جنيد بغدادي کيست؟
جنيد بغدادي کيست؟
پرسش
پاسخ
ابو القاسم جنيد بن محمد بن جنيد خزاز بغدادي اصلش از نهاوند بود، ولي در بغداد متولد شد.[1] و از بزرگان صوفيه ميباشد و نزد آنان معروف و مشهور است، تا جايي که از او به قطب اعظم، سيد الطائفه سلطان الطائفه، استاد الطريقه، قطب العلوم، تاج العارفين، و... ياد ميکنند.[2]
شغل و کار او خز فروشي بوده است به همين دليل به او خزاز ميگفتند و گاهي اوقات به خاطر شغل پدرش که شيشهگري به او زجاج و قواريري هم ميگفتند.[3] بعضي از فرقههاي صوفيه از جمله گنابادي، صفي عليشاهي، ذهبيه، نور بخشيه و... جنيد را قطب خودشان ميدانند و مقام والايي را براي او قائل هستند؟
جنيد در فقاهت شاگرد ابوثور ابراهيم بن خالد که استاد امام شافعي ( از بزرگان اهل سنت) بوده است ميباشد.[4] جنيد داراي اساتيد ديگري نيز بوده است که علم و معرفت صوفيه را از آنها آموخته است که برخي از آنها عبارت اند از: حارث محاسبي، محمد بن علي قصاب، ابو حفص حداد، بشر بن حامد، حسن مسوحي، همه آنان از اهل سنت بوده و هيچ کدام از آنها از شاگردان اهل بيت نبودهاند.
جنيد تقريبا 91 سال عمر کرده است و در سال 298 و يا 297 در گذشته و قبر او در بغداد ميباشد.[5]
فرقههاي صوفيهاي که جنيد را قطب خودشان ميدانند کرامات زيادي را براي او ذکر کردهاند که بيشتر آنها داراي نقص و ايرادهاي شرعي ميباشند.
و با توجه به سيره پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت عصمت و طهارت ـ عليهم السلام ـ و آموزه هاي دين مبين اسلام که داستان کرامت هاي صوفيه از جمله جنيد از اساس و ريشه اشکال دارد يکي از اشکالاتي که بر جنيد وارد است اين است که با توجه به اين که وي امام جواد و امام هادي و امام حسن عسکري و غيبت صغري امام دوازدهم حضرت مهدي ـ عليهم السلام ـ را درک کرده است شاگرد هيچ کدام از امامان نبوده است و کمترين تأييديه اي از سوي امامان در مورد وي صادر نشده است در حالي که تأييديه آنان را در خصوص ياران واقعي و اصحاب خاص امامان در روايات مشاهده ميکنيم، بنابراين جنيد شاگرد کساني بوده است که با امامان مخالف بودهاند و هيچ ارتباطي با امامان نداشته اند و امامت امامان را قبول نداشته اند.
جالبتر از همه اين که جنيد صوفي مذهب بوده است و تصوف را اختيار کرده بود، حال شايد اين سئوال در ذهن بيايد که مگر صوفي بودن عيب است و يا از ناحيه امامان از آن نهي صادر شده است، در جواب بايد گفت: که صوفيان از طريق و سنت اهل بيت ـ عليهم السلام ـ کاملا منحرف شدهاند و بدعتهاي زيادي را در دين وارد کردهاند که عمدهترين بدعتها که همه فرقهها دارند مسأله اعتقاد به قطب است صوفيه با ايجاد قطب در واقع امامت را مورد هدف خودشان قرار دادهاند که ميخواهند بگويند که نبايد امامت منحصر در دوازده نفر باشد و آنها قائل هستند که در هر زمان يک نفر بايد قطب باشد و قطب در نزد آنها همان جايگاه امامان را دارد همان گونه که سيد حيدر آملي مي گويد قطب و امام هر دو مظهر يک حقيقت و داراي يک معنا و اشاره به يک شخص است.[6] گذشته از دلايل عقلي و قرآني روايات معصومين ـ عليهم السلام ـ به صراحت دلالت بر انحراف تصوف دارند:
پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمودند: «تقوم الساعة علي امتي حتي يقوم قوم من امّتي اسمهم الصّوفيه ليسوا منّي و انهم يحلقون للذّکر و يرفعون اصواتهم يظنون انهم علي طريقتي بل هم اضل من الکفّار و هم اهل النار شهيق الحمار».
