آيا در اناجيل و تورات امروزي هيچ امري به کشتن مشرکان و دشمنا...

پرسش
پاسخ
سئوالي که پرسيده شده است در مورد جهاد است. در اين مورد در کتب عهدين، و در کتب ابوکريفايي عهدين، که جزء کتب رسمي نيستند و حتي در انجيل برنابا که مورد قبول مسيحيان نيست، هيچ گونه امري به صورت مستقل در نبرد با دشمنان ديده نمي شود اما با دقت در آيات عهدين، جملاتي وجود دارد که اين مهم از آنها فهميده مي شود، با توجه به اينکه هم يهوديان و هم مسيحيان، طبق گفته کتاب مقدس، با نبردهاي فراواني عليه دشمنان خود مواجه بوده اند. اکنون به مواردي از اشارات کتاب مقدس به نبرد يهوديان و مسيحيان با دشمنان مي پردازيم. ابتدا چند نمونه از کتب عهد عتيق را ذکر مي کنيم؛
صحيفه يوشع
يوشع ـ عليه السلام ـ قوم را آماده کرد و معجزه آسا از رود اردن عبور داد (1 ـ 3) و با لشکر خود و همراه با معجزات الهي، اقوام و پادشاهان گوناگون را شکست داد و سرزمين آنان را تصاحب کرد (6 ـ 13).[1] هم چنين در باب بيستم آمده «خداوند، قوم هاي بزرگ و نيرومند را پيش روي شما بيرون رانده و تاکنون کسي نتوانسته است در برابر شما بايستد. هر يک از شما به تنهايي قادر هستيد با يک هزار سرباز دشمن بجنگيد و آنها را شکست دهيد ..
در کتاب اول سموئيل، از جنگ «شائول» با فلسطيني ها سخن گفته و در کتاب دوم سموئيل، بر جنگ داود، دشمنان خارجي و غلبه بر همه آنها و ايجاد حکومت مقتدر، سخن مي گويد.
در کتاب اول پادشاهان آمده است که با سالخوردگي داود، ايشان، سليمان را به جانشيني خود انتخاب مي کند و به او اطاعت از خدا و انجام شريعت و نيز سرکوبي توطئه گران را وصيت مي کند.[2]
عهد جديد
در کتب عهد جديد نيز نمونه هايي وجود دارد که تقويت روحيه دشمن ستيزي از آنها فهميده مي شود که به چند نمونه بسنده مي کنيم. نترسيد از کساني که مي توانند فقط بدن شما را بکشند ولي نمي توانند به روحتان صدمه اي بزنند (متي 10 ـ 28) گمان مبريد که آمده ام صلح و آرامش را بر زمين برقرار سازم. نه من آمده ام تا شمشير را برقرار سازم (متي 10 ـ 34).
اگر بخواهيد جان خود را حفظ کنيد، آن را از دست خواهيد داد؛ ولي اگر جانتان را به خاطر من از دست بدهيد آن را دوباره به دست خواهيد آورد. (متي 10 ـ 39).
مبارزه عيساي مسيح با طغيانگران بني اسرائيل، بخشي از رسالت الهي آن حضرت بوده است و چنين نبود که مسيح فقط به موعظه بسنده کند. قرآن کريم در باره اين قسمت از سيره نوراني حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: برخي از افراد عصر مسيح ـ عليه السلام ـ کفر ورزيدند و کفر آنان آشکار شد. «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَى مِنْهُمُ الْکفْرَ» (آل عمران / 52) (کفر) تنها در ضمير و نهانشان نبود که عيساي مسيح از درونشان با خبر شود، از اين رو آن حضرت به مبارزه با آنان برخاست و براي دعوت ديگران به همراهي، فرمود: «کيست که ما را در اين مسير خدا نصرت کند». «من انصاري الي الله» تعهدگيري مسيح ـ عليه السلام ـ از حواريون، عهدي مجدد و ميثاقي اکيد است.[3] قرآن کريم، پاسخ مثبت حواريان به دعوت حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ براي نبرد با کافران، و نيز برخورداري آنان از امداد و تأييد الهي در مبارزه پيروزمندانه را چنين بازگو مي کند. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا کونوا أَنصَارَ اللَّهِ کمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللَّهِ فَآَمَنَت طَّائِفَةٌ مِّن بَنِي إِسْرَائِيلَ وَکفَرَت طَّائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ» (صف / 14). اين آيه بيانگر آن است که اصل نبرد در دين مسيحيت يک اصل مسلم بود، زيرا خداي سبحان به مسلمانان مي گويد: اي مومنان در ياري دين خدا و مبارزه با کفر مانند حواريون عيسي باشيد.[4]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ تحقيقي در دين يهود، مهندس جلال الدين آشتياني، چاپ مهارت، 1383ش.
2ـ درآمدي به مسيحيت، مري جوويور، مترجم حسن قنبري، مرکز مطالعات اديان و مذاهب، 1381ش.
پي نوشت ها:
[1]. آشنايي با اديان، (3)، يهوديت، 90، عبدالرحيم سليماني اردستاني، ص103 ـ 102 چاپخانه صدف، بهار، 1382ش، انجمن معارف اسلامي.
[2]. همان، ص97.
[3]. حضرت عيسي (ع)، ياور حضرت مهدي (عج)، زهرا مسافر، ص33، انتشارات واسع، دامنه، 1386ش، به نقل از تفسير موضوعي قرآن کريم (جوادي آملي)، ج7، ص379.
