اين­طور نبوده که مسيحيان نخستين به قضيه فدا اعتقادي نداشته و پولس مروج آن بوده، بلکه هر چهار انجيل...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

اين­طور نبوده که مسيحيان نخستين به قضيه فدا اعتقادي نداشته و پولس مروج آن بوده، بلکه هر چهار انجيل عهد جديد را که مسيح آنها را با خونش بسته و نوشته اند، آيات بسیاری در اين مورد وجود دارند در انجيل متي باب26 آيه 26 الي 28 مسيح مي­گوید: اين خون من هست که با آن پيمان جديد را مهر ميکنم ،خون من ريخته ميشود تا گناهان بسياري بخشيده شود، و در ديگر اناجيل نيز به کرات چنين سخناني از مسيح نقل شده پس فقط پولس چنين آموزش نداده و حتي در کتاب اشعيا باب53 کل اين باب از شخصي سخن ميگه که قرباني گناه هست و کفاره گناه مي­شود و بار گناهان ديگران­رو برميداره.

کفاره قرباني ريشه در تورات هم دارد که گوسفند يا پرنده و غيره رو براي کفاره گناه قرباني ميکردند و چيز تازه اي نبوده، حال سوال من اين است؛ چرا اسلام که ادامه اين دو دين يهود و مسيحيت هست چنين کفاره­اي براي گناه­هان که بايد قرباني داده شود، ندارد و جواب مسلمانان به اشعيا باب53 چيست؟ پس نمي­توان گفت: مسيحيان چنين مطلبي را به دروغ در کتاب يهوديان نوشتند،

پاسخ کارشناسی

پاسخ

مراد از (فداء) در دین مسیحیت قربانی شدن حضرت مسیح(ع) برای بخشیده شدن گناهان ذاتی بشریت است که حضرت آدم (ع) آن را در بدو خلقت مرتکب شده و سپس به اولاد او سرایت کرده و همین طور ادامه داشته تا اینکه خداوند فرزند خود را به نام مسیح به شکل انسان در آورده و سپس او را قربانی کرده تا این گناه از بنی بشر رخت بربندد.

در پاسخ این شبهه توجه به امور زیر لازم می باشد:

1.مسئله قربانی حیوانات با مسئله قربانی انسان برای بخشیده شدن گناه و یا هر کاری دیگری فرق می­کند و اگر به فرض در دین یهود و یا ادیان دیگر چنین چیزی مرسوم بوده است، لازمه­اش این نیست که بر قربانی انسان، بخشیده شدن گناه مترتب می­شود، بلکه کشتن انسان قتل محسوب می­گردد و نه تنها موجب رفع گناه نمی­شود­، بلکه خود گناهی بزرگی محسوب می­گردد.

2.بین قربانی حیوانات و بخشیده شدن گناهان هیچ رابطه­ای منطقی و معقولی وجود ندارد. چگونه ممکن است کسی مرتکب گناه بشود و سپس حیوانی را قربانی کند و یا آن را بسوزاند تا گناهش بخشیده شود. بلکه راه معقول و منطقی بخشیده شدن گناه در دین مبین اسلام که مسیحیت و یهودیت واقعی را هم شامل می­شود توبه و برگشت قطعی از گناه و اصلاح شخص گناهکار می­باشد نه اینکه خود شخص گناه کند و مرتکب جنایت شود و بدون اینکه توبه کند و  اصلاح شود به مجرد قربانی کردن گناهش بخشیده شود.

3.قربانی حیوانات و سوزاندن آن برای بخشیده شدن گناه و فرو نشاندن خشم خدایان از فرهنگ بت پرستان و ادیان یونانی وارد دین یهود شده و لذا در عهد عتیق از این گونه قربانی­ها سخن گفته شده است. در ادیان الهی چنین چیزی اصلا تشریع نگردیده است. و لذا وجود این اینگونه مطالب در تورات و یا انجیل کاملا به دور از دین موسی و عیسی(ع) بوده و اسلام ادامه اینگونه فرهنگ­های غیر معقول نمی­باشد، بلکه ادامه دهنده راه و مکتب واقعی دین مسیح و موسی (ع) است.

