منظور از غسل تعميد چيست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

منظور از غسل تعميد چيست؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

بهداشت يکي از اساسي­ترين نياز بشريت است که هر شخصي با هر ايده و تفکري که باشد نيازمند مراعات آن مي­باشد تا در زندگي خود با آرامش و آسايش بيشتر و دور از آلودگي­ها و بيماري­ها زندگي کند، خداوند متعال در دستورات خود به پيامبران خويش همه گان را به اين نياز آگاه نموده است اما آنچه اين مقوله را برجسته­تر نموده و دين الهي را از ديگر انديشه­ها متمايز ساخته، توجه به سلامت و بهداشت روح و روان در کنار سلامت جسم است و در واقع در انديشه ديني آنچه اصل است بهداشت و سلامت روح از آلودگي­هاي گناه مي­باشد و در کنار آن به بهداشت جسم نيز اهميت داده شده است چرا که اگر روح آلوده باشد جسم را نيز به آلودگي خواهد کشاند.

اين دستور در انديشه­هاي ديني با عنوان­هاي متفاوتي آمده است به طوري که در يهوديت در چند مورد بايستي مکلف غسل نمايد از جمله: در هنگام محتلم شدن؛ بعد از همبستري با همسر؛ پس از دوران قاعدگي؛ پس از وضع حمل؛ پس از خوردن گوشت ناپاک؛ بعد از تماس با مرده يا قبر؛ تماس با فرد مبتلا به پيسي و... .[1]

غسل تعميد يکي از دستورات الهي براي يهود و مسيحيان است و چنانچه از قاموس کتاب مقدس استفاده مي­شود اين غسل براي توبه کردن بوده يعني افرادي که از گناه پشيمان مي شدند با غسل توبه با خود عهد و پيمان مي­بستند که ديگر دور گناه نرفته و خداوند متعال را با انجام دادن واجبات الهي از خود راضي نگه دارند و حضرت يحيي نيز مردم را با اين غسل کردن به سوي توبه و بازگشت از گناه تبليغ مي نمود.[2]

غسل تعميد در مسيحيت امروزي

بر اثر انحرافاتي که در انديشه­هاي مسيحيت رخ داده اين عمل الهي نيز از بدعت­ها و انحراف مصون نمانده و هر يک از کليساها و مکاتب مسيحي آن را به گونه­اي مختلف از ديگري انجام مي­دهند که عبارت از:

1. تعميد دهنده از تعميد کننده مي­پرسد از کليسا و خداوند چه مي­خواهي؟

او جواب مي­دهد: ايمان را به قصد زندگي جاودان (با توجه به اينکه بچه­ها نيز غسل تعميد داده مي­شوند اگر تعميد کننده بچه باشد بايستي پدر و مادر اين جواب را به کشيش بدهند)؛

2. کشيش ارواح خبيثه را از او بيرون مي­کند و نشان صليب را بر او ترسيم مي­کند و دست­ها را بر او مي­نهد؛

3. اندکي نمک که در انديشه مسيحيان امروزي نمادي از حکمت است در زير زبانش مي­گذارد و سپس او را به کليسا مي­برد و مي­گويد به معبد خداي درآي تا در زندگي جاودان با مسيح سهيم گردي؛

4. گوش­ها و سوراخ­هاي بيني او را لمس کرده و مي­گويد: باز شو؛

5. با روغن تدهين مي­کند (مقداري روغن بر بدنش مي­مالد)؛

6. شهادت سه بخش تثليث را به زبان مي­آورد (پدر، پسر و روح القدس)؛

7. کشيش آبي بر سر او مي ريزد و مي­گويد: به نام پدر، پسر و روح القدس تو را تعميد مي­دهم؛

8. نام او را تغيير داده و نامي جديد بر او مي گذارد؛

9. لباس سفيد به او مي پوشاند.[3]

البته اين مراسم اختلافاتي در کليساها دارد که از آن جمله: 1. برخي کليساها با ريختن آب بر سر شخص او را تعميد مي­دهند؛ 2. برخي مي­گويند بايد زير آب رفته و دوباره بيرون بيايد؛ 3. برخي شخص را به آب­هاي طبيعي مانند نهرها و درياچه ها مي برند؛ 4. برخي از پروتستان­ها به جاي «من تو را به نام پدر، پسر و روح القدس» تعميد مي­دهم، مي­گويند: من تو را به نام عيسي تعميد مي دهم؛[4] 5. عده اي مي­گويند بايد سه بار در آب فرو رود؛ 6. برخي مي­گويند بايد بالغ باشد و تعميد بچه جايز نيست ولي عده­اي مي­گويند بچه هم بايد غسل تعميد داده شود؛ 7. و ... .[5]

با نگاهي به اين اختلاف­ها مي­توان نتيجه گرفت که غسل تعميدي که امروزه مسيحيان دارند از مسير اصلي خود منحرف گشته و به جاي عبادت و توبه فقط يک مراسم خشک و با اختلاف فراوان شده است و با اين گونه مراسم ها هيچ اثري براي تعميد شونده نخواهد گذاشت، چنانچه خود مسيحي ها نيز گاهي به اين امر اعتراف مي کنند. در قاموس کتاب آمده است که غسل تعميد يکي از قواعد دينيه است که قبل از مسيح نيز معروف بوده و علامت طهارت از نجاسات و ناپاکي­ها و آلودگي هاي معصيت است. پس از غسل تعميد کننده از خداوند متعال طلب آمرزش گناه نموده و نفس خود را وقف خدمت و اطاعت خداوند مي­نمايد و لکن بايد دانست که خود غسل تعميد في حد ذاته سبب پاکي از گناه نمي شود چنانچه از واقعه کرنيليوس و حکايت شمعون ساحر مي­توان نتيجه گرفت که با اينکه غسل تعميد داده بودند و روح القدس در آنها داخل شده بود ولي باز به سمت گناه مي­رفتند.[6]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ مسيحيت از لابه لاي متون، رابرت­اي . وان وورست، مترجمان جواد باغباني و عباس رسول زاده.

2ـ تحقيقي در دين مسيح؛ جلال الدين آشتياني.

 


[1]. دنيز ماسون، قرآن و کتاب مقدس درون مايه هاي مشترک، ترجمه فاطمه سادات تهامي، تهران، انتشارات دفتر پژوهش و نشر سهروردي، چاپ اول، 1385ش، ج2، ص607.

[2]. مستر هاکس، قاموس کتاب مقدس، تهران، انتشارات اساطير، چاپ اول، 1377ش، ص358.

[3]. قرآن و کتاب مقدس درون مايه هاي مشترک، همان، ص319.

[4]. ميشل، توماس، کلام مسيحي، ترجمه توفيقي، حسين، قم، مرکز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، چاپ اول، 1377ش، ص93.

[5]. قاموس کتاب مقدس، همان، ص357.

[6]. همان.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۲۲۳
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.