[4]. همان، ص34.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 4 امرداد 93
- بازدید
- ۸۳۸
آيا در اناجيل و تورات امروزي هيچ امري به کشتن مشرکان و دشمنا...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
سئوالي که پرسيده شده است در مورد جهاد است. در اين مورد در کتب عهدين، و در کتب ابوکريفايي عهدين، که جزء کتب رسمي نيستند و حتي در انجيل برنابا که مورد قبول مسيحيان نيست، هيچ گونه امري به صورت مستقل در نبرد با دشمنان ديده نمي شود اما با دقت در آيات عهدين، جملاتي وجود دارد که اين مهم از آنها فهميده مي شود، با توجه به اينکه هم يهوديان و هم مسيحيان، طبق گفته کتاب مقدس، با نبردهاي فراواني عليه دشمنان خود مواجه بوده اند. اکنون به مواردي از اشارات کتاب مقدس به نبرد يهوديان و مسيحيان با دشمنان مي پردازيم. ابتدا چند نمونه از کتب عهد عتيق را ذکر مي کنيم؛
صحيفه يوشع
يوشع ـ عليه السلام ـ قوم را آماده کرد و معجزه آسا از رود اردن عبور داد (1 ـ 3) و با لشکر خود و همراه با معجزات الهي، اقوام و پادشاهان گوناگون را شکست داد و سرزمين آنان را تصاحب کرد (6 ـ 13).[1] هم چنين در باب بيستم آمده «خداوند، قوم هاي بزرگ و نيرومند را پيش روي شما بيرون رانده و تاکنون کسي نتوانسته است در برابر شما بايستد. هر يک از شما به تنهايي قادر هستيد با يک هزار سرباز دشمن بجنگيد و آنها را شکست دهيد ..
در کتاب اول سموئيل، از جنگ «شائول» با فلسطيني ها سخن گفته و در کتاب دوم سموئيل، بر جنگ داود، دشمنان خارجي و غلبه بر همه آنها و ايجاد حکومت مقتدر، سخن مي گويد.
در کتاب اول پادشاهان آمده است که با سالخوردگي داود، ايشان، سليمان را به جانشيني خود انتخاب مي کند و به او اطاعت از خدا و انجام شريعت و نيز سرکوبي توطئه گران را وصيت مي کند.[2]
عهد جديد
در کتب عهد جديد نيز نمونه هايي وجود دارد که تقويت روحيه دشمن ستيزي از آنها فهميده مي شود که به چند نمونه بسنده مي کنيم. نترسيد از کساني که مي توانند فقط بدن شما را بکشند ولي نمي توانند به روحتان صدمه اي بزنند (متي 10 ـ 28) گمان مبريد که آمده ام صلح و آرامش را بر زمين برقرار سازم. نه من آمده ام تا شمشير را برقرار سازم (متي 10 ـ 34).
اگر بخواهيد جان خود را حفظ کنيد، آن را از دست خواهيد داد؛ ولي اگر جانتان را به خاطر من از دست بدهيد آن را دوباره به دست خواهيد آورد. (متي 10 ـ 39).
مبارزه عيساي مسيح با طغيانگران بني اسرائيل، بخشي از رسالت الهي آن حضرت بوده است و چنين نبود که مسيح فقط به موعظه بسنده کند. قرآن کريم در باره اين قسمت از سيره نوراني حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ مي فرمايد: برخي از افراد عصر مسيح ـ عليه السلام ـ کفر ورزيدند و کفر آنان آشکار شد. «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَى مِنْهُمُ الْکفْرَ» (آل عمران / 52) (کفر) تنها در ضمير و نهانشان نبود که عيساي مسيح از درونشان با خبر شود، از اين رو آن حضرت به مبارزه با آنان برخاست و براي دعوت ديگران به همراهي، فرمود: «کيست که ما را در اين مسير خدا نصرت کند». «من انصاري الي الله» تعهدگيري مسيح ـ عليه السلام ـ از حواريون، عهدي مجدد و ميثاقي اکيد است.[3] قرآن کريم، پاسخ مثبت حواريان به دعوت حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ براي نبرد با کافران، و نيز برخورداري آنان از امداد و تأييد الهي در مبارزه پيروزمندانه را چنين بازگو مي کند. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا کونوا أَنصَارَ اللَّهِ کمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللَّهِ فَآَمَنَت طَّائِفَةٌ مِّن بَنِي إِسْرَائِيلَ وَکفَرَت طَّائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ» (صف / 14). اين آيه بيانگر آن است که اصل نبرد در دين مسيحيت يک اصل مسلم بود، زيرا خداي سبحان به مسلمانان مي گويد: اي مومنان در ياري دين خدا و مبارزه با کفر مانند حواريون عيسي باشيد.[4]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1ـ تحقيقي در دين يهود، مهندس جلال الدين آشتياني، چاپ مهارت، 1383ش.
2ـ درآمدي به مسيحيت، مري جوويور، مترجم حسن قنبري، مرکز مطالعات اديان و مذاهب، 1381ش.
پي نوشت ها:
[1]. آشنايي با اديان، (3)، يهوديت، 90، عبدالرحيم سليماني اردستاني، ص103 ـ 102 چاپخانه صدف، بهار، 1382ش، انجمن معارف اسلامي.
[2]. همان، ص97.
[3]. حضرت عيسي (ع)، ياور حضرت مهدي (عج)، زهرا مسافر، ص33، انتشارات واسع، دامنه، 1386ش، به نقل از تفسير موضوعي قرآن کريم (جوادي آملي)، ج7، ص379.
[4]. همان، ص34.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 4 امرداد 93
- بازدید
- ۸۳۸
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.