4.ما دلیلی نداریم مطالبی را که در انجیل یا تورات و کتابهای عهد عتیق وجود دارد بپذیریم و آن را بر آموزه­های قرآن و حکم عقل ترجیح بدهیم. چه اینکه در جای خود ثابت شده که این دو کتاب مورد دستبرد و تحریف قرار گرفته و  اینهاکتابهای اصلی که از طرف خداوند بر حضرت مسیح(ع) و حضرت موسی(ع) نازل شده نمی­باشند.

5.اصلا مسيحيان معتقدند که حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ کتابي به نام انجيل نياورده و به گفته خود مسيحيان تا سال 60 ميلادي انجيل مکتوبي وجود نداشته و تا اين زمان سخنان و کارهاي عيسي ـ عليه السلام ـ به صورت شفاهي نقل مي شد و به تدريج نوشته­ها و يادداشت­هايي به وجود آمده و نخستين کتاب­هاي مقدس بين سال هاي 150ـ200 ميلادي آماده شد و پس از چند قرن کليسا به طور رسمي روشن ساخت که چه کتاب را بايد مقدس شمرد.[1]

6.خود مسیحیان و محققین مسیحیت بر این مطلب اذعان دارند که اولین نوشته­های عهد جدید رساله­های پولس می باشد و آموزه­های اعتقادی اناجیل برگرفته از عقاید و رساله­های اوست به خصوص مرقس و لوقا نویسنده دو انجیل از شاگردان پولس بوده و توسط پولس به مسیحیت گرویده­اند. بنابراین چیزی که ربطی به حضرت مسیح (ع) ندارد التزامی وجود ندارد که آموزه­های موجود در آن قابل پذیرش باشند. افزون بر اینها در بين مسيحيان قرن اول و دوم و حتي بعد از آن انجیل نویسی رایج بوده و در اين راستا هر يکي از بزرگان و دانشمنداني که در بين آنان معروف بوده اند براي قوم و طائفه خود انجيل مي­نوشته اند. اين مطلب در انجيل لوقا به خوبي منعکس شده است زيرا لوقا در اول انجيل خود مي­گويد: «از آن جهت که بسياري دست خود را دراز کردند به سوي تأليف حکايت آن اموري که نزد ما به تمام رسيد، چنان چه آناني که از ابتداء نظارگان و خادمان کلام بودند به ما رسانيدند، من نيز مصلحت چنان ديدم که همه را من البدايه به تدقيق در پي رفته، به ترتيب به تو بنويسم اي «تيوفلس» عزيز تا صحت آن کلامي را که در آن تعليم يافته اي دريابي».[2]

 اين سخنان لوقا صراحت بر عدم محدوديت در انجيل نويسي دارد و هر کسي مي توانسته به ميل خود انجيل بنويسد. و به همين علت افراد زيادي در صدر اول مسيحيت براي خود انجيل نوشتند که متن هر کدام با ديگري اختلاف داشته و اين اختلاف متون باعث ايجاد اختلاف در کليساها نيز گرديده است. و لذا در ابتداء اناجيل بسياري در ميان مسيحيان وجود داشته است که حتي تا قرن­هاي پيش از ظهور اسلام در ميان آنان مشهور بوده است. سردار کابلي از جلد دوم و چاپ سيزدهم دايرة المعارف انگليسي اسامي اناجيل زير را نقل نموده است: «انجيل مصريان، انجيل عبريان، انجيل پطرس، انجيل دوازده، انجيل اندريو، انجيل برنابا، انجيل برتولوماس، انجيل جيمس، انجيل تديوس، انجيل اپلي، انجيل باسيليديس، انجيل کرينتوس، انجيل ابيونتس، انجيل حواء، انجيل حيوت، انجيل مريم، انجيل متياس، انجيل کاميل، انجيل فليپ، انجيل توماس، انجيل راستي، انجيل مارکيون، انجيل نيقوديمس».[3]

با وجود این وضعیت انجیل نویسی نمی­توان به مطالبی که در اناجیل وجود دارد اعتماد نمود و آنها را به حضرت مسیح(ع) نسبت داد و آثاری بر آنها مترتب نمود. پس چیزی که در انجیل متی نقل شده که مسیح گفته است این خون من هست که با آن پیمان جدید را مهر می­کنم و... امثال این گونه مطالب نمی­تواند سخن مسیح باشد تا مورد پذیرش قرار گیرد.   

