پاسخ شيعه در برابر اهل سنت در مورد يكجا خواندن نمازها]ظهر و...
![تصویر: پاسخ شيعه در برابر اهل سنت در مورد يكجا خواندن نمازها]ظهر و...](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fapi.pasokh.org%2Fuploads%2Fpost%2Fmain%2F%25D9%2582%25D8%25B1%25D8%25A2%25D9%2586-%25D9%2588-%25D8%25AD%25D8%25AF%25DB%258C%25D8%25AB.jpg&w=3840&q=90)
پرسش
پاسخ
نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را با هم خواندن از زمان پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ شروع شده است و پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ هم بين اين دو نماز جمع مي كردند و هم در پنج نوبت جداگانه مي خواندند و به اين مطلب در روايات شيعه و سني تصريح شده كه به چند نمونه اشاره مي كنيم:
الف: روايات شيعه:
1. عبدالله بن سنان از حضرت صادق ـ عليه السّلام ـ نقل كرده كه پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ بدون اينكه عذري در كار باشد ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را با يك اذان و دو اقامه خواندند.[1]
2. اسحاق بن عمار از امام صادق ـ عليه السّلام ـ نقل مي كند كه پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ بدون اين كه عذري در كار باشد ظهر و عصر را در يك جا خواندند عمر به آن حضرت گفت آيا در نماز چيز تازه اي پيدا شده؟ پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: نه، چيز تازه اي درباره نماز نيامده ولي خواستم بر امت خود گشايشي بدهم.[2]
3. عبدالملك قمي مي گويد: به امام صادق ـ عليه السّلام ـ گفتم: مي توانم بين دو نماز بدون اين كه عذري داشته باشم جمع كنم؟ امام فرمود پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ اين كار را انجام داد و خواست كه امت را در آسايش و سبكي قرار دهد.[3]
روايات ديگري نيز شبيه اين روايات در كتاب تهذيب ج 3، ص 18 روايت 66 باب 13 و كتاب استبصار ج 3، ص 254روايت 1، باب 170 و كتاب من لا يحضره الفقيه، ج1، ص 286 روايت 885، آمده است كه بخاطر طولاني شدن از آنها صرف نظر شده است.
ب: روايات اهل سنت:
در كتب روايي اهل سنت در جواز جمع بين دو نماز، روايات فراواني ذكر شده است كه به چند مورد اشاره مي كنيم:
1. در سنن ترمزي نقل شده است كه پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ بين نماز ظهر و عصر و بين مغرب و عشا در شهر مدينه بدون ترس و بدون قصد سفر و بدون اينكه هوا باراني باشد جمع كرد.[4]
2. بيهقي مي نويسد: پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در شهر مدينه بدون خوف و بدون قصد مسافرت نماز ظهر و عصر را با هم خواند تا امتش به زحمت نيافتد.[5]
3. ابن قتيبه هم نقل مي كند كه: پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در حالت امن و بدون ترس در مدينه، نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواندند.[6]
4. طبراني در المعجم الكبير آورده است: رسول الله ـ صلّي الله عليه و آله ـ در مدينه بدون هيچ ترسي و بدون اينكه چيزي او را مضطر كند نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواند و اين كار را براي راحتي امتش كرد.[7] شبيه اين روايت در همين كتاب در ص 68 و ص 93 از روات ديگر نقل شده است.