يعني روز قيامت بر پا نشود مگر آن که قومي از امت من به نام صوفيه برخيزند آنها بهرهاي از دين من ندارند که آنها براي ذکر دور هم حلقه ميزنند و صداهاي خود را بلند مينمايند و گمان ميکنند بر طريقت و راه من هستند، نه بلکه آنان از کافران نيز گمراه ترند و آنان را صدائي مانند صداي الاغ است.[7]
2. محمد بن الحسين يکي از اصحاب امام هادي ـ عليه السلام ـ مي گويد:
با حضرت امام هادي ـ عليه السلام ـ بودم و آن حضرت نشسته بود و در مسجد پيغمبر خدا در مدينه، پس جماعتي از صوفيه داخل مسجد شدند و در يک گوشه حلقه زده و به لا اله الا الله مشغول شدند. پس امام رو به اصحاب کردند و فرمودند که به آنها نگاه نکنيد که آنها جانشينان شيطان هستند و خراب کنندگان قواعد دين اند. اظهار زهد ميکنند از براي آسايش دادن جسمها و شب بيداري ميکنند به جهت شکار کردن چهار پايان يعني مسخر کردن آنهايي که مانند چهار پايانند... پس مردي از اصحاب گفت ـ اگر چه معترف به حقوق شما باشد يعني امامت شما را قبول داشته باشند و شيعه باشند؟ پس امام مانند کسي که غضبناک باشد به او نگاه کرد و فرمود اين گفتار را نگوييد، مگر مي شود کسي معترف به حقوق ما باشد و نافرماني ما و مخالفت با ما بکند آيا مگر نمي دانيد... صوفيه همه از مخالفان مايند و راه و روش آنها غير راه و روش ماست و صوفيه همه آنها نصاري و مجوس اين امت هستند بعد آن حضرت آيه «اولئک الذين يجهدون في اطفاء نور الله» را تا آخر تلاوت فرمودند.
اگر حديث فوق را بررسي کنيم مي بينيم که امام، صوفيان را جانشينان شيطان و خراب کنندگان دين و اهل بدعت مي داند و مي فرمايد که هيچ کس از صوفيه پيروي نمي کند مگر اين که يا بي خرد و جزء احمقان باشد يا اين که سفيه باشد و جالبتر اين که امام صوفيان شيعه را بدترين و پستترين قوم صوفيه ميدانند پس صوفيه چه شيعه باشد و چه سني همه منحرف اند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تذکرة الاولياء، شيخ عطار فريد الدين.
2ـ طرائق الحقايق، محمد معصوم شيرازي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۱۸۹
جنيد بغدادي کيست؟
- نشان کردن
پرسش
جنيد بغدادي کيست؟
پاسخ
ابو القاسم جنيد بن محمد بن جنيد خزاز بغدادي اصلش از نهاوند بود، ولي در بغداد متولد شد.[1] و از بزرگان صوفيه ميباشد و نزد آنان معروف و مشهور است، تا جايي که از او به قطب اعظم، سيد الطائفه سلطان الطائفه، استاد الطريقه، قطب العلوم، تاج العارفين، و... ياد ميکنند.[2]
شغل و کار او خز فروشي بوده است به همين دليل به او خزاز ميگفتند و گاهي اوقات به خاطر شغل پدرش که شيشهگري به او زجاج و قواريري هم ميگفتند.[3] بعضي از فرقههاي صوفيه از جمله گنابادي، صفي عليشاهي، ذهبيه، نور بخشيه و... جنيد را قطب خودشان ميدانند و مقام والايي را براي او قائل هستند؟
جنيد در فقاهت شاگرد ابوثور ابراهيم بن خالد که استاد امام شافعي ( از بزرگان اهل سنت) بوده است ميباشد.[4] جنيد داراي اساتيد ديگري نيز بوده است که علم و معرفت صوفيه را از آنها آموخته است که برخي از آنها عبارت اند از: حارث محاسبي، محمد بن علي قصاب، ابو حفص حداد، بشر بن حامد، حسن مسوحي، همه آنان از اهل سنت بوده و هيچ کدام از آنها از شاگردان اهل بيت نبودهاند.
جنيد تقريبا 91 سال عمر کرده است و در سال 298 و يا 297 در گذشته و قبر او در بغداد ميباشد.[5]
فرقههاي صوفيهاي که جنيد را قطب خودشان ميدانند کرامات زيادي را براي او ذکر کردهاند که بيشتر آنها داراي نقص و ايرادهاي شرعي ميباشند.