اما آنچه که در باب 53 کتاب اشعیاء آمده است اولا از چیزی سخن می­گوید که که در گذشته واقع شده است و در برخی جملات هم که دلالت بر آینده دارد هیچ قرینه­ای وجود ندارد که چنین شخصی در آینده خواهد آمد و برای گناهان ذاتی بشر قربانی خواهد شد. ثانیا به فرض اینکه این سخنان اشعیای نبی باشد بر دیگران هیچ التزامی نیست که مصداق این سخنان را مشخص کند و اسلام به کسی این وعده را نداده است که هر چه در این کتابها ذکر شده است اسلام پاسخگوی آن است. ثالثا به دلیل تحریف آشکار این کتابها که در محل خودش ثابت شده؛ این کتابها دارای اعتبار نمی­باشند تا ما خود را ملزم به دفاع از آنها بدانیم.

 اما بطلان و غیر معقول بودن اصل مسئله فداء که از ارکان عقاید مسیحیت موجود به شمار می­آید، با بیان مطالب زیر ثابت می­گردد:

1.داستان گناه حضرت آدم(ع) در تورات به صورت مفصل به آن پرداخته شده است. [4] و در عهد جدید این داستان منعکس نشده است فقط در رساله­های پولس که یک یهودی الاصل بوده به گناه آدم اشاره شده[5] و سپس در رساله­های او و برخی دیگر از رسولان به مسئله کفاره این گناه پرداخته شده است. و مسیحیت امروزی هم بر گرفته از نظریات پولس است که در حقیقت می­توان گفت او مؤسس اصلی مسیحیت رایج است هر چند خود مسیحیان او را مؤسس دوم این آیین می­دانند.[6]

خوردن حضرت آدم و حوا از درخت ممنوعه در بهشت که عالم تکلیف نیست گناه به حساب نمی­آید. علامه طباطبایی می­گوید واقعه حضرت آدم(ع) پیش از تشریع اصل دین اتفاق افتاده و بهشت و باغی که در آن ساکن بود، بهشت برزخی بوده که در زندگی غیر دنیوی و مادی تمثل داشته است و نهی خداوند هم از خوردن میوه­ی درخت ممنوعه ارشادی بوده نه مولوی، و مخالفت نهی ارشادی معصیت و گناه شمرده نمی­شود و آن­چه گناه و معصیت بر آن مترتب می­گردد مخالفت امر مولوی و تکلیفی است.[7] با چشم­پوشی از آن­چه که قرآن در باره گناه آدم بیان گردیده، خود آموزه­های مسیحیت کافی در نفی گناه آدم(ع) و یا لا اقل در برداشته شدن آثار تشریعی آن می­باشد، ، زیرا اولا شبیه آنچه را که ازعلامه طباطبایی در نفی گناه حضرت آدم(ع) نقل نمودیم خود پولس نیز در ببیشتر نامه­های خود به آن تاکید دارد و آن را مبنای این رکن مسیحیت قرار داده و گفته است: « قبل از شریعت گناه در جهان می­بود، لکن گناه محسوب نمی­شود در جایی­که شریعت نیست»[8] و باز گفته است: « بدون شریعت گناه مرده است و من از قبل بدون شریعت زنده می­بودم، لکن چون حکم آمد گناه زنده گشت و من مردم».[9] با توجه به این مطالب چون در بهشت به علت این که دار تکلیف نیست، شریعت وجود نداشته است، پس خوردن میوه ممنوعه توسط حضرت آدم وحضرت حوا گناه محسوب نمی­شود. ثانیا همو می­گوید: «زن را اجازه نمی­دهم که تعلیم دهد یا بر شوهر مسلط شود، بلکه در سکوت بماند؛ زیرا که آدم اول ساخته شد و بعد حوا، و آدم فریب نخورد بلکه زن فریب خورد و در تقصیر گرفتار شد، اما به زاییدن رستگار خواهد شد اگر در ایمان و قدوسیت و تقوا ثابت قدم بماند.[10]

از این سخنان پولس استفاده می­شود که حضرت آدم(ع) مرتکب گناه نشده تا چه رسد که گناه او به عنوان گناه ذاتی به همه بشر سرایت نموده و برای برداشته شدن آن نیازی به قربانی باشد. و گناه حضرت حوا هم که به گفته وی به زنان سرایت نموده، با درد زایمان جبران ­گردیده است.

