منظور از غسل تعميد چيست؟
منظور از غسل تعميد چيست؟
پرسش
پاسخ
بهداشت يکي از اساسيترين نياز بشريت است که هر شخصي با هر ايده و تفکري که باشد نيازمند مراعات آن ميباشد تا در زندگي خود با آرامش و آسايش بيشتر و دور از آلودگيها و بيماريها زندگي کند، خداوند متعال در دستورات خود به پيامبران خويش همه گان را به اين نياز آگاه نموده است اما آنچه اين مقوله را برجستهتر نموده و دين الهي را از ديگر انديشهها متمايز ساخته، توجه به سلامت و بهداشت روح و روان در کنار سلامت جسم است و در واقع در انديشه ديني آنچه اصل است بهداشت و سلامت روح از آلودگيهاي گناه ميباشد و در کنار آن به بهداشت جسم نيز اهميت داده شده است چرا که اگر روح آلوده باشد جسم را نيز به آلودگي خواهد کشاند.
اين دستور در انديشههاي ديني با عنوانهاي متفاوتي آمده است به طوري که در يهوديت در چند مورد بايستي مکلف غسل نمايد از جمله: در هنگام محتلم شدن؛ بعد از همبستري با همسر؛ پس از دوران قاعدگي؛ پس از وضع حمل؛ پس از خوردن گوشت ناپاک؛ بعد از تماس با مرده يا قبر؛ تماس با فرد مبتلا به پيسي و... .[1]
غسل تعميد يکي از دستورات الهي براي يهود و مسيحيان است و چنانچه از قاموس کتاب مقدس استفاده ميشود اين غسل براي توبه کردن بوده يعني افرادي که از گناه پشيمان مي شدند با غسل توبه با خود عهد و پيمان ميبستند که ديگر دور گناه نرفته و خداوند متعال را با انجام دادن واجبات الهي از خود راضي نگه دارند و حضرت يحيي نيز مردم را با اين غسل کردن به سوي توبه و بازگشت از گناه تبليغ مي نمود.[2]
غسل تعميد در مسيحيت امروزي
بر اثر انحرافاتي که در انديشههاي مسيحيت رخ داده اين عمل الهي نيز از بدعتها و انحراف مصون نمانده و هر يک از کليساها و مکاتب مسيحي آن را به گونهاي مختلف از ديگري انجام ميدهند که عبارت از:
1. تعميد دهنده از تعميد کننده ميپرسد از کليسا و خداوند چه ميخواهي؟
او جواب ميدهد: ايمان را به قصد زندگي جاودان (با توجه به اينکه بچهها نيز غسل تعميد داده ميشوند اگر تعميد کننده بچه باشد بايستي پدر و مادر اين جواب را به کشيش بدهند)؛
2. کشيش ارواح خبيثه را از او بيرون ميکند و نشان صليب را بر او ترسيم ميکند و دستها را بر او مينهد؛
3. اندکي نمک که در انديشه مسيحيان امروزي نمادي از حکمت است در زير زبانش ميگذارد و سپس او را به کليسا ميبرد و ميگويد به معبد خداي درآي تا در زندگي جاودان با مسيح سهيم گردي؛
4. گوشها و سوراخهاي بيني او را لمس کرده و ميگويد: باز شو؛
5. با روغن تدهين ميکند (مقداري روغن بر بدنش ميمالد)؛
6. شهادت سه بخش تثليث را به زبان ميآورد (پدر، پسر و روح القدس)؛
7. کشيش آبي بر سر او مي ريزد و ميگويد: به نام پدر، پسر و روح القدس تو را تعميد ميدهم؛
8. نام او را تغيير داده و نامي جديد بر او مي گذارد؛
9. لباس سفيد به او مي پوشاند.[3]
