بسيار شايع و شبهه ميکنند که ايرا نيان به اين دليل به شيعه روي آوردند که ...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

بسيار شايع و شبهه ميکنند که ايرا نيان به اين دليل به شيعه روي آوردند که در زير آن بعضي از سنت هاي پيشين خود را نگه دارند و ميگويند اسلام حقيقي اسلام اهل سنت است براي مقابله با اسلام حقيقي تشيع شکل گرفت؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

مذهب شیعه در ایران و ایرانیان منحصر نیست تا گفته شود که ایرانیان برای پنهان کردن سنتهای خود به شیعه روی آوردند و یا آنرا در برابر اسلام حقیقی که اهل سنت باشد تشکیل داده است. بلکه مذهب شیعه در واقع همان اسلام ناب محمدی است که قبل از اینکه ایرانیان شیعه شوند در عربستان و عراق در میان اعراب وجود داشته است و  به علت تشخیص آن از مذاهب دیگری که در اسلام به وجود آمده با این عنوان توسط شخص رسول خدا علامت گذاری شده است. این حقیقت از تاریخ صدر اسلام و احادیث و روایات رسول خدا(ص) به دست می آید و دلایل متقن و غیر قابل خدشه در اثبات این امر در کتابهای حدیثی اهل سنت وجود دارد.

    این حقیقت زمانی قطعی می شود که قدری به تاریخ اسلام و عوامل به وجود آمدن فرقه های مختلف نظر انداخته شود. تردیدی در این نیست که مسلمانان بعد از رحلت پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ در اثر عوامل متعدد اجتماعي و غيراجتماعي حاكم بر روحيات و افكار برخي از مسلمانان چه در صدر اسلام و چه بعد از آن، راه هاي مختلفي را به عنوان اسلام در پيش گرفته و هر كدام راه خود را به عنوان اسلام تلقي نموده و آن را به عنوان حق پذيرفته و معرفي مي نمايد و به تبع آن حق واقعي و دين راستين اسلام كه بدون هيچ نوع نقص و عيبي بر پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ براي هدايت بشر نازل شده است در میان این راه هاي مختلف و متضاد براي اكثريت مردم نا آشنا و نامشخص گرديده و باعث حيرت و سردرگمي آنان شده است و نيز جامعه اسلامي نه تنها اتحاد و وحدت خود را از دست داده بلكه گرفتار منازعات، مشاجرات و زد و خوردهاي خونين شده و در مقابل دشمنان توانايي و قدرت خود را تضعيف نموده اند.

حقیقت مطلب از آنجا روشن می گردد كه خداي متعال دين كاملي را با رسالت خاتم الانبياء ـ صلي الله عليه و آله ـ براي بشر نعمت بزرگي قرار داده است.[1] در اين راستا يكي از برنامه هاي مهم رسمي و الهي پيامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ بيان و تثبيت نعمت امامت و خلافت بعد از خودش بود[2] و پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ به خاطر حساس بودن مسأله امامت و نقش اساسي آن در رهبري امت اسلامي در ابعاد اعتقادي، ديني، علمي و سياسي در طول مدت رسالت الهي خود تاكيدي زيادي بر آن داشته است و بارها در محافل و مكان هاي مختلف آن را به مسلمين بيان نمود تا بعد از او امتش در گمراهي بسر نبرند و راه حق را توسط رهبري امامان بر حق و جانشينان واقعي او پيروي نموده و به سعادت و قله كمال برسند. روايات و حوادث تاريخي متعددي از آن جمله حديث ثقلين[3]، حديث منزلت[4]، حديث و واقعة تاريخي غدير[5]، حديث قلم و دوات[6] و... دلايل قطعي بر اين مطلب مي باشند،که در كتاب هاي شيعه و سني از پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ در رابطه با امامت و وصايت و جانشيني آن حضرت نقل شده است. شیعه‌ای که امروز در ایران و سایر مناطق دنیا وجود دارد مبتنی بر همین روایات و احادیث است که در متون شیعه و سنی نقل شده اند. شیعه مذهی است که معتقد به امامت دوازده امام می باشد و این دوازده امام را شیعیان ایران نساخته اند بلکه در کتابهای اهل سنت از زبان رسول خدا نقل شده است.  مثلا پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: اسلام پيوسته با دوازده امام عزيز خواهد بود.[7]