 ثالثا طبق نقل تورات خداوند برای هر کدام از مار و حوا و آدم که این واقعه را آفریدند و همگی در گناه آن شریک بودند، جزا­های خاصی را به عنوان نتیجه گناهان شان در عالم تکوین  مقرر نموده و هرکدام در نسل­های خود به جزای عمل­شان رسیده­اند و این آثار گناه تا برپایی روز قیامت ادامه داشته و به هیچ وجه قابل برداشتن نمی­باشد زیرا این جزا­ها بر طبق ناموس طبیعت بر این موجودات بار گردیده و فقط با خرق عادت قابل رفع می­باشند نه با قربانی و فدیه دادن.

در تورات آمده که نتیجه گناه مار این می­شود که او از همه حیوانات صحرا ملعون­تر باشد و بر شکمش راه برود و در تمام عمر خاک بخورد ودر میان ذریه او و انسان تا پایان تاریخ عداوت و دشمنی وجود داشته باشد. و نتیجه گناه حوا این است که در هنگام زایمان درد و الم زیاد را تحمل کند و به شوهرش اشتیاق داشته و مرد بر زن حکمرانی کند. و چون گناه آدم به خاطر این بوده که در خوردن میوه ممنوعه از زنش اطاعت نموده در نتیجه آن زمین ملعون گشته و خار و خس را  در خود خواهد رو یانید ومرد­ها در تمام ایام عمر خود از آن با رنج تغذیه خواهد نمود و با ریختن عرق پیشانی، نان خواهد خورد تا زمانی که به خاک برگردد.[11]

این مطالب تورات که جزء مهم کتاب مقدس مسیحیان به شمار می­آید، به وضوح می­گوید که گناهی که به همدستی مار و حوا پس از خلقت آدم و حوا به وقوع پیوست آثارش منحصر در اموری است که برای مار از یک طرف و زن و مرد از طرف دیگر، به صورت تکوینی بر آن  مترتب شده و تا روز قیامت ادامه خواهد داشت و دارای اثر دیگری آن هم به صورت ماندگار نبوده که نسل بشر را به خود آلوده کرده، تا برای رفع آن یک انسان یا به پندار مسیحیان پسر خدا ، قربانی و فداگردد. این گناه هر چه بوده، همانست که آثار آن به طبق همین آموزه در جهان تکوین به عنوان عقاب و جزای گناه­کاران متبلور گردیده و معقول نیست که با وجود این عذاب­های گوناگون، عقاب اخروی هم بر آن مترتب گردد.

2. مسیحیان گناه آدم(ع) را بهانه گرفته و برای نسل بشر گناه ذاتی و اصلی ساخته و معتقدند که این گناه در ذات تمام افراد بشر نسل به نسل منتقل شده و همگی به گناه پدر اولی شان آلوده گشته و این گناه، پاکی و معصومیت را از نسل آدم به گونه­ای از بین برده که همگی باید به خاطر آن عقاب شوند و به هلاک ابدی برسند.

این آموزه که شالوده و بنیان مسیحیت را می سازد، از تفکرات انحرافی یهودیان توسط پولس به سوی آیین مسیحیت سرایت داده شده و پر و بال بیشتری به آن داده است. زیرا قبل از پولس، یهودیان معتقد بودند که آدم گناه را به جهان وارد کرد و طبیعت انسان را برای همیشه دگرگون ساخت. و درین باره متنی از «باروک» یهودی این­گونه نقل شده است: همین­که او[یعنی آدم] عصیان ورزید، مرگ طغیان کرد، سوگواری معنا یافت، اندوه فراهم گردید، رنج آفریده شد و تعب افزایش یافت. غرور استقرار خویش را آغاز کرد، ... بزرگی انسانیت کاهش یافت و خوبی رنگ باخت.(مکاشفه دوم باروک، 56: 6) و باز گفته است: اگر آدم اولین گناهکار بود و مرگ را برای کسانی فراهم کرد که در زمان او هنوز به وجود نیامده بودند، در عین حال هر یک از کسانی که از او زاده شده اند برای خود مجازات آینده یا جلال را فراهم کرده است...ما همه آدم خویش هستیم.(مکاشفه دوم باروک، 44: 15-19)[12]

