چرا اهل سنت لقب ابوتراب را تحريف کردند؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

چرا اهل سنت لقب ابوتراب را تحريف کردند؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

ابو تراب به معناى پدر خاک، يا دمساز خاک، يا پدر و رئيس خاکيان است.

در مورد اينکه کنيه ابوتراب را چه کسي و در چه زماني براي حضرت علي ـ عليه السلام ـ قرار داد چند نظريه وجود دارد که همگي آنها قابل جمع مي­باشند:

در الغدير علامه اميني از شيخ علاء الدين سکتوارى - محاضرة الأوائل ص 113 - نقل مي­کند: نخستين کسى که به کنيه (ابو تراب) ناميده شد على بن ابى طالب رضى الله عنه است، اين کنيه را رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ به او داد آن­گاه که ديد او بر روى زمين خوابيده و خاک بر پهلوى او نشسته است، از روى لطف و مهربانى به او فرمود: «برخيز اى ابو تراب» و اين محبوب­ترين القاب او به شمار مى­رفت، و از آن پس، به برکت نفس محمدى اين کرامتى براى او گرديد، زيرا خاک خبرهاى گذشته و آينده تا روز قيامت را براى او باز مى­گفت. اين را بفهم که رازى است بى پرده.[1]

شيخ طوسي در علل الشرايع از احمد ابن حسن قطان نقل مي­کند که رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نماز صبح را با ما خواند سپس با چهره­اي گرفته و محزون ايستاد، ما نيز با او ايستاده و همراهش حرکت کرديم تا به منزل حضرت فاطمه صلوات الله عليها رسيديم، ديديم علي ـ عليه السلام ـ مقابل در روي زمين بي فرش خوابيده­اند، پيامبر اکرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نشستند و شروع کردند خاکها را از پشت مبارک اميرالمومنين ـ عليه السلام ـ پاک کردند و فرمودند: پدر و مادرم فدايت شوند، اي ابو تراب بايست، سپس دست علي را گرفت و هر دو داخل منزل فاطمه شدند.[2]

در روايت آمده پيامبر با گروهى از يارانش در نيمه جمادى الاولى سال دوم هجرى به تعقيب کاروان قريش که به سرپرستى ابوسفيان عازم شام بود، تا نقطه­اى به نام «عشيره» پيش رفتند؛ اما اثرى از کاروان قريش نيافتند. در يکى از روزها که در عشيره بودند، پيامبر بر بالين على ـ عليه السلام ـ و عمار آمد، ديد خوابيده اند و بر سر و صورت على خاک نشسته است. حضرت آن دو را با مهربانى و ملاطفت بيدار کرد و خطاب به على فرمود: «اى ابوتراب (آغشته به خاک)، برخيز! آيا نمى­خواهى شقى­ترين مردمان روى زمين را به تو خبر دهم! يکى به نام احمير (لقب قدار بن سالف) است که ناقه صالح پيامبر را پى­کرد. ديگرى کسى است که شمشير بر فرق تو مى­زند و محاسن تو را به خون سرت رنگين مى­کند». از آن پس على ـ عليه السلام ـ ميان مسلمانان به ابوتراب معروف گرديد. اين کنيه را حضرت بسيار دوست داشت؛ زيرا پيامبر او را به چنين کنيه­اى خطاب کرده بود.[3]

حال با توجه به مطالبي که عنوان شد اين کنيه به عنوان فضيلتي عظيم براي حضرت علي ـ عليه السلام ـ به شمار مي­رود که از طرف رسول مکرم اسلام ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ ملقب شده است.

اما در مورد اينکه چرا اين کنيه حضرت را اهل سنت تحريف مي­کنند بايستي اينگونه عنوان کرد که اين تحريف از طرف تمام فرقه­هاي اهل سنت نمي­باشد بلکه از طرف گروهي اندک آنهم به جهت بغض و کينه­اي که از حضرت دارند.