البته اين مراسم اختلافاتي در کليساها دارد که از آن جمله: 1. برخي کليساها با ريختن آب بر سر شخص او را تعميد ميدهند؛ 2. برخي ميگويند بايد زير آب رفته و دوباره بيرون بيايد؛ 3. برخي شخص را به آبهاي طبيعي مانند نهرها و درياچه ها مي برند؛ 4. برخي از پروتستانها به جاي «من تو را به نام پدر، پسر و روح القدس» تعميد ميدهم، ميگويند: من تو را به نام عيسي تعميد مي دهم؛[4] 5. عده اي ميگويند بايد سه بار در آب فرو رود؛ 6. برخي ميگويند بايد بالغ باشد و تعميد بچه جايز نيست ولي عدهاي ميگويند بچه هم بايد غسل تعميد داده شود؛ 7. و ... .[5]
با نگاهي به اين اختلافها ميتوان نتيجه گرفت که غسل تعميدي که امروزه مسيحيان دارند از مسير اصلي خود منحرف گشته و به جاي عبادت و توبه فقط يک مراسم خشک و با اختلاف فراوان شده است و با اين گونه مراسم ها هيچ اثري براي تعميد شونده نخواهد گذاشت، چنانچه خود مسيحي ها نيز گاهي به اين امر اعتراف مي کنند. در قاموس کتاب آمده است که غسل تعميد يکي از قواعد دينيه است که قبل از مسيح نيز معروف بوده و علامت طهارت از نجاسات و ناپاکيها و آلودگي هاي معصيت است. پس از غسل تعميد کننده از خداوند متعال طلب آمرزش گناه نموده و نفس خود را وقف خدمت و اطاعت خداوند مينمايد و لکن بايد دانست که خود غسل تعميد في حد ذاته سبب پاکي از گناه نمي شود چنانچه از واقعه کرنيليوس و حکايت شمعون ساحر ميتوان نتيجه گرفت که با اينکه غسل تعميد داده بودند و روح القدس در آنها داخل شده بود ولي باز به سمت گناه ميرفتند.[6]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ مسيحيت از لابه لاي متون، رابرتاي . وان وورست، مترجمان جواد باغباني و عباس رسول زاده.
2ـ تحقيقي در دين مسيح؛ جلال الدين آشتياني.
[1]. دنيز ماسون، قرآن و کتاب مقدس درون مايه هاي مشترک، ترجمه فاطمه سادات تهامي، تهران، انتشارات دفتر پژوهش و نشر سهروردي، چاپ اول، 1385ش، ج2، ص607.
[2]. مستر هاکس، قاموس کتاب مقدس، تهران، انتشارات اساطير، چاپ اول، 1377ش، ص358.
[3]. قرآن و کتاب مقدس درون مايه هاي مشترک، همان، ص319.
[4]. ميشل، توماس، کلام مسيحي، ترجمه توفيقي، حسين، قم، مرکز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، چاپ اول، 1377ش، ص93.
[5]. قاموس کتاب مقدس، همان، ص357.
[6]. همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۲۲۳
منظور از غسل تعميد چيست؟
- نشان کردن
پرسش
منظور از غسل تعميد چيست؟
پاسخ
بهداشت يکي از اساسيترين نياز بشريت است که هر شخصي با هر ايده و تفکري که باشد نيازمند مراعات آن ميباشد تا در زندگي خود با آرامش و آسايش بيشتر و دور از آلودگيها و بيماريها زندگي کند، خداوند متعال در دستورات خود به پيامبران خويش همه گان را به اين نياز آگاه نموده است اما آنچه اين مقوله را برجستهتر نموده و دين الهي را از ديگر انديشهها متمايز ساخته، توجه به سلامت و بهداشت روح و روان در کنار سلامت جسم است و در واقع در انديشه ديني آنچه اصل است بهداشت و سلامت روح از آلودگيهاي گناه ميباشد و در کنار آن به بهداشت جسم نيز اهميت داده شده است چرا که اگر روح آلوده باشد جسم را نيز به آلودگي خواهد کشاند.