 به گفته «پیترز» این دو متن که حقانیت «گناه اصلی» را تایید می­کنندو در عین حال مدافع اختیار انسان هستند، از کتاب «مکاشفه باروک» که یک اثر یهودی مربوط به سال­های پس از هفتاد میلادی است، گرفته شده است؛ پس با اندیشه پولس فریسی­الاصل[ یکی از فرقه های یهود] که با محتوای این دو متن شباهت و نیز تفاوت اساسی دارد، تقریبا همزمان است.[13]

 پولس می­گوید: به وساطت یک آدم، گناه داخل جهان گردید و به وساطت گناه، موت[یعنی گناه باعث شد که مرگ هم وارد جهان شود] و به این گونه موت بر همه­ی مردم طاری گشت از آنجا که همه گناه کردند.[14]

 پولس به تبع این سخن با شتاب به چیزی دیگری می­پردازد و آن این­که عیسی یا آدم دوم نوع بشر را از سلطه جهانی گناه آزاد می­کند.[15]

 البته تردیدی نیست که گناه آثار تکوینی و تشریعی نا خوش­آیند در فرد و جامعه ایجاد می­کند. و نیز  روح و جسم گناه کننده را متاثر نموده و باعث انحرافات او از جاده انسانیت و فطرت پاک انسانی می­شود. و همچنین امکان دارد که در روح و جسم اولاد او هم تاثیرات منفی بر جای گذارد. ولی به حکم عقل آثار تشریعی آن که مشتمل بر سرزنش و مجازات و کیفر دنیوی و عقاب و عذاب اخروی می­شود، از مرتکب گناه به هیچ کسی تجاوز نمی­کند؛ زیرا این گونه آثار گناه از امور تکوینی و طبیعی نیست که با ژنیتیک از پدر به فرزند منتقل شود. مثلا اگر کسی از همین افراد موجود عصر ما مرتکب گناه و جنایتی شود که حکمش مثلا اعدام باشد، نه تنها هیچ عاقلی بلکه هیچ انسانی فرزاندان و اولاد موجود اورا در کنار پدر محکوم به قتل نمی­کند تا چه رسد به آن اولاد او که بعد از انجام این گناه به دنیا بیایند. وقتی که آثار تشریعی و قانونی یک گناه  از شخص مرتکب گناه به  اولاد او قابل انتقال نمی باشد، خود گناه که یک فعل و کاری است که در مدت زمان کوتاه در فضای خارج از انسان انجام می­گیرد، محال است که به فرزندان و اولاد او منتقل شود. مثلا کسی آدمی را کشت و بعد از آن از این شخص قاتل اولادی به وجود آمد، این قتل پدر که یک فعل خارجی است ممکن نیست که به اولاد او به وسیله ارث یا هر سبب دیگر منتقل شود، حتی اگر اولاد او هم مرتکب قتل شوند نمی توان گفت گناه پدر به آنان منتقل شده و این همان قتلی است که پدر شان انجام داده بود.

 هر چند برخی از مسیحیان تلاش نموده اند که برای انتقال گناه از آدم به فرزندانش راه چاره­ای پیدا کنند، تا این رکن اصلی آیین مسیحیت مورد خدشه قرار نگیرد؛ لکن مطالبی را برای توجیه این آموزه بیان کرده اند که هیچ اساس علمی، عقلی و عقلایی ندارد. مثلا می­گویند موضوع گناه نفس ناطقه است و می­پندارند که نفس ناطقه همراه با نطفه منتقل می­شود به گونه­ای که به نظر می رسد یک نفس آلوده نفوس آلوده­ی دیگری را تولید کند. برخی از مسیحیان این نظریه را باطل دانسته و گفته است که نفس از پدر به فرزند منتقل نمی­شود بلکه نقایص جسم از پدر به کودک منتقل می­شود... از آنجا که جسم با نفس تناسب دارد و از آن­جا که نقایص نفس و جسم در یک­دیگر تاثیر می­گذارند به همین شیوه، نقص مجرمانه­ی نفس با انتقال نطفه به کودک منتقل می­شود، گرچه خود نطفه موضوع جرم نیست.[16]

 به فرض این­که این فرضیه­ها درست باشند، فقط می توانند این را ثابت کنند که صفات طبیعی و روحی که در نطفه اصلی وجود دارد، می­توانند قابل انتقال به نطفه­هایی باشند که از آن به وجود می­آیند؛ اما هیچ ربطی به گناه و جرم که یک عمل و فعل خارجی است ندارد؛ زیرا گناه که یک کار خارجی  است ربطی به نطفه ندارد.