شیعه دوازده امامی بر دو ثقل استوار است که رسول گرامی اسلام آنها را برای هدایت بشر بر جای گذاشت و این هم در کتابهای اهل سنت نقل شده و ساخته و بافته شیعیان ایرانی نمی باشد. آن حضرت فرمود: من در بين شما دو چيز گرانبها به جا گذاشتم كه تا قيامت از هم ديگر جدا نمي شوند يكي قرآن و ديگري عترت و اهل بيتم مي باشد اگر به آنها تمسك كنيد هرگز گمراه نخواهيد شد.[8]

شیعه امامیه معتقد به اینست که علی (ع) جانشین پیامبر خداست و این را نیز شیعیان ایرانی بای پنهان کردن سنت های کهن خود اختراع نکرده اند بلکه از سخنان رسول گرامی اسلام می باشد که در متون حدیثی اهل سنت نقل شده است.  و آن این‌که پیامبر اسلام فرمود: يا علي منزلت تو به من مثل منزلت هارون به موسي  است با اين فرق كه بعد از من پيامبري نخواهد بود.[9] و باز نقل شده است كه پيامبر اسلام وقتي كه از حجة الوداع برمي گشتند همة حجاج را در منطقه اي بنام غدير متوقف نمودند و در مراسم رسمي فرمودند: آگاه باشيد هر كه من مولاي او هستم اين علي مولاي او خو اهد بود.[10]  

شیعیان ایران و غیر ایران به این باور اندکه پيامبر اسلام (ص)در روزهای اخر زندگی خود خواست كه بعضي از مزاحمين را به عنوان سريه تحت فرماندهي اسامة بن زيد از مدينه دور كند و مسئله امامت را با نصب علي ـ عليه السّلام ـ در اين مقام الهي تثبيت نمايد لكن عده اي از اصحاب از آن جمله عمر و ابوبكر از اين دستور پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ سر برتافتند تا اينكه پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ مجبور شد در حضور آنان مسئله را تمام كند و لذا فرمود:«بيائيد كاغذ و دوات برايم بياوريد تا چيزي براي تان بنويسم كه هرگز بعد از آن گمراه نشويد» عمر بلافاصله گفت درد بر رسول خدا غلبه كرده است(العياذ بالله هذيان مي گويد) و شما قرآن را داريد و قرآن ما را كفايت مي كند. با اين سخن عمر اختلاف و مشاجره بين اصحاب در گرفت تا اينكه پيامبر عصباني شدند و فرمود از خانه من بيرون رويد. و بدين سان نامه رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ نوشته نشد و ابن عباس همواره با چشم گريان مي گفت: بالاترين مصيبت بر اسلام مصيبتي بود كه نگذاشتند پيامبر خدا نامه را بنويسد.»[11]

اینها عقاید شیعه است که ریشه در احادیث پیامبر اسلام دارد و هیچ دلیلی حتی بر یک مورد از عقاید شیعه وجود ندارد که توسط مردم ایران و یا هر کسی دیگر جعل شده باشد.

