جنيد بغدادي کيست؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

جنيد بغدادي کيست؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

ابو القاسم جنيد بن محمد بن جنيد خزاز بغدادي اصلش از نهاوند بود، ولي در بغداد متولد شد.[1] و از بزرگان صوفيه مي­باشد و نزد آنان معروف و مشهور است، تا جايي که از او به قطب اعظم، سيد الطائفه سلطان الطائفه، استاد الطريقه، قطب العلوم، تاج العارفين، و... ياد مي­کنند.[2]

شغل و کار او خز فروشي بوده است به همين دليل به او خزاز مي­گفتند و گاهي اوقات به خاطر شغل پدرش که شيشه­گري به او زجاج و قواريري هم مي­گفتند.[3] بعضي از فرقه­هاي صوفيه از جمله گنابادي، صفي عليشاهي، ذهبيه، نور بخشيه و... جنيد را قطب خودشان مي­دانند و مقام والايي را براي او قائل هستند؟

جنيد در فقاهت شاگرد ابوثور ابراهيم بن خالد که استاد امام شافعي ( از بزرگان اهل سنت) بوده است مي­باشد.[4] جنيد داراي اساتيد ديگري نيز بوده است که علم و معرفت صوفيه را از آنها آموخته است که برخي از آنها عبارت اند از: حارث محاسبي، محمد بن علي قصاب، ابو حفص حداد، بشر بن حامد، حسن مسوحي، همه آنان از اهل سنت بوده و هيچ کدام از آنها از شاگردان اهل بيت نبوده­اند.

جنيد تقريبا 91 سال عمر کرده است و در سال 298 و يا 297 در گذشته و قبر او در بغداد مي­باشد.[5]

فرقه­هاي صوفيه­اي که جنيد را قطب خودشان مي­دانند کرامات زيادي را براي او ذکر کرده­اند که بيشتر آنها داراي نقص و ايرادهاي شرعي مي­باشند.

و با توجه به سيره پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و اهل بيت عصمت و طهارت ـ عليهم السلام ـ و آموزه هاي دين مبين اسلام که داستان کرامت هاي صوفيه از جمله جنيد از اساس و ريشه اشکال دارد يکي از اشکالاتي که بر جنيد وارد است اين است که با توجه به اين که وي امام جواد و امام هادي و امام حسن عسکري و غيبت صغري امام دوازدهم حضرت مهدي ـ عليهم السلام ـ را درک کرده است شاگرد هيچ کدام از امامان نبوده است و کمترين تأييديه اي از سوي امامان در مورد وي صادر نشده است در حالي که تأييديه آنان را در خصوص ياران واقعي و اصحاب خاص امامان در روايات مشاهده مي­کنيم، بنابراين جنيد شاگرد کساني بوده است که با امامان مخالف بوده­اند و هيچ ارتباطي با امامان نداشته اند و امامت امامان را قبول نداشته اند.

جالب­تر از همه اين که جنيد صوفي مذهب بوده است و تصوف را اختيار کرده بود، حال شايد اين سئوال در ذهن بيايد که مگر صوفي بودن عيب است و يا از ناحيه امامان از آن نهي صادر شده است، در جواب بايد گفت: که صوفيان از طريق و سنت اهل بيت ـ عليهم السلام ـ کاملا منحرف شده­اند و بدعت­هاي زيادي را در دين وارد کرده­اند که عمده­ترين بدعت­ها که همه فرقه­ها دارند مسأله اعتقاد به قطب است صوفيه با ايجاد قطب در واقع امامت را مورد هدف خودشان قرار داده­اند که مي­خواهند بگويند که نبايد امامت منحصر در دوازده نفر باشد و آنها قائل هستند که در هر زمان يک نفر بايد قطب باشد و قطب در نزد آنها همان جايگاه امامان را دارد همان گونه که سيد حيدر آملي مي گويد قطب و امام هر دو مظهر يک حقيقت و داراي يک معنا و اشاره به يک شخص است.[6] گذشته از دلايل عقلي و قرآني روايات معصومين ـ عليهم السلام ـ به صراحت دلالت بر انحراف تصوف دارند:

پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ فرمودند: «تقوم الساعة علي امتي حتي يقوم قوم من امّتي اسمهم الصّوفيه ليسوا منّي و انهم يحلقون للذّکر و يرفعون اصواتهم يظنون انهم علي طريقتي بل هم اضل من الکفّار و هم اهل النار شهيق الحمار».

يعني روز قيامت بر پا نشود مگر آن که قومي از امت من به نام صوفيه برخيزند آنها بهره­اي از دين من ندارند که آنها براي ذکر دور هم حلقه مي­زنند و صداهاي خود را بلند مي­نمايند و گمان مي­کنند بر طريقت و راه من هستند، نه بلکه آنان از کافران نيز گمراه ترند و آنان را صدائي مانند صداي الاغ است.[7]

2. محمد بن الحسين يکي از اصحاب امام هادي ـ عليه السلام ـ مي گويد:

با حضرت امام هادي ـ عليه السلام ـ بودم و آن حضرت نشسته بود و در مسجد پيغمبر خدا در مدينه، پس جماعتي از صوفيه داخل مسجد شدند و در يک گوشه حلقه زده و به لا اله الا الله مشغول شدند. پس امام رو به اصحاب کردند و فرمودند که به آنها نگاه نکنيد که آنها جانشينان شيطان هستند و خراب کنندگان قواعد دين اند. اظهار زهد مي­کنند از براي آسايش دادن جسم­ها و شب بيداري مي­کنند به جهت شکار کردن چهار پايان يعني مسخر کردن آنهايي که مانند چهار پايانند... پس مردي از اصحاب گفت ـ اگر چه معترف به حقوق شما باشد يعني امامت شما را قبول داشته باشند و شيعه باشند؟ پس امام مانند کسي که غضبناک باشد به او نگاه کرد و فرمود اين گفتار را نگوييد، مگر مي شود کسي معترف به حقوق ما باشد و نافرماني ما و مخالفت با ما بکند آيا مگر نمي دانيد... صوفيه همه از مخالفان مايند و راه و روش آنها غير راه و روش ماست و صوفيه همه آنها نصاري و مجوس اين امت هستند بعد آن حضرت آيه «اولئک الذين يجهدون في اطفاء نور الله» را تا آخر تلاوت فرمودند.

اگر حديث فوق را بررسي کنيم مي بينيم که امام، صوفيان را جانشينان شيطان و خراب کنندگان دين و اهل بدعت مي داند و مي فرمايد که هيچ کس از صوفيه پيروي نمي کند مگر اين که يا بي خرد و جزء احمقان باشد يا اين که سفيه باشد و جالبتر اين که امام صوفيان شيعه را بدترين و پست­ترين قوم صوفيه مي­دانند پس صوفيه چه شيعه باشد و چه سني همه منحرف اند.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ تذکرة الاولياء، شيخ عطار فريد الدين.

2ـ طرائق الحقايق، محمد معصوم شيرازي.

 


[1]. نوربخش، جواد، جنيد، قم، انتشارات يلدا، چاپ اول، 1380ش، ص15.

[2]. همان، ص15.

[3]. واحدي، سيد تقي، در کوي صوفيان، چاپ چهارم، 1384ش، ص188.

[4]. همان، ص29.

[5]. همان، ص516.

[6]. سيد مصطفي، آزمايش، مجموعه مقالات، عرفان ايران، انتشارات حقيقت، ج7، ص33.

[7]. در کوي صوفيان، ص50.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۱۸۹
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.