 علاوه بر این، فرضیه دوم نیز از نظر اکویناس مسیحی باطل می­باشد و گفته اند بر فرض این­که نقایص جسمی از طریق توالد و تناسل از پدر به کودک منتقل شود و بر فرض این­که برخی از نقایص نفس از طریق نقص در یک خصلت جسمی مانند تولد کودن از کودن انتقال یابد، موروثی بودن نقایص ظاهرا مفهوم جرم را که اساسا یک امر اختیاری است، از آن­ها سلب می­کند. بنا بر این حتی اگر فرض کنیم که نفس ناطقه به طور ژنیتیک منتقل می شود، از آنجا که لکه موجود بر نفس کودک در اراده او نیست، آن لکه و نقص را نمی توان جرمی دانست که کودک را موضوع مجازات قرار دهد.

توماس اکویناس متکلم نامدار مسیحی با باطل دانستن این دو فرضیه، خودش راهی دیگری پیشنهاد می­کند. او می­گوید همه­ی کسانی که از آدم زاده می­شوند می توان از جهت داشتن طبیعت مشترکی که از پدر نخستین خویش به دست آورده اند، یک انسان بدانیم درست همانطوری­که در موضوعات سیاسی همه­ی کسانی که  عضو یک جامعه هستند، مانند اندام­های یک جسم شناخته می­شوندو همه جامعه مانند یک انسان است ... همین طور جمعیت انسان­هایی که از آدم زاده شده­اند، اندام های بی­شمار یک جسمند.

 وی در ادامه این مقایسه، انتقال گناه از پدر به اولاد و ارادی بودن آن نسبت به اولاد را به اعضای بدن یک انسان تشبیه کرده و می­گوید: عمل یک عضو بدن، مثلا دست، ارادی است، نه به اراده خود دست، بلکه به اراده نفس که محرک نخستین اندام­هاست. بنا بر این قتلی که دست مرتکب می شود، به عنوان یک گناه بدون در نظر گرفتن تعلق آن به بدن، به دست نسبت داده نمی شود، بلکه انتساب آن به دست به عنوان چیزی متعلق به انسان است که با نخستین حرکت آدمی حرکت می­کند. به همین شیوه اختلالی که در انسان مولود از آدم پدید آمده، ارادی است نه به اراده خود او، بلکه به اراده نخستین پدر وی که با حرکت نسل­ها تمام کسانی را که از او پدید آمده اند حرکت می دهد درست همان طور که اراده نفس، تمام اعضای بدن را به سوی اعمال آنها حرکت می دهد. گناهی که بدین گونه از نخستین پدر به نسل او منتقل می شود، به همین دلیل اصلی نامیده می­شود، درست همان طور که گناهی که از نفس به سوی اعضای بدن روانه می شود، فعلی خوانده می­شود...[17]

 این دانشمند مسیحی نهایت تلاش خود را انجام داده تا راهی برای انتقال گناه و جرم حضرت آدم(ع) به اولاد و نسل او پیدا کند. ولی تلاش او هم سودی ندارد زیرا با وجود این­که این مقایسه و تشبیه مع­الفارق است و هیچ وجه شبهی بین آنها وجود ندارد، با مقایسه و تشبیه چیزی به چیز دیگر، مشکل یک امر تکوینی حل نمی شود به خصوص که این امر تکوینی مبنای اعتقادی و رکن اصلی دین باشد.

ثانیا اعضای یک جامعه هرگز مانند اعضای بدن یک انسان نیست زیرا اعضای بدن یک جسم با یک نفس مشترک کنترل می شود و اعمال و رفتار هر عضو از بدن از اراده نفس متعلق به همین بدن ناشی می شود؛ اما اعضای یک جامعه هر کدام دارای نفس مستقل هستند و کوچکترین ربطی باهم ندارند و لذا کار هر فردی از جامعه مربوط به نفس خود اوست.

