چرا اهل سنت نسبت به خواندن قنوت زياد راغب نيستند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

چرا اهل سنت نسبت به خواندن قنوت زياد راغب نيستند؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

پيش از آنکه به مسأله قنوت از ديدگاه اهل­سنت بپردازيم، تذکر اين نکته لازم است که قنوت از نظر فقهاء شيعه يک امر مستحبی است. اگر چه در زمره مستحبات اکيده مي­باشد. اما هرگز از اموري نيست که در نمازهاي واجب يوميه (روزانه) به جا آوردن آن الزامي باشد.

پس از ديدگاه فقهاء شيعه قنوت يک عمل الزامي و واجب نبوده، بلکه مستحب است. در نمازهاي روزانه و خصوصا در «صلوات جهريه» يعني نمازهايي که بلند خوانده مي­شود، به جا آورده بشود.[1] و اذکار مخصوص در قنوت لازم نيست خوانده بشود، بلکه مطلق دعا و ذکر در آن صحيح است.

اما قنوت از ديدگاه فقها و مذاهب چهارگانه اهل سنت، از جهات مختلف مورد اختلاف و مناقشه مي­باشد:

الف: ابو حنيفه و پيروانش اعتقاد دارند که موضع به جا آوردن قنوت فقط در نماز وتر است که اهل سنت آن را بعد از نماز شب به جا مي­آورند و نيز در نمازهايي که به جهت خوف يا قحط و سائر موارد نزول بلا مانند وباء، هجوم ملخ و امثال آن، خوانده مي­شود.[2] بنابراين در بقيه نمازها و موارد ديگر جايز نيست.

ب: شافعي و پيروانش معتقدند که قنوت در نماز صبح بعد از برداشتن سر از رکوع در رکعت دوم سنت (مستحب) است. اما در غير نماز صبح از نمازهاي واجب، در به جا آوردن قنوت سه نظريه وجود دارد که نظريه مشهور و قابل اعتماد از ميان اين سه نظريه اين است که در صورت نزول خوف (ظهور آثار بلاء)، قحط، وباء و ساير بلاياي طبيعي، در تمام نمازهاي واجب قنوت خوانده مي­شود که اهل سنت از آن به (قنوت نازلة) تعبير مي­کنند اما در غير اين صورت نبايد قنوت خوانده شود.[3]

همان گونه که ملاحظه گرديد، اهل سنت نيز قنوت به جا مي­آورند و با قطع نظر از اختلافات نظري که در ميان فقهاء و مذاهب شان وجود دارد، اجمالا مشهور قائل به جواز قنوت در همه نمازهاي واجب (عندالنازلة) در صورت وقوع حوادث و بلاياي طبيعي مي­باشد و نيز در نماز وتر، و شافعي­ها در نماز صبح هم قائل به استحباب قنوت مي­باشند. اما در عمل به غير از نماز وتر، قنوت را انجام نمي­دهند.

پس در اصل استحباب آن با شيعيان تفاوتي ندارند اگر چه در موارد و کيفيت آن اختلاف نظر دارند و اين بدان جهت است که شيعيان در احکام پنج گانه به برکت وجود ائمه اهل بيت-علیهم السلام- و تعليم احکام از آن بزرگواران کم­تر گرفتار اختلاف نظر و مناقشه گرديده­اند؛ اما اهل سنت با فاصله گرفتن از ائمه اهل بيت ـ عليهم السلام ـ مواجه با کم بود منابع ديني و احکام گرديده و در نتيجه به قياس و استحسان روي آورده و با اجتهادات در برابر نصوص گرفتار اختلاف نظرهاي شديد در ميان فقهاي مذاهب اربعه گرديده است.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ حلية العلماء في معرفة مذاهب الفقهاء، قفّال الشافعي.

2ـ فقه مذاهب اربعه.

 


[1]. تحرير الوسيله، امام خميني (ره)، موسسه النشر الاسلامي، قم. ج1، ص165.

[2]. بداية المجتهد و نهاية المقصد، ابوالوليد، محمد بن احمد، (ابن رشيد حفيد). ج1، ص134.

[3]. حلية العلماء في معرفة مذاهب الفقهاء، ابوبکر، قفّال الشافعي. ج1، ص134.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
24 تیر 01
بازدید
۱٬۰۰۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.