5. در ارواء الغليل هم ذكر شده كه: نبي اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را بدون خوف و بدون علت و بدون اينكه هوا باراني باشد با هم خواند.[8]
6. ابن قدامه در مغني آورده است: پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ براي راحتي امتش و بدون خوف و در هواي غير باراني نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواند.[9]
7. عبدالله بن شقيق از ابو هريره پرسيد آيا درست است كه پيامبر بين نماز مغرب و عشا و نماز ظهر و عصر جمع كرد؟ گفت: بلي درست است.[10]
8. در صحيح مسلم آمده است كه: ابن عباس گويد پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواند.[11]
9. در صحيح بخاري آمده: پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ هفت ركعت مغرب و عشا را با هم خواند و هشت ركعت ظهر و عصر را با هم خواند و آن حضرت در مدينه بود.[12]
نتيجه:
بر پايه اين روايات جمع كردن بين نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا در زمان پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ متداول بوده و آن حضرت هم اعلام مي كرد كه اين كار براي راحتي مردم است تا پنج نوبت دست از كار نكشيده به مسجد نروند و در كتب اهل سنت هم تأكيد شده است پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ بدون هيچ عذري نمازها را با هم مي خواند البته اين بدان معنا نيست كه نماز خواندن در پنج نوبت جايز نباشد بلكه همة فقهاي شيعه به تبعيت از سيره پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ و ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ فتوا داده اند كه هم مي شود در سه نوبت نمازهاي يوميه را خواند و هم در پنج نوبت. حال بايد پرسيد چرا شيعه را متهم مي كنند كه برخلاف سيره پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز مي خوانند آيا اين جز تفرقه افكني با اسلام و مسلمين است، در مكتب شيعه همه اعمال و رفتارها بر طبق سيره پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ است كه ائمه هدي ـ عليهم السّلام ـ براي ما تبيين كرده اند و خوشبختانه اين روش و سيره پيامبر اسلام از سوي اهل سنت هم درکتاب هايشان مورد تأكيد قرار گرفته است. اگر پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ طبق گفتار خود اهل سنت براي آسايش مردم اجازه داده است كه در سه نوبت مردم نماز بخوانند به چه توجيهي اين راحتي را از مردم مي گيرند؟
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
الف: منابع شيعه
1. مدرسي، سيد محمد رضا؛ الجمع بين الصلاتين، «اين كتاب فارسي است»
2. آل محسن، علي؛ مسائل خلافيه حار فيها اهل السنة.
ب: منابع اهل سنت:
1. سلام، عاطف؛ فقهيات بين السنة و الشيعه، قم، مركز الغدير للدراسات الاسلاميه؛ اول، 1420 قمري.
2. المغربي، احمد؛ فتح الملك العلي، اصفهان، مكتبة اميرالمؤمنين ـ عليه السّلام ـ بي تا.
3. فتح الدين حنفي، علي محمد، فلك النجاة بي جا، موسسة دارالاسلام، دوم، 1418 قمري.
پي نوشت ها:
[1] . حر عاملي، محمد، وسائل شيعه، ج2، كتاب الصلوة، ص 160، باب 32، حديث 1، تهران، مكتب الاسلاميه، ششم، 1402 قمري.
[2] . همان، ص 161، حديث2، ر.ك: مجلسي، بحارالانوار، ج82، ص 334، روايت 8، باب 5.
[3] . حر عاملي، محمد، وسائل شيعه، ج2، كتاب الصلوة، ص 160، باب 32، حديث 3، تهران، مكتب الاسلاميه، ششم، 1402 قمري.
[4] . ترمزي، محمد؛ سنن الترمزي، ج 5، ص 392، بيروت، دارالفكر، بي تا، رك: الشاكر، عبدالصمد؛ نظرة عابرة الي الصحاح السته، ص 381، بي جا، بي نا، بي تا.
[5] . بيهقي، احمد؛ السنن الكبير، ج 3، ص 166، بيروت، دارالفكر.«چهار حديث ديگر از روات جداگانه در همين آدرس وجود دارد»
[6] . ابن قيبه، عبدالله؛ تاويل محتلف الحديث، ص242، بيروت، دارالكتب العلميه، بي تا.
[7] . طبراني؛ سليمان؛ المعجم الكبير، ج12، ص58، قاهره، مكتبه ابن تيميه، دوم، بي تا.
[8] . الباني، محمد ناصر الدين؛ ارواء الغليل، ج3، ص 39، بيروت، المكتب الاسلامي، دوم، 1405 قمري.
[9] . ابن قدامه، عبدالله؛ المغني، ج2، ص 121، بيروت، دارالكتب العربي، بي تا، رك، الشاكر، عبدالصمد؛ نظرة عابرة الي الصحاح السته، ص 382، بي جا، بي نا، بي تا، و رك: كحلاني، محمد، سبل السلام، ج2، ص 43، مصر، شركة مكتبه و مطبعه مصطفي البابي الحلبي و اولاده، چهارم، 1379 قمري.
[10] . ابن حنبل، احمد؛ مسند احمد، ج 1، ص251، بيروت، دارصادر، بي تا.
[11] . نيشابوري، مسلم؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 153، بيروت، دارالفكر، بي تا.
