آقای برقعی به این دلیل روضه خوانی و منبر رفتن را حرام می داند که آقای فلسفی ...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آقای برقعی به این دلیل روضه خوانی و منبر رفتن را حرام می داند که آقای فلسفی در ابتدای یکی از سخرانی‌هایش گفته که امام معصوم در شکم مادر همه چیز را می داند و در پایان همان سخنرانی گفت که امام حسین وقتی به سرزمین کربلا می رسد اسم آن را نمی دانسته و توسط یک اعرابی از اسم آن آگاه می شود؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

یکی از اسلوب های شیعه برای زنده نگه داشتن حق و حقیقت و بیان فضائل و خط مشی فکری و سیاسی امامان ـ علیهم السلام ـ در مقابل ستمگران که همواره شیعیان را در محدودیت و انزوا قرار می دادند عزاداری و بر پا کردن مجالس برای بیان واقعیات تاریخ کربلا و قیام عاشورا، شعر، مرثیه، نوحه و گریستن بر مظلومیت اهل بیت ـ علیهم السلام ـ بوده و هست و شیعیان از این مجالس به عنوان اهرمی در دفاع از حق، و مبارزه با حکومت های فاسد و حاکمان ستمگر و افشاگری اعمال نامشروع آنها و بیان فضائل ائمه راستین استفاده می کنند و این امر نه تنها حرام نیست بلکه امری مستحب و دارای اجر و پاداش دنیوی و اخروی نیز می باشد و بانی و برپا کننده اولیه این مجالس شخص پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ و بعد از آن حضرت ائمه ـ علیهم السلام ـ بوده اند و دیگران را نیز به برپانی آن سفارش کرده اند.[1]

اینکه آقای برقعی می گوید برپایی این مراسم حرام است از عقاید وهابیت نشأت گرفته است زیرا آقای برقعی در اواخر زندگی از وهابیت متأثر گردیده و به این فرقه تمایل پیدا کرده بود. و آنچه را که به آقای فلسفی در مورد علم امام ایراد گرفته دلیل بر حرمت منبر رفتن و عزاداری نمی باشد اگر بر فرض، اشکال وارد است فقط شامل مطلبی می شود که آقای فلسفی مطرح نموده است. ممکن است هر سخنرانی در برخی از مطالب دچار اشتباه شود و لکن اشتباه او دلیل نمی شود که هر گونه سخنرانی در مدح یا عزاداری اهل بیت ـ علیهم السلام ـ حرام است.

در رابطه با علم امام ـ علیه السلام ـ و سخن گفتن در شکم مادر باید بگوئیم:

پیامبر و امام از حیث آفرینش ممتازند و به واسطه همین استعداد و امتیاز ذاتی که از همان کودکی در آنها موجود است خداوند آنها را به مقام نبوت و امامت می رساند و آنها را به عنوان راهنما و هدایتگر به مردم معرفی می کند و به آنها علومی می دهد که دیگران از این علوم بی بهره اند لذا اینکه شیعیان معتقدند که امامان معصوم آنها دارای علوم و دانش فراوان بودند و حتی در شکم مادر تکلم می کردند نه تنها محال نیست بلکه ریشه قرآنی دارد. مانند حضرت عیسی ـ علیه السلام ـ که در گهواره با مردم سخن گفت و خود را پیغمبر و صاحب کتاب معرفی کرد و حضرت یحیی ـ علیه السلام ـ که خداوند در کودکی او را به نبوت رساند.[2]

علاوه بر این در روایات آمده که حضرت فاطمه زهرا ـ سلام الله علیها ـ در شکم مادر صحبت می کرد.[3]

و این واقعیات نه منافات با قرآن دارد و نه موجب شرک و کفر می شود زیرا برای خداوند هر کاری که بخواهد آسان است و این مطالب قدرت خداوند را بیان می کند.

امّا اینکه با توجه به علم امام چگونه امام حسین ـ علیه السلام ـ در مورد کربلا از یک اعرابی سوال می کند؟ و این با علم امام چگونه سازگار است؟

اولا: سوال کردن دلیل بر ندانستن و عدم آگاهی نمی باشد چه بسا انسان مطلبی را می داند امّا بخاطر غرض هایی سوال می کند مثل معلمی که در کلاس از دانش آموزان می پرسد؟

ثانیا: پیامبران و امامان ـ علیهم السلام ـ همواره به طور عادی عمل می کردند و به ندرت از علم نبوت و امامت استفاده می کردند و قضاوت آنها بر مبنای ظاهر بود.

ثالثا: حادثه کربلا یکی از حوادث مشهور و معروف در بین پیامبر و اصحابش بود و به مناسبت های مختلفی پیامبر اسلام از این زمین و حادثه ای که در آن اتفاق افتاد خبر می دادند و حضرت علی ـ علیه السلام ـ نیز در یکی از جنگ ها به حادثه عاشورا که در این زمین اتفاق افتاد اشاره کردند و خود امام حسین ـ علیه السلام ـ از کشته شدنش در این سرزمین اطلاع داشت.[4] لذا برای آماده سازی یاران، فراهم کردن زمینه برای فرود در این سرزمین، امام ـ علیه السلام ـ از این روش استفاده کردند اگر امام بدون مقدمه و زمینه چینی مطرح می کردند اثری که امروز دارد نداشت.

افزون براینها در روایات متعدد بیان شده که پیامبران و امامان هرگاه بخواهند می دانند مثلا از امام صادق ـ علیه السلام ـ روایت شده که فرمود: الامام اذا شاء ان یعلم علم[5] یعنی امام هرگاه بخواهد بداند می داند.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1. امامت در بینش اسلامی، علی ربانی گلپایگانی.

2. بررسی مسائل کلی امامت، ابراهیم امینی.

 


[1]. تاریخ النیاحه علی الامام الشهید الحسین بن علی ـ علیهما السلام ـ السید صالح شهرستانی، انتشارات دارالهجره، قم، ج1، کافی، کلینی، انتشارات دارالحدیث قم، سال چاپ، 1429ق، چاپ اول، ج6، ص62، مریم/ 30 ـ 13.

[2]. بحارالأنوار، مجلسی محمد باقر، انتشارات داراحیاء التراث العربی، بیروت، ج44، ص282، 34..

[3]. بحارالأنوار، ، الثاقب فی المناقب، ابن حمزه طوسی، انتشارات انصاریان قم، 1419ق، چاپ سوم. ج109، ص66.

[4]. وقعة صفین نصر بن مزاحم، ناشر کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، قم،  سال 1404ق، چاپ دوم، ص141.

[5]. خاتمه المستدرک، میرزا نوری، ج5، ص435.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
23 تیر 01
بازدید
۱۲۴
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.