انجيل يعني خبر خوش، و عيسي يعني نجات دهنده. اگر افکار مسيحيان در مورد عيسي اشتباه است، پس عيسي چه خبر خوشي را مي¬خواست بدهد و چه چيزي را مي¬خواست نجات بدهد؟ لطفاً پاسخ دقيق دهيد؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

انجيل يعني خبر خوش، و عيسي يعني نجات دهنده. اگر افکار مسيحيان در مورد عيسي اشتباه است، پس عيسي چه خبر خوشي را مي­خواست بدهد و چه چيزي را مي­خواست نجات بدهد؟ لطفاً پاسخ دقيق دهيد؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

انجيل به قول بعضي، کلمه يوناني و به قول بعضي ديگر در اصل فارسي بوده و به معناي بشارت است. از نظر قرآن و ديدگاه اسلام انجيل نام کتاب حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ مي­باشد که از طرف خداوند بر آن حضرت نازل شده است.[1] و نيز از نظر قرآن انجيل کتابي ياد­گرفتي و تعليم دادني بوده است در قرآن مي­فرمايند: «اي مريم خداي تعالي به عيسي کتاب و حکمت و تورات و انجيل تعليم مي­دهد».[2] چيزي ياد گرفتني و تعليم دادني باشد. با مسئله نجات مطرح در مسيحيت سازگار نمي­باشد.

از ديدگاه مسيحيت هم انجيل نام چهار کتابي است که نويسندگان خاصي آن­ها را نوشته اند.

بنابراين حالا که اسم کتاب حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ از ديدگاه اسلام و يا اسم چهار کتاب در عهد جديد از ديدگاه مسيحيان انجيل مي­باشد بايد گفت که اولا لازمه اسم اين کتاب، اين نيست که حتما حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ حامل بشارت و خبر خوش بوده است، هر چند ممکن است در آن کتاب مطالبي متضمن بشارت مؤمنين و پيروان واقعي حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ به بهشت و رستگاري وجود داشته­باشد.

ثانيا به فرض اين که چنين لزومي وجود­ داشته­باشد معنايش اين نيست که چون اسم کتابي حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ انجيل است پس آن حضرت به مردم بايد بشارت بدهد که با کشته شدنش نجات پيدا مي­کنند و بر گردن آنها هيچ گناه و معصيتي وجود نخواهد داشت و از قيد شريعت آزاد خواهند بود. ممکن است در آموزه­ها و تعليم انجيل بشارت به امور ديگري از قبيل بشارت به آمدن پيامبر آخر الزمان باشد چنان چه که در قرآن کريم آمده است: و به ياد آوريد هنگامي را که عيسي بن مريم گفت: «اي بني اسرائيل، من فرستاده خدا به سوي شما هستم در حالي که تصديق کننده کتابي که قبل از من فرستاده شد (تورات) مي­باشم، و بشارت دهنده به رسولي که بعد از من مي­آيد و نام او احمد است».[3] اصولاً تمام پيامبران از سوي خداوند، براي بشارت به نجات و بهشت آدميان آمده­اند و بشارت و نجات اختصاص به حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ ندارد.

ثالثا اگر چنين مسئله­اي واقعيت مي­داشت لازم بود که خود حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ به مردم مي­گفت؛ من براي شما ما خبر خوش آورده­ام و آن اين است که من آمده­ام تا کشته و قرباني شوم و شما نجات پيدا کنيد. در حالي که کوتاه­ترين جمله­اي در اناجيل مسيحيان نيامده که بر اين مطلب دلالت داشته باشد بلکه به جاي آن بر طبق انجيل متي و ديگر اناجيل مطالبي از حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ نقل شده که خط بطلان بر چنين تصوري مي­کشد از جمله حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ گفته است: گمان مبريد که آمده­ام تا تورات يا صحف انبياء را باطل سازم، نيامده­ام تا باطل نمايم بلکه تا تمام کنم، زيرا هر آينه به شما مي­گويم تا آسمان وزمين زايل نشود، همزه يا نقطه اي از تورات هرگز زايل نخواهد شد تا همه واقع شود. پس هر که يکي از اين احکام کوچکترين را بشکند و به مردم چنين تعليم دهد، در ملکوت آسمان کوچک­ترين شمرده شود. امّا هر که به عمل آورد و تعليم نمايد او در ملکوت آسمان بزرگ خوانده خواهد شد».[4] و نيز حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ مردم را به توبه دعوت نموده و گفته است: «به شما مي­گويم اگر توبه نکنيد همگي شما هم چنين هلاک خواهيد شد».[5]