ثالثا با توجه به این­که اعضای بدن یک انسان مجموعه واحدی را در تحت کنترل یک نفس تشکیل می دهد، تشبیه افراد انسان در برابر پدر او حضرت آدم(ع) با اعضای یک بدن در برابر نفسی که به آن تعلق دارند غیر معقول می­باشد؛ زیرا تمام اعضای یک بدن به وسیله یک نفس اداره و کنترل می شود و افعال و حرکاتی که از طرف هر عضوی از بدن انجام گیرد، به همین  نفس نسبت داده می شود و هیچ ربطی به نفس حضرت آدم ندارد تا گفته شود این حرکات با تحریک و کنترل نفس آدم به وجود آمده است؛ چون حضرت آدم خودش دارای نفس مستقل بوده و هر کدام از اولاد او هم دارای نفس جداگانه هستند و هر نفسی مسئول کار و حرکت خود می باشد.

 به هر حال هیچ راهی برای انتقال جرم و گناه و آثار تشریعی آن از فردی به فرد دیگری وجود ندارد و چنین انتقالی عقلا محال می باشد. و عدم انتقال گناه حضرت آدم به اولاد او دیگر نیازی نیست که کسی برای نجات بشر از گناه ذاتی کشته شود.

3.  با فرض پذیرش این­که گناه آدم وارد جهان شده و عصمت را از بین برده است، در اناجیل و یا حتی در نامه­های رسولان از زبان حضرت مسیح(ع) نقل نشده است که او برای از بین بردن این گناه اصیل آمده و کشته می­شود بلکه فقط پیش­گویی­هایی در رابطه با کشته شدنش در اناجیل به او نسبت داده شده است[18] و تمام اناجیل چهار گانه هم بعد از تثبیت عقاید پولس در میان مسیحیان غیریهودی که اکثریت مسیحیان را تشکیل می­دادند تدوین شده اند و این پیشگویی هم مبتنی بر عقاید شخصی پولس می باشد و ربطی به حضرت مسیح ندارد.

4. این عقیده با آموزه­های دیگر عهد جدید منافات دارد زیرا در اناجیل و قسمت­های دیگر عهد جدید وجود گناه حتی در میان پیروان مسیح مسلم گرفته شده و مسیحیان برای بخشش گناهان  در آینده و حال روش دعا کردن را می آموخته و زمانی که یکی از شاگردان به وی گفت: خداوندا دعا کردن را به ما تعلیم نما ... بدیشان گفت هرگاه دعا کنید گویید: ... نان کفاف ما را به روز به ما بده وگناهان ما را ببخش زیرا ما نیز هر قرض­دار خود را می­بخشیم و ما را در آزمایش میاور بلکه ما را از شریر رهایی ده.[19]

 5. هیچ رابطه منطقی، علمی وشرعی بین قربانی شدن حضرت مسیح (ع) وبخشیده شدن گناهان بشر وجود ندارد و لذا با هیچ معیاری قابل پذیرش نمی­باشد.

 6. به فرض این­که حضرت مسیح برای نجات بشر از گناه خلق شده و یا خداوند پسرش را به شکل انسان در آورده، چرا این کار را بعد از تحقق گناه توسط آدم(ع) انجام نداد تا نوع بشر از همان ابتداء از گناه پاک می شدند و دنیا به گناه اصیل آلوده نمی گردید. آیا با توجه به این که این کار برای خدا ممکن بوده، تاخیر در این امر در برابر انسان­هایی که قبل از کشته شدن مسیح(ع) تا زمان آدم(ع) می­زیسته اند، ظلم صریح به حساب نمی­آید؟! قطعا خداوند حکیم و دانا  مبرای ازین بازی­های ظالمانه می باشد. هر چند مسیحیان می­گویند تجسد مسیح به عنوان نجات دهنده انسان از گناه و به عنوان وحی کننده راه نجات و رستگاری است و از آدم تا مسیح عصر غیبت و حسرت است و نجات وپیروزی در مسیح و قربانی اوست.[20] ولی این سخن نمی­تواند مشکل را حل کند؛ زیرا اولا هیچ دلیلی بر عصر غیبت و حسرت وجود ندارد بلکه می توان گفت وجود حسرت و غیبت بدون علت خود جفا در حق انسان­های این زمان می­باشد. ثانیا اگر قابل پذیرش باشد که این عصر غیبت و حسرت با ظهور مسیح و کشته شدن او به پایان رسیده است آن نجات و پیروزی که به پندار مسیحیان  بعد از کشته شدن مسیح به وجود آمده و موجب نابودی حسرت و غیبت گردیده، چه چیزی می تواند باشد؟ در حالی که می بینیم بشریت هنوز غرق در گناه و رنج­های معنوی و جسمی ودنیوی بسر می­برند و هیچ تفاوتی در هیچ بعدی از ابعاد باطنی و بیرونی مردم از حیث گناه و ظلم و امثال اینها به وجود نیامده، بلکه وضع بدتر هم شده است. آثار این پیروزی ونجات در کجا ظاهر شده که اصلا قابل درک عقلی و فطری و حس ظاهری نمی باشد؟