[12] . بخاري، صحيح بخاري، ج1، ص 201، دمشق و بيروت، دار ابن كثير و اليمامه، پنجم، 1414 قمري. ورك: همان، ص 206، حديث 537 باب وقت المغرب، ورك: صحيح سنن نسائي، ج1، ص 200، حديث، 601، باب الجمع بين الصلاتين في الحضر.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 تیر 93
- بازدید
- ۱٬۶۲۴
پاسخ شيعه در برابر اهل سنت در مورد يكجا خواندن نمازها]ظهر و...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را با هم خواندن از زمان پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ شروع شده است و پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ هم بين اين دو نماز جمع مي كردند و هم در پنج نوبت جداگانه مي خواندند و به اين مطلب در روايات شيعه و سني تصريح شده كه به چند نمونه اشاره مي كنيم:
الف: روايات شيعه:
1. عبدالله بن سنان از حضرت صادق ـ عليه السّلام ـ نقل كرده كه پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ بدون اينكه عذري در كار باشد ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا را با يك اذان و دو اقامه خواندند.[1]
2. اسحاق بن عمار از امام صادق ـ عليه السّلام ـ نقل مي كند كه پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ بدون اين كه عذري در كار باشد ظهر و عصر را در يك جا خواندند عمر به آن حضرت گفت آيا در نماز چيز تازه اي پيدا شده؟ پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمود: نه، چيز تازه اي درباره نماز نيامده ولي خواستم بر امت خود گشايشي بدهم.[2]
3. عبدالملك قمي مي گويد: به امام صادق ـ عليه السّلام ـ گفتم: مي توانم بين دو نماز بدون اين كه عذري داشته باشم جمع كنم؟ امام فرمود پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ اين كار را انجام داد و خواست كه امت را در آسايش و سبكي قرار دهد.[3]
روايات ديگري نيز شبيه اين روايات در كتاب تهذيب ج 3، ص 18 روايت 66 باب 13 و كتاب استبصار ج 3، ص 254روايت 1، باب 170 و كتاب من لا يحضره الفقيه، ج1، ص 286 روايت 885، آمده است كه بخاطر طولاني شدن از آنها صرف نظر شده است.
ب: روايات اهل سنت:
در كتب روايي اهل سنت در جواز جمع بين دو نماز، روايات فراواني ذكر شده است كه به چند مورد اشاره مي كنيم:
1. در سنن ترمزي نقل شده است كه پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ بين نماز ظهر و عصر و بين مغرب و عشا در شهر مدينه بدون ترس و بدون قصد سفر و بدون اينكه هوا باراني باشد جمع كرد.[4]
2. بيهقي مي نويسد: پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در شهر مدينه بدون خوف و بدون قصد مسافرت نماز ظهر و عصر را با هم خواند تا امتش به زحمت نيافتد.[5]
3. ابن قتيبه هم نقل مي كند كه: پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ در حالت امن و بدون ترس در مدينه، نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواندند.[6]
4. طبراني در المعجم الكبير آورده است: رسول الله ـ صلّي الله عليه و آله ـ در مدينه بدون هيچ ترسي و بدون اينكه چيزي او را مضطر كند نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواند و اين كار را براي راحتي امتش كرد.[7] شبيه اين روايت در همين كتاب در ص 68 و ص 93 از روات ديگر نقل شده است.
5. در ارواء الغليل هم ذكر شده كه: نبي اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را بدون خوف و بدون علت و بدون اينكه هوا باراني باشد با هم خواند.[8]
6. ابن قدامه در مغني آورده است: پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ براي راحتي امتش و بدون خوف و در هواي غير باراني نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواند.[9]
7. عبدالله بن شقيق از ابو هريره پرسيد آيا درست است كه پيامبر بين نماز مغرب و عشا و نماز ظهر و عصر جمع كرد؟ گفت: بلي درست است.[10]
8. در صحيح مسلم آمده است كه: ابن عباس گويد پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا را با هم خواند.[11]
9. در صحيح بخاري آمده: پيامبر خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ هفت ركعت مغرب و عشا را با هم خواند و هشت ركعت ظهر و عصر را با هم خواند و آن حضرت در مدينه بود.[12]
نتيجه:
بر پايه اين روايات جمع كردن بين نماز ظهر و عصر و نيز مغرب و عشا در زمان پيامبر اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ متداول بوده و آن حضرت هم اعلام مي كرد كه اين كار براي راحتي مردم است تا پنج نوبت دست از كار نكشيده به مسجد نروند و در كتب اهل سنت هم تأكيد شده است پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ بدون هيچ عذري نمازها را با هم مي خواند البته اين بدان معنا نيست كه نماز خواندن در پنج نوبت جايز نباشد بلكه همة فقهاي شيعه به تبعيت از سيره پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ و ائمه اطهار ـ عليهم السّلام ـ فتوا داده اند كه هم مي شود در سه نوبت نمازهاي يوميه را خواند و هم در پنج نوبت. حال بايد پرسيد چرا شيعه را متهم مي كنند كه برخلاف سيره پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ نماز مي خوانند آيا اين جز تفرقه افكني با اسلام و مسلمين است، در مكتب شيعه همه اعمال و رفتارها بر طبق سيره پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ است كه ائمه هدي ـ عليهم السّلام ـ براي ما تبيين كرده اند و خوشبختانه اين روش و سيره پيامبر اسلام از سوي اهل سنت هم درکتاب هايشان مورد تأكيد قرار گرفته است. اگر پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ طبق گفتار خود اهل سنت براي آسايش مردم اجازه داده است كه در سه نوبت مردم نماز بخوانند به چه توجيهي اين راحتي را از مردم مي گيرند؟
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
الف: منابع شيعه
1. مدرسي، سيد محمد رضا؛ الجمع بين الصلاتين، «اين كتاب فارسي است»
2. آل محسن، علي؛ مسائل خلافيه حار فيها اهل السنة.