دشمنان حضرت نسبت به حضرت دشمني هاي زيادي اعمال کردند مثلا در دوره اموى که دشنام گفتن به على ـ عليه السلام ـ بر منابر تبليغ مي­گرديد، کنيه ابوتراب را به قصد تحقير آن حضرت به کار مي­بردند. در روايت است که به سهل بن سعد گفته شد که حاکم مدينه بنا دارد که ترا وادار نمايد تا بر منبر، علي ـ عليه السلام ـ را سب نمائي گفت چگونه او را سب کنم گفتند او را به عنوان ابو تراب نام ببري. پاسخ داد سوگند به خدا که پيامبر اين اسم را براي او معين کرد... سپس ادامه داد که به خدا سوگند که ابوتراب بهترين اسم براي علي به حساب مي­آمد[4] ـ چون اين کنيه از جانب پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بود ـ .

جابر بن يزيد جعفى نقل مي­کند چون خلافت به بنى­اميه رسيد خون­هاي زيادي را ريختند و امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ را بر روى منابر به مدت هزار ماه لعنت کردند و از او بيزارى جستند و اقدام به پنهاني کشتن شيعيان در هر شهر نمودند و بنياد زندگى آنها را بر باد دادند، براى رسيدن به بهاي بى­ارزش دنيا مردم را وحشت زده کردند هر کس امير المؤمنين عليه اسلام را لعن نمي­کرد و از او بيزارى نمى­جست او را مي­کشتند هر شخصي که باشد. جابر بن يزيد جعفى گفت: از بنى اميه و پيروان آنها شکايت به امام سجاد زين العابدين ـ عليه السلام ـ کردم. گفتم: آقا ما را در هر گوشه و کنار مي­کشند و از بيخ و بن بر مي­کنند و آشکارا مولاى ما امير المؤمنين ـ عليه السلام ـ را بر روى منبرها و مناره ها و بازار و کوچه ها لعنت مي­کنند و از او بيزارى مي­جويند تا آنجا که در مسجد پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ جمع مي­شوند و آشکارا على را لعنت مي­کنند يک نفر اين کار را منع نمى­کند و اظهار ناراحتى نمى­نمايد. اگر يکى از ما انکار کند همه بر او حمله مي­کنند و مي­گويند اين رافضى و ابو ترابى است و او را پيش فرمانرواى خود مي­برند و مدعى مي­شوند که اين شخص ابو تراب را به نيکى ياد کرده او را مي­زنند و زندانى مي­کنند و بعد او را مي­کشند. امام ـ عليه السلام ـ که اين سخنان را از من شنيد، نگاهى به آسمان دوخته گفت: «سبحانک اللهم سيدى ما احلمک و اعظم شأنک في حلمک و اعلى سلطانک يا رب قد امهلت عبادک في بلادک حتّى ظنوا انک امهلتهم ابدا و هذا کلّه بعينک، لا يغالب قضاؤک و لا يرد المحتوم من تدبيرک کيف شئت و انى شئت و انت اعلم به منا». خدايا منزهى مولاى ما چقدر حلم تو زياد است و بلند مرتبه­اى در شکيبائى و برتر است قدرت تو خدايا آن چنان بندگان خود را مهلت داده که آنها گمان مي­کنند هميشه مهلت دارند تمام اين جريانها در ديدگاه تو است قضاى تو مغلوب نمي­شود و تدبير حتمى تو قابل جلوگيرى نيست هر جور و هر وقت بخواهى تو داناتر از ما به آنهائى.[5]

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ کشف اليقين في فضائل اميرالمومنين، حسن بن يوسف بن مطهر حلي ترجمه حميد رضا آژير.

2ـ اعيان الشيعه، سيد محسن امين.

 


[1]. اميني، ابراهيم، الغدير، تهران، دار الكتب الاسلاميه، تهران، چاپ ششم، 1374ش، ج6، ص337.

[2]. شيخ طوسي، علل الشرايع، ترجمه سيد محمد جواد ذهني تهراني، چاپ نهم، 1387ش، ج1، ص517. با توجه به مطالبي كه پس از آن نقل مي شود اين روايت قابل پذيرش نيست.

[3]. ناظم زاده قمي، سيد اصغر، مظهر ولايت، قم، بوستان کتاب، 1380ش، چاپ سوم، ص38، نقل از: مناقب، ابن مغازلي شافعي، ص8.

[4]. سيد محسن امين، اعيان الشيعه، تحقيق سيد حسن امين، بيروت، دارالتعارف للمطبوعات، چاپ پنجم، 1418ق، ج2، ص10.

[5]. مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج4، ص10.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
24 تیر 01
بازدید
۴۲۵
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.