  7. مسئله فدا شدن حضرت مسیح(ع)برای بخشیده شدن گناهان بشر مبتلا به یک تناقض وپارادوکس آشکار می­باشد؛ زیرا لااقل در مورد قاتلان حضرت مسیح این قاعده صدق نمی کند زیرا آنان مرتکب قتل شده و در اناجیل از زبان خود حضرت مسیح قاتلین او به ویژه یهودای اسخریوطی که یک از حواریون مسیح بود، موردلعن و نفرین قرار گرفته است. حضرت مسیح بنا بر نقل انجیل در مراسم شام آخر گفته است که: وای به آن کسی که پسر انسان بدست او تسلیم کرده شود و آن شخص را بهتر بودی که تولد نیافتی.[21] 

8. اصلا مسیحیان نمی­توانند ثابت کنند که حضرت مسیح کشته شده است بلکه یهودیان ادعا کردند که مسیح را کشتند و سپس مسیحیان هم گمان کردند که یهودیان حضرت مسیح عیسی بن مریم را کشته اند و باز[چون اورا زنده دیده اند] گمان کرده ند که خداوند او را دوباره زنده کرده و از قبرش بیرون آوره است. بنا براین مسیحیان دلیل قابل پذیرش تاریخی بر قتل حضرت مسیح ندارند.

 در نتیجه می­توان گفت که پولس وپیروان او این داستان را برای باز کردن در به سوی ارتکاب گناه ومعصیت ساخته و پرداخته­اند. دلیل بر این مدعا مطالب موجود در نامه­های پولس است که شریعت را از دین مسیحت نفی کرده است. مثلا او می­گوید: ما نسبت به شریعت که موجب بردگی مابود مرده ایم، ازین پس باید خدا را به وسیله روح­القدس­ خدمت کرد نه مانند گذشته که از قوانین نوشته شده اطاعت می کردیم.[22]

 


[1]. توماس، ميشل، کلام مسيحي، ترجمه حسين توفيقي، قم، مرکز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، ص158.

[2]. عهد جديد، انجيل لوقا، فصل اول، جمعه 1ـ4.

[3]. سردار کابلي، حيدر قلي خان قزلباش، مقدمه انجيل برنابا، تهران، المعي، چاپ چهارم، 1383ش، ص19ـ20.

[4] . عهد عتیق، سفر پیدایش، فصل 3: 1-7.

[5] . رک: عهد جدید،رساله پولس به رومیان، 5: 12.

[6] . رک: جان بایر ناس، تاریخ جامع ادیان، تهران، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چهاردهم، 1386ش،ص613.

[7] . طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات جامعه مدرسین، ج14ص222.

[8] . رساله پولس به رومیان، 5: 13.

[9] . رساله پولس به رومیان، 7: 8و9.

[10] . رساله اول پولس به تیموتائوس، 2: 13-15.

[11] . رک: سفر پیدایش، 3: 14-19.

[12] . اف. ئی. پیترز، یهودیت، مسیحیت و اسلام، ترجمه: توفیقی،حسین قم، مرکزمطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب،اول، 1384ش، ج1ص48-49.

[13] . همان. ص49.

[14] . رساله پولس به رومیان، 5: 12.

[15] . یهودیت، مسیحیت و اسلام،ج1ص49

[16] . همان، ص50-51.

[17] . یهودیت، مسیحیت و اسلام، ج1ص51-52.

[18] . رک: متی، 16: 21 و 20: 17-19؛ مرقس، 18: 31 به بعد

[19] . لوقا 11: 1-2

[20] . برانتل، جورج، آیین کاتولیک، ترجمه قنبری حسن ، ص70، قم، مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب، اول، 1381ش.

[21] . متی، 26: 20-25.

[22] . نامه پولس به رومیان، 7: 5-6 و 4: 12.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۶۴
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.