آيا در اناجيل و تورات امروزي هيچ امري به کشتن مشرکان و دشمنان خدا و رسولش نشده است؟
آيا در اناجيل و تورات امروزي هيچ امري به کشتن مشرکان و دشمنان خدا و رسولش نشده است؟
پرسش
پاسخ
در مورد جهاد در «عهدين» و در کتب دیگر آنها که جزء کتب رسمي نيستند و حتي در انجيل برنابا که مورد قبول مسيحيان نيست، هيچ گونه امري به صورت مستقل در نبرد با دشمنان ديده نميشود اما با دقت در آيات عهدين، جملاتي وجود دارد که اين مهم از آنها فهميده ميشود، با توجه به اينکه هم يهوديان و هم مسيحيان، طبق گفته کتاب مقدس، با نبردهاي فراواني عليه دشمنان خود مواجه بودهاند. اکنون به مواردي از اشارات کتاب مقدس به نبرد يهوديان و مسيحيان با دشمنان ميپردازيم. ابتدا چند نمونه از کتب عهد عتيق را ذکر ميکنيم؛
صحيفه يوشع
يوشع ـ عليه السلام ـ قوم را آماده کرد و معجزه آسا از رود اردن عبور داد (1 ـ 3) و با لشکر خود و همراه با معجزات الهي، اقوام و پادشاهان گوناگون را شکست داد و سرزمين آنان را تصاحب کرد (6 ـ 13).[1] هم چنين در باب بيستم آمده «خداوند، قومهاي بزرگ و نيرومند را پيش روي شما بيرون رانده و تاکنون کسي نتوانسته است در برابر شما بايستد. هر يک از شما به تنهايي قادر هستيد با يک هزار سرباز دشمن بجنگيد و آنها را شکست دهيد ..
در کتاب اول سموئيل، از جنگ «شائول» با فلسطيني ها سخن گفته و در کتاب دوم سموئيل، بر جنگ داود، دشمنان خارجي و غلبه بر همه آنها و ايجاد حکومت مقتدر، سخن مي گويد.
در کتاب اول پادشاهان آمده است که با سالخوردگي داود، ايشان، سليمان را به جانشيني خود انتخاب ميکند و به او اطاعت از خدا و انجام شريعت و نيز سرکوبي توطئه گران را وصيت ميکند.[2]
عهد جديد
در کتب عهد جديد نيز نمونههايي وجود دارد که تقويت روحيه دشمن ستيزي از آنها فهميده ميشود که به چند نمونه بسنده ميکنيم. نترسيد از کساني که ميتوانند فقط بدن شما را بکشند ولي نميتوانند به روحتان صدمهاي بزنند (متي 10 ـ 28) گمان مبريد که آمده ام صلح و آرامش را بر زمين برقرار سازم. نه من آمدهام تا شمشير را برقرار سازم (متي 10 ـ 34).
اگر بخواهيد جان خود را حفظ کنيد، آن را از دست خواهيد داد؛ ولي اگر جانتان را به خاطر من از دست بدهيد آن را دوباره به دست خواهيد آورد. (متي 10 ـ 39).
مبارزه عيساي مسيح با طغيانگران بني اسرائيل، بخشي از رسالت الهي آن حضرت بوده است و چنين نبود که مسيح فقط به موعظه بسنده کند. قرآن کريم درباره اين قسمت از سيره نوراني حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ ميفرمايد: برخي از افراد عصر مسيح ـ عليه السلام ـ کفر ورزيدند و کفر آنان آشکار شد. «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَى مِنْهُمُ الْکفْرَ» (آل عمران / 52) (کفر) تنها در ضمير و نهانشان نبود که عيساي مسيح از درونشان با خبر شود، از اين رو آن حضرت به مبارزه با آنان برخاست و براي دعوت ديگران به همراهي، فرمود: «کيست که ما را در اين مسير خدا نصرت کند». «من انصاري الي الله» تعهدگيري مسيح ـ عليه السلام ـ از حواريون، عهدي مجدد و ميثاقي اکيد است.[3] قرآن کريم، پاسخ مثبت حواريان به دعوت حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ براي نبرد با کافران، و نيز برخورداري آنان از امداد و تأييد الهي در مبارزه پيروزمندانه را چنين بازگو ميکند. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا کونوا أَنصَارَ اللَّهِ کمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللَّهِ فَآَمَنَت طَّائِفَةٌ مِّن بَنِي إِسْرَائِيلَ وَکفَرَت طَّائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ»؛ «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! ياوران خدا باشيد همانگونه كه عيسى بن مريم به حواريون گفت: «چه كسانى در راه خدا ياوران من هستند؟!» حواريون گفتند: «ما ياوران خدائيم» در اين هنگام گروهى از بنى اسرائيل ايمان آوردند و گروهى كافر شدند ما كسانى را كه ايمان آورده بودند در برابر دشمنانشان تأييد كرديم و سرانجام بر آنان پيروز شدند» (صف / 14). اين آيه بيانگر آن است که اصل نبرد در دين مسيحيت يک اصل مسلم بود، زيرا خداي سبحان به مسلمانان مي گويد: اي مومنان در ياري دين خدا و مبارزه با کفر مانند حواريون عيسي باشيد.[4]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تحقيقي در دين يهود، مهندس جلال الدين آشتياني، چاپ مهارت، 1383ش.