اين دستور در انديشههاي ديني با عنوانهاي متفاوتي آمده است به طوري که در يهوديت در چند مورد بايستي مکلف غسل نمايد از جمله: در هنگام محتلم شدن؛ بعد از همبستري با همسر؛ پس از دوران قاعدگي؛ پس از وضع حمل؛ پس از خوردن گوشت ناپاک؛ بعد از تماس با مرده يا قبر؛ تماس با فرد مبتلا به پيسي و... .[1]
غسل تعميد يکي از دستورات الهي براي يهود و مسيحيان است و چنانچه از قاموس کتاب مقدس استفاده ميشود اين غسل براي توبه کردن بوده يعني افرادي که از گناه پشيمان مي شدند با غسل توبه با خود عهد و پيمان ميبستند که ديگر دور گناه نرفته و خداوند متعال را با انجام دادن واجبات الهي از خود راضي نگه دارند و حضرت يحيي نيز مردم را با اين غسل کردن به سوي توبه و بازگشت از گناه تبليغ مي نمود.[2]
غسل تعميد در مسيحيت امروزي
بر اثر انحرافاتي که در انديشههاي مسيحيت رخ داده اين عمل الهي نيز از بدعتها و انحراف مصون نمانده و هر يک از کليساها و مکاتب مسيحي آن را به گونهاي مختلف از ديگري انجام ميدهند که عبارت از:
1. تعميد دهنده از تعميد کننده ميپرسد از کليسا و خداوند چه ميخواهي؟
او جواب ميدهد: ايمان را به قصد زندگي جاودان (با توجه به اينکه بچهها نيز غسل تعميد داده ميشوند اگر تعميد کننده بچه باشد بايستي پدر و مادر اين جواب را به کشيش بدهند)؛
2. کشيش ارواح خبيثه را از او بيرون ميکند و نشان صليب را بر او ترسيم ميکند و دستها را بر او مينهد؛
3. اندکي نمک که در انديشه مسيحيان امروزي نمادي از حکمت است در زير زبانش ميگذارد و سپس او را به کليسا ميبرد و ميگويد به معبد خداي درآي تا در زندگي جاودان با مسيح سهيم گردي؛
4. گوشها و سوراخهاي بيني او را لمس کرده و ميگويد: باز شو؛
5. با روغن تدهين ميکند (مقداري روغن بر بدنش ميمالد)؛
6. شهادت سه بخش تثليث را به زبان ميآورد (پدر، پسر و روح القدس)؛
7. کشيش آبي بر سر او مي ريزد و ميگويد: به نام پدر، پسر و روح القدس تو را تعميد ميدهم؛
8. نام او را تغيير داده و نامي جديد بر او مي گذارد؛
9. لباس سفيد به او مي پوشاند.[3]
البته اين مراسم اختلافاتي در کليساها دارد که از آن جمله: 1. برخي کليساها با ريختن آب بر سر شخص او را تعميد ميدهند؛ 2. برخي ميگويند بايد زير آب رفته و دوباره بيرون بيايد؛ 3. برخي شخص را به آبهاي طبيعي مانند نهرها و درياچه ها مي برند؛ 4. برخي از پروتستانها به جاي «من تو را به نام پدر، پسر و روح القدس» تعميد ميدهم، ميگويند: من تو را به نام عيسي تعميد مي دهم؛[4] 5. عده اي ميگويند بايد سه بار در آب فرو رود؛ 6. برخي ميگويند بايد بالغ باشد و تعميد بچه جايز نيست ولي عدهاي ميگويند بچه هم بايد غسل تعميد داده شود؛ 7. و ... .[5]
با نگاهي به اين اختلافها ميتوان نتيجه گرفت که غسل تعميدي که امروزه مسيحيان دارند از مسير اصلي خود منحرف گشته و به جاي عبادت و توبه فقط يک مراسم خشک و با اختلاف فراوان شده است و با اين گونه مراسم ها هيچ اثري براي تعميد شونده نخواهد گذاشت، چنانچه خود مسيحي ها نيز گاهي به اين امر اعتراف مي کنند. در قاموس کتاب آمده است که غسل تعميد يکي از قواعد دينيه است که قبل از مسيح نيز معروف بوده و علامت طهارت از نجاسات و ناپاکيها و آلودگي هاي معصيت است. پس از غسل تعميد کننده از خداوند متعال طلب آمرزش گناه نموده و نفس خود را وقف خدمت و اطاعت خداوند مينمايد و لکن بايد دانست که خود غسل تعميد في حد ذاته سبب پاکي از گناه نمي شود چنانچه از واقعه کرنيليوس و حکايت شمعون ساحر ميتوان نتيجه گرفت که با اينکه غسل تعميد داده بودند و روح القدس در آنها داخل شده بود ولي باز به سمت گناه ميرفتند.[6]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ مسيحيت از لابه لاي متون، رابرتاي . وان وورست، مترجمان جواد باغباني و عباس رسول زاده.
2ـ تحقيقي در دين مسيح؛ جلال الدين آشتياني.
[1]. دنيز ماسون، قرآن و کتاب مقدس درون مايه هاي مشترک، ترجمه فاطمه سادات تهامي، تهران، انتشارات دفتر پژوهش و نشر سهروردي، چاپ اول، 1385ش، ج2، ص607.
[2]. مستر هاکس، قاموس کتاب مقدس، تهران، انتشارات اساطير، چاپ اول، 1377ش، ص358.
[3]. قرآن و کتاب مقدس درون مايه هاي مشترک، همان، ص319.
[4]. ميشل، توماس، کلام مسيحي، ترجمه توفيقي، حسين، قم، مرکز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، چاپ اول، 1377ش، ص93.
[5]. قاموس کتاب مقدس، همان، ص357.
[6]. همان.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۲۲۳
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.