و با توجه به سيره پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت عصمت و طهارت ـ عليهم السلام ـ و آموزه هاي دين مبين اسلام که داستان کرامت هاي صوفيه از جمله جنيد از اساس و ريشه اشکال دارد يکي از اشکالاتي که بر جنيد وارد است اين است که با توجه به اين که وي امام جواد و امام هادي و امام حسن عسکري و غيبت صغري امام دوازدهم حضرت مهدي ـ عليهم السلام ـ را درک کرده است شاگرد هيچ کدام از امامان نبوده است و کمترين تأييديه اي از سوي امامان در مورد وي صادر نشده است در حالي که تأييديه آنان را در خصوص ياران واقعي و اصحاب خاص امامان در روايات مشاهده ميکنيم، بنابراين جنيد شاگرد کساني بوده است که با امامان مخالف بودهاند و هيچ ارتباطي با امامان نداشته اند و امامت امامان را قبول نداشته اند.
جالبتر از همه اين که جنيد صوفي مذهب بوده است و تصوف را اختيار کرده بود، حال شايد اين سئوال در ذهن بيايد که مگر صوفي بودن عيب است و يا از ناحيه امامان از آن نهي صادر شده است، در جواب بايد گفت: که صوفيان از طريق و سنت اهل بيت ـ عليهم السلام ـ کاملا منحرف شدهاند و بدعتهاي زيادي را در دين وارد کردهاند که عمدهترين بدعتها که همه فرقهها دارند مسأله اعتقاد به قطب است صوفيه با ايجاد قطب در واقع امامت را مورد هدف خودشان قرار دادهاند که ميخواهند بگويند که نبايد امامت منحصر در دوازده نفر باشد و آنها قائل هستند که در هر زمان يک نفر بايد قطب باشد و قطب در نزد آنها همان جايگاه امامان را دارد همان گونه که سيد حيدر آملي مي گويد قطب و امام هر دو مظهر يک حقيقت و داراي يک معنا و اشاره به يک شخص است.[6] گذشته از دلايل عقلي و قرآني روايات معصومين ـ عليهم السلام ـ به صراحت دلالت بر انحراف تصوف دارند:
پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمودند: «تقوم الساعة علي امتي حتي يقوم قوم من امّتي اسمهم الصّوفيه ليسوا منّي و انهم يحلقون للذّکر و يرفعون اصواتهم يظنون انهم علي طريقتي بل هم اضل من الکفّار و هم اهل النار شهيق الحمار».
يعني روز قيامت بر پا نشود مگر آن که قومي از امت من به نام صوفيه برخيزند آنها بهرهاي از دين من ندارند که آنها براي ذکر دور هم حلقه ميزنند و صداهاي خود را بلند مينمايند و گمان ميکنند بر طريقت و راه من هستند، نه بلکه آنان از کافران نيز گمراه ترند و آنان را صدائي مانند صداي الاغ است.[7]
2. محمد بن الحسين يکي از اصحاب امام هادي ـ عليه السلام ـ مي گويد:
با حضرت امام هادي ـ عليه السلام ـ بودم و آن حضرت نشسته بود و در مسجد پيغمبر خدا در مدينه، پس جماعتي از صوفيه داخل مسجد شدند و در يک گوشه حلقه زده و به لا اله الا الله مشغول شدند. پس امام رو به اصحاب کردند و فرمودند که به آنها نگاه نکنيد که آنها جانشينان شيطان هستند و خراب کنندگان قواعد دين اند. اظهار زهد ميکنند از براي آسايش دادن جسمها و شب بيداري ميکنند به جهت شکار کردن چهار پايان يعني مسخر کردن آنهايي که مانند چهار پايانند... پس مردي از اصحاب گفت ـ اگر چه معترف به حقوق شما باشد يعني امامت شما را قبول داشته باشند و شيعه باشند؟ پس امام مانند کسي که غضبناک باشد به او نگاه کرد و فرمود اين گفتار را نگوييد، مگر مي شود کسي معترف به حقوق ما باشد و نافرماني ما و مخالفت با ما بکند آيا مگر نمي دانيد... صوفيه همه از مخالفان مايند و راه و روش آنها غير راه و روش ماست و صوفيه همه آنها نصاري و مجوس اين امت هستند بعد آن حضرت آيه «اولئک الذين يجهدون في اطفاء نور الله» را تا آخر تلاوت فرمودند.
اگر حديث فوق را بررسي کنيم مي بينيم که امام، صوفيان را جانشينان شيطان و خراب کنندگان دين و اهل بدعت مي داند و مي فرمايد که هيچ کس از صوفيه پيروي نمي کند مگر اين که يا بي خرد و جزء احمقان باشد يا اين که سفيه باشد و جالبتر اين که امام صوفيان شيعه را بدترين و پستترين قوم صوفيه ميدانند پس صوفيه چه شيعه باشد و چه سني همه منحرف اند.
معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:
1ـ تذکرة الاولياء، شيخ عطار فريد الدين.
2ـ طرائق الحقايق، محمد معصوم شيرازي.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 25 تیر 01
- بازدید
- ۱۸۹
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.