2ـ درآمدي به مسيحيت، مري جوويور، مترجم حسن قنبري، مرکز مطالعات اديان و مذاهب، 1381ش.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۹۷
آيا در اناجيل و تورات امروزي هيچ امري به کشتن مشرکان و دشمنان خدا و رسولش نشده است؟
- نشان کردن
پرسش
آيا در اناجيل و تورات امروزي هيچ امري به کشتن مشرکان و دشمنان خدا و رسولش نشده است؟
پاسخ
در مورد جهاد در «عهدين» و در کتب دیگر آنها که جزء کتب رسمي نيستند و حتي در انجيل برنابا که مورد قبول مسيحيان نيست، هيچ گونه امري به صورت مستقل در نبرد با دشمنان ديده نميشود اما با دقت در آيات عهدين، جملاتي وجود دارد که اين مهم از آنها فهميده ميشود، با توجه به اينکه هم يهوديان و هم مسيحيان، طبق گفته کتاب مقدس، با نبردهاي فراواني عليه دشمنان خود مواجه بودهاند. اکنون به مواردي از اشارات کتاب مقدس به نبرد يهوديان و مسيحيان با دشمنان ميپردازيم. ابتدا چند نمونه از کتب عهد عتيق را ذکر ميکنيم؛
صحيفه يوشع
يوشع ـ عليه السلام ـ قوم را آماده کرد و معجزه آسا از رود اردن عبور داد (1 ـ 3) و با لشکر خود و همراه با معجزات الهي، اقوام و پادشاهان گوناگون را شکست داد و سرزمين آنان را تصاحب کرد (6 ـ 13).[1] هم چنين در باب بيستم آمده «خداوند، قومهاي بزرگ و نيرومند را پيش روي شما بيرون رانده و تاکنون کسي نتوانسته است در برابر شما بايستد. هر يک از شما به تنهايي قادر هستيد با يک هزار سرباز دشمن بجنگيد و آنها را شکست دهيد ..
در کتاب اول سموئيل، از جنگ «شائول» با فلسطيني ها سخن گفته و در کتاب دوم سموئيل، بر جنگ داود، دشمنان خارجي و غلبه بر همه آنها و ايجاد حکومت مقتدر، سخن مي گويد.
در کتاب اول پادشاهان آمده است که با سالخوردگي داود، ايشان، سليمان را به جانشيني خود انتخاب ميکند و به او اطاعت از خدا و انجام شريعت و نيز سرکوبي توطئه گران را وصيت ميکند.[2]
عهد جديد
در کتب عهد جديد نيز نمونههايي وجود دارد که تقويت روحيه دشمن ستيزي از آنها فهميده ميشود که به چند نمونه بسنده ميکنيم. نترسيد از کساني که ميتوانند فقط بدن شما را بکشند ولي نميتوانند به روحتان صدمهاي بزنند (متي 10 ـ 28) گمان مبريد که آمده ام صلح و آرامش را بر زمين برقرار سازم. نه من آمدهام تا شمشير را برقرار سازم (متي 10 ـ 34).
اگر بخواهيد جان خود را حفظ کنيد، آن را از دست خواهيد داد؛ ولي اگر جانتان را به خاطر من از دست بدهيد آن را دوباره به دست خواهيد آورد. (متي 10 ـ 39).
مبارزه عيساي مسيح با طغيانگران بني اسرائيل، بخشي از رسالت الهي آن حضرت بوده است و چنين نبود که مسيح فقط به موعظه بسنده کند. قرآن کريم درباره اين قسمت از سيره نوراني حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ ميفرمايد: برخي از افراد عصر مسيح ـ عليه السلام ـ کفر ورزيدند و کفر آنان آشکار شد. «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَى مِنْهُمُ الْکفْرَ» (آل عمران / 52) (کفر) تنها در ضمير و نهانشان نبود که عيساي مسيح از درونشان با خبر شود، از اين رو آن حضرت به مبارزه با آنان برخاست و براي دعوت ديگران به همراهي، فرمود: «کيست که ما را در اين مسير خدا نصرت کند». «من انصاري الي الله» تعهدگيري مسيح ـ عليه السلام ـ از حواريون، عهدي مجدد و ميثاقي اکيد است.[3] قرآن کريم، پاسخ مثبت حواريان به دعوت حضرت مسيح ـ عليه السلام ـ براي نبرد با کافران، و نيز برخورداري آنان از امداد و تأييد الهي در مبارزه پيروزمندانه را چنين بازگو ميکند. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا کونوا أَنصَارَ اللَّهِ کمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللَّهِ فَآَمَنَت طَّائِفَةٌ مِّن بَنِي إِسْرَائِيلَ وَکفَرَت طَّائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ»؛ «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! ياوران خدا باشيد همانگونه كه عيسى بن مريم به حواريون گفت: «چه كسانى در راه خدا ياوران من هستند؟!» حواريون گفتند: «ما ياوران خدائيم» در اين هنگام گروهى از بنى اسرائيل ايمان آوردند و گروهى كافر شدند ما كسانى را كه ايمان آورده بودند در برابر دشمنانشان تأييد كرديم و سرانجام بر آنان پيروز شدند» (صف / 14). اين آيه بيانگر آن است که اصل نبرد در دين مسيحيت يک اصل مسلم بود، زيرا خداي سبحان به مسلمانان مي گويد: اي مومنان در ياري دين خدا و مبارزه با کفر مانند حواريون عيسي باشيد.[4]
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تحقيقي در دين يهود، مهندس جلال الدين آشتياني، چاپ مهارت، 1383ش.
2ـ درآمدي به مسيحيت، مري جوويور، مترجم حسن قنبري، مرکز مطالعات اديان و مذاهب، 1381ش.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۹۷
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.