحيت، عبدالرحيم سليماني اردستاني.
2. آشنايي با اديان بزرگ، حسين توفيقي.
3. كلام مسيحي، توماس ميشل، ترجمه حسين توفيقي.
4. مسيحيت، هاروي كاكس، ترجمه عبدالرحيم سليماني.
5. تفسير نمونه، ناصرمکارم شيرازي ،ج 2 و 3.
6. عيسي پيامآور اسلام، دكتر احمد بهشتي.
پي نوشت ها:
[1] . توفيقي،حسين، آشنايي با اديان بزرگ، ص 182،انتشارات سمت، چاپ هفتم، 1384.
[2] . توماس ميشل، كلام مسيحي ص 96،ترجمةحسين توفيقي، مركز تحقيقات اديان، چاپ دوم 1381.
[3] . انجيل متي: 26: 17 ـ 30.
[4] . انجيل يوحنا:6: 48.
[5] . زيبائينژاد، محمد رضا، درآمدي بر تاريخ و كلام مسيحيت، ص 125، انتشارات درومي معارف، چاپ دوم، 1376.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 امرداد 93
- بازدید
- ۸٬۴۴۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.