شیعه امامیه در مسئله امامت بر طبق دستور رسول خدا عمل کرده و آن را از اصول مذهب خود قرار داده و عقیده دارند که سایر فرقه های اسلامی اعم از اهل سنت و غیر اهل سنت به خاطر نپذیرفتن امامت از اسلام و اهل بیت فاصله گرفته و در مسئله امامت راهی را در پیش گرفتند که نه پیامبر اسلام آن را در فراروی امتش قرار داده بود و نه در کتاب خدا اثری از این راه وجود دارد. اين اختلاف با توجه به حديث دوات و قلم، از روز وفات پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ بين پيامبر و عمر آغاز گرديد. و براساس همين واقعيت نويسنده مقدمه بر كتاب صواعق المحرقه وقتي كه اين حديث را از كتاب شرح مواقف نقل مي كند مي گويد اين اختلاف بين رسول الله و عمر در مسئله امامت و منصب خلافت بوده است.[12] و عبدالقاهر بغدادی متکلم معروف اهل سنت در كتاب الفرق بين الفرق نیز به این مطلب اعتراف  می‌کند و مي‌گويد: اختلاف مسلمين براي بار اول در مسئله امامت بوده است. انصار اعتقاد به امامت سعد بن عباده داشته و قريش اعتقاد داشتند كه امامت از آن قريش است.[13] و این اختلاف ناشی از همان موضع گیری عمر در برابر رسول خدا می باشد. زیرا اگر رسول خدا وصیتش را می نوشت و سرنوشت امت خود را با نصب امام بعد از خود مشخص می کرد دیگر این اختلاف پیش نمی آمد. ولی با کمال تاسف وقتی با ممانعت عمر و طرفدارانش نامه رسول خدا نوشته نشد زمینه اختلاف در میان مسلمانان ایجاد گردید و در این میان عدة محدودي از اصحاب بر اساس آيات قرآن كريم از رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ جانب داری نبوده و از دستورات آن حضرت در مسئلة امامت پيروي نمودند و بر اصل اسلام باقي ماندند و اين روايات را سرلوحة هدايت خودشان قرار داده و بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ اعتقاد به امامت امام علي ـ عليه السلام ـ و ساير اهل بيت ـ عليهم السلام ـ را در حوزه ديني خودشان حفظ نمودند. اين دسته از مسلمين توسط خود پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ شيعه ناميده شدند[14] و بعد از رحلت آن حضرت بر همين نام تا امروز باقي ماندند.

ملاحظه می شود که مذهب تشیع که همان مذهب اهل بیت رسول خدا است هیچ ربطی به ایران و ایرانیان ندارد بلکه اکثر مردم ایران در قرنهای هشتم و نهم هجری به مذهب شیعه امامیه گرویده اند و قبل ازینکه حتی اسلام به این سرزمین وارد شود مذهب شیعه وجود داشته است.

اما اهل سنت در آغاز عنوان مذهب را نداشته بلکه یک گروه و حزب سیاسی بود که به رهبري عمر و ابوبكر به وجود آمد و بعد ها اسم اهل سنت بر آن نهاده شده است.  هر چند این حزب سیاسی در زمان حیات رسول خدا (ص) به صورت پنهان و جود داشته است لکن شکل گیری رسمی این حزب سیاسی بعد از رحلت پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ آنگاه ظهور کرد که در اثر رحلت رسول خدا(ص) فرصت را غنيمت شمرده و در سقيفه بني ساعده كه در واقع يك نوع كودتا بر عليه علي ـ عليه السّلام ـ بود با چند نفر ديگر جمع شده و بعد از مشاجرات و مجادلات قبيله اي ابوبكر با بيعت عمر به عنوان خليفه و امام مسلمين انتخاب شد و زمام سياسي مسلمين را به دست گرفت.[15] اگر به صحیح بخاری و دیگر کتابهای اهل سنت مراجعه شود نه ابوبکر و نه عمر و نه انصار و نه مهاجرین هیچ کدام برای رهبری امت اسلامی به قرآن و احادیث پیامبر (ص) تمسک نکرده بلکه هر کدام اصالت قبیله ای و یا کبر سن را به رخ همدیگر کشیده و در نهایت ابوبکر هم به علت اینکه از همه بزرگتر بود با تلاش عمر خلیفه شد.

بعد ازین مطالب روشن می شود که اولا ایرانیان هیچ نقشی در به وجود آمدن مذهب شیعه نداشته اند. ثانیا مذهب شیعه در برابر اسلام حقیقی قرار ندارد بلکه این رهبران اولیه اهل سنت است که از سفارشات رسول خدا تمرد نموده و حزب سیاسی و قدرت طلب را در برابر اسلام ناب به وجود اوردند و بعد ها به وسیله بنی امیه تقویت شد و  اسم اهل سنت را بر آن نهادند.  

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. الامامة في اهم الكتب الكلاميه، تأليف آية الله ميلاني.