ب: منابع اهل سنت:
1. سلام، عاطف؛ فقهيات بين السنة و الشيعه، قم، مركز الغدير للدراسات الاسلاميه؛ اول، 1420 قمري.
2. المغربي، احمد؛ فتح الملك العلي، اصفهان، مكتبة اميرالمؤمنين ـ عليه السّلام ـ بي تا.
3. فتح الدين حنفي، علي محمد، فلك النجاة بي جا، موسسة دارالاسلام، دوم، 1418 قمري.
پي نوشت ها:
[1] . حر عاملي، محمد، وسائل شيعه، ج2، كتاب الصلوة، ص 160، باب 32، حديث 1، تهران، مكتب الاسلاميه، ششم، 1402 قمري.
[2] . همان، ص 161، حديث2، ر.ك: مجلسي، بحارالانوار، ج82، ص 334، روايت 8، باب 5.
[3] . حر عاملي، محمد، وسائل شيعه، ج2، كتاب الصلوة، ص 160، باب 32، حديث 3، تهران، مكتب الاسلاميه، ششم، 1402 قمري.
[4] . ترمزي، محمد؛ سنن الترمزي، ج 5، ص 392، بيروت، دارالفكر، بي تا، رك: الشاكر، عبدالصمد؛ نظرة عابرة الي الصحاح السته، ص 381، بي جا، بي نا، بي تا.
[5] . بيهقي، احمد؛ السنن الكبير، ج 3، ص 166، بيروت، دارالفكر.«چهار حديث ديگر از روات جداگانه در همين آدرس وجود دارد»
[6] . ابن قيبه، عبدالله؛ تاويل محتلف الحديث، ص242، بيروت، دارالكتب العلميه، بي تا.
[7] . طبراني؛ سليمان؛ المعجم الكبير، ج12، ص58، قاهره، مكتبه ابن تيميه، دوم، بي تا.
[8] . الباني، محمد ناصر الدين؛ ارواء الغليل، ج3، ص 39، بيروت، المكتب الاسلامي، دوم، 1405 قمري.
[9] . ابن قدامه، عبدالله؛ المغني، ج2، ص 121، بيروت، دارالكتب العربي، بي تا، رك، الشاكر، عبدالصمد؛ نظرة عابرة الي الصحاح السته، ص 382، بي جا، بي نا، بي تا، و رك: كحلاني، محمد، سبل السلام، ج2، ص 43، مصر، شركة مكتبه و مطبعه مصطفي البابي الحلبي و اولاده، چهارم، 1379 قمري.
[10] . ابن حنبل، احمد؛ مسند احمد، ج 1، ص251، بيروت، دارصادر، بي تا.
[11] . نيشابوري، مسلم؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 153، بيروت، دارالفكر، بي تا.
[12] . بخاري، صحيح بخاري، ج1، ص 201، دمشق و بيروت، دار ابن كثير و اليمامه، پنجم، 1414 قمري. ورك: همان، ص 206، حديث 537 باب وقت المغرب، ورك: صحيح سنن نسائي، ج1، ص 200، حديث، 601، باب الجمع بين الصلاتين في الحضر.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 18 تیر 93
- بازدید
- ۱٬۶۲۴
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.