اگر کشته شدن حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ باعث نجات مردم بود ديگر نيازي نه به تورات و تعاليم آن بود نه نيازي به توبه و استغفار و اين خود کاشف از بطلان قول مسيحيان است که پنداشته اند حضرت مسيح براي نجات بشريت يا مسيحيان کشته شده است، افزون بر اينها اگر واقعا حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ براي نجات و بخشيده شدن مردم به صليب کشيده شده است، بايد حالت و روحيات مردم و نحوه زندگي آنان با قبل از کشته شدن تفاوت پيدا کرده و آثار آن به چشم مي خورد، در حالي که نه تنها در اين ابعاد هيچ تفاوتي به چشم نمي­خورد، بلکه وضعيت آنان از وضعيت قبل از کشته شدن مسيح ـ عليه السلام ـ بدتر و وخيم­تر است و هيچ اثري از نشانه نجات به چشم نمي­خورد.

لذا اين تصور و خيال از آموزه هاي انجيل بر نخواسته است بلکه از افکار انحرافي پولس ناشي شده است که از ديدگاه مسيحيان او دومين موسس مسيحيت مي باشد.[6]

اين پولس است که گفته است: «خداوند فرزند خود را به صورت انسان جسماني و گناه کار براي آمرزش گناهان بشر فرستاد».[7] و نيز در راستاي نفي شريعت و تورات گفته است: «ما نسبت به شريعت که موجب بردگي ما بود مرده ايم و از اين پس بايد خدا را به وسيله روح القدس خدمت کرد نه مانند گذشته که از قوانين نوشته شده اطاعت مي کرديم».[8] ملاحظه مي­شود که اين تعاليم پولس درست در برابر سخنان حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ است که در اناجيل نقل شده است.

پس نه از اناجيل و نه از خارج اناجيل هيچ دليلي نداريم بر اين که گفته شود چون اسم کتاب حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ انجيل است و يا اين که چون نويسندگان اناجيل اسم کتابشان را انجيل گذاشته اند پس بايد حضرت مسيح براي نجات بشر کشته شود.

سخن آخر اينکه دين اسلام و پيامبر خاتم تمام مطالب اديان سابق از جمله تعاليم حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ را قبول دارد و تأييد مي کند. لکن مي­فرمايد بشريت بايد به نسخه بعدي و پاياني خداوند براي سعادت بشر عمل کند نه اينکه به تعاليم قبلي اکتفا نمايد، لذا اسلام هيچ گاه در مقابل مسيحيت قرار نمي­گيرد.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ صد مقاله سلطاني، سلطان الواعظين شيرازي.

 


[1]. طباطبايي، محمد حسين، الميزان، ترجمه موسوي همداني، قم، انتشارات جامعه مدرسين، 1314ش. ج3، ص10.

[2]. آل عمران / 48.

[3]. صف / 6.

[4]. انجيل متي، 5، 17 ـ 19.

[5]. انجيل لوقا، 13، 3 و 5.

[6]. جان باير ناس، تاريخ جامع اديان، تهران، انتشارات علمي فرهنگي، چهاردهم، 1383ش. ص613.

[7]. عهد جديد، نامه پولس به روميان، فصل هشتم، جمله 2.

[8]. نامه پولس به روميان، فصل چهارم، جمله 12 و فصل هفتم جملات 5، 6، 9.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۸۳
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.