2. تاريخ شيعه و فرقه هاي اسلام، تأليف دكتر محمد جواد مشكور.

3. آنگه هدايت شدم، تأليف سيد محمد تيجاني

4. المراجعات، تأليف سيد شرف الدين عاملي.

 


[1] . سورة مائده، آية 3.

[2] . سورة مائده، آية 67.

[3] . نيشابوري، حاكم محمد بن عبدالله، المستدرك علي الصحيحين، بيروت، دارالمعرفه، بي تا. 3/110.

[4] . نيشابوري، مسلم بن حجاج، صحيح مسلم، بيروت، دارالفكر، بي تا. 7/120.

[5] . ابن اثير، اسدالغابه، تهران، اسماعيليان، بي تا. ، 5/205

[6] . بخاري، محمد بن اسماعيل، صحيح بخاري، 3.91، بيروت، دارصعب، بي تا.

[7] . متقي هندي، كنز العمال،  بيروت، موسسه الرسالة، بي تا. 12، 32،

و ابن حجر عسقلاني، فتح الباري، 13، 181، بيروت، دارالمعرفة للطباعة و النشر، دوم، و ابو داد و طياسي، مسند ابي داود، ص 105، بيروت، دارالحديث، و عمر بن عاصم، ضحاك، كتاب السنة، ص 518، بيروت، المكتب الاسلامي سوم، 1413.

[8] . امام احمد بن حنبل، مسند احمد، 3/14، 5/182 و 189، بيروت، دارصادر و ترمذي، محمد بن عيسي، سنن ترمذي، 5/329، بيروت، دارالفكر، دوم 1403 ق و حاكم نيشابوري، محمد بن محمد، مستدرك حاكم، 3/110 بيروت، دارالمعرفة، 1406 ق، و متقي هندي، كنزالعمال، 1/381، بيروت، مؤسسه الرسالة پنجم، 1401 ق.

[9] . نيشابوري، مسلم بن حجاج، صحيح مسلم، 7/120 و 121 بيروت، دارالفكر، بي تا. و ترمذي، محمد بن عيسي، سنن ترمذي، 5/302، بيروت، دارالفكر، دوم، 1403 ق، و حاكم نيشابوري، محمد بن عبدالله، مستدرك حاكم،  بيروت، دارالمعرفه، 1406 ق. 2/337،

[10] . ابن اثير، اسد الغابة، 5/205، تهران، اسماعيليان. و ابن ابي الحديد، شرح نهج البلاغه، 2/289 و 17/174 قم، دار احياء الكتب العربيه، بي تا، و ابن النجار البغد ادي، ذيل تاريخ بغداد 3/10، بيروت، دارالكتب العلميه، اول، 1417، و الخوارزمي، الموفق، مناقب خوارزمي، ص 7، قم، نشر اسلام، دوم، 1411 ق، و قندوزي حنفي، شيخ سليمان، ينابيع المودة 1/107 و 2/249 دارالاسوة، اول 1416 ق.

[11] . بخاري، محمد ابن اسماعيل، صحيح بخاري، 3/91، بيروت، دارصعب، بي تا و نيشابوري، مسلم بن حجاج، صحيح مسلم، 5/76، بيروت، دارالمعرفة، بي تا.

[12] . هيتمي، احمد بن حجر، الصواعق المحرقه، مقدمه، ص (هـ ) مصر، مكتبة القاهره، بي تا.

[13] . ابو منصور، عبدالقاهر بن طاهر، الفرق بين الفرق، ص13، بيروت، دارالوفاق الجديدة دوم، 1977 م.

[14] . شيخ طوسي، مصباح المتهجد، ص 16، بيروت، موسسه فقه الشيعه، اول 1411 ق و متقي هندي، كنز العمال، 13/156، حديث 36483، بيروت، موسسه الرساله.

[15] . بخاري، محمد بن اسماعيل، صحيح بخاري، 2/291، بيروت، دارصعب، بي تا و ابن اثير، جامع الاصول، 4/470، بيروت، احياء التّراث العربي.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
23 تیر 01
بازدید
۱۳۷
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.