با توجه به اينكه در ميان اهل سنت علماي بزرگي وجود دارند چرا ...

پرسش
پاسخ
علامه عبدالحسين شرف الدين در خطاب به علماء اهل سنت مي فرمايد: مسائل كه مي تواند ما ها را دور هم گرد آورد، بيش از مسائلي است كه ما ها را از هم جدا مي سازد. به گفته اين مصلح بزرگ مسائل اشتراكي در بين شيعه و سنّي بيش از مسائلي است كه مايه اختلاف است، مسلمانان مي توانند از اين مسائل اشتراكي بهرة كافي را ببرند و خلاء وحدت را كه در جامعه مسلمين مشاهده مي شود، پركنند.
امروزه براي جهان اسلام با تمام تفاوتهاي قومي و نژادي و جغرافيايي و براي هفتاد وسه فرقه كه با نام اسلام برروي كرة زمين زندگي مي كنند آنچه ضرورت دارد، و يك اصل حياتي به شمار مي آيد، «وحدت و برادري» است.
عواملي كه اين وحدت را به هم مي زند و اينكه باعث مي شود در افكار و عقايد و شكل مذهب از نظر عبادت اختلافاتي پيش بيايد با اينكه اينهمه دلايل روشن بر حقانيت مذهب اهل بيت وجود دارد، و در فرق و ديگر مذاهب از جمله اهل سنّت علماي بزرگي هم وجود دارد، مي تواند عوامل مختلفي باشد، كه در ادامه اين مقاله آنها را بررسي مي كنيم.
1، گمان: ظن و گمان از لغزشگاههاي خطرناكي است كه انديشه بيشتر مردم جهان در آن لغزيده و به پرتگاه عقايد باطل و نادرست سقوط كرده است.
قرآن كريم در اين باره مي فرمايد: «از چيزي كه به آن علم نداري پيروي مكن»[1].
يعني، از ديدگاه قرآن، مسلمان حق ندارد دنبال چيزي برود و ياچيزي را خلاف عمل خود قرار دهد كه براي او قطعي و ثابت نيست.
اگر عقايد و آراء بيشتر علماء اهل سنّت را ريشه يابي و بررسي كنيم به سادگي خواهيم ديد كه اغلب عقايد ريشة علمي ندارد و به ظن و گمان منتهي مي شود.
اگر روزي پيروان همة مذاهب و هواداران همة عقايد متضاد تصميم بگيرند كه تنها از علم پيروي كنند، مشكل اختلاف مذاهب عمدتاً حل خواهد شد.
2. تمايلات نفساني: در ميان لغزشگاه خطرناك انديشه، از نظر قرآن تمايلات نفساني است. اگر كسي بخواهد نقاط ضعف و قوت يك نظر را بيابد و دربارة آن درست بينديشد، به ناچار بايد خود را، در ارتباط با آن نظريه، از تمايلات نفساني برهاند. شايد بعضي از علماي اهل سنت در اثر تمايلات نفساني نمي توانند حق را اظهار كنند يا بپذيرند چون با اظهار به حق و پيروي از آن سيادتي را كه در پيش قوم خود دارد و يا در آمدي را كه از اين راه نصيبش مي شود از دست خواهد داد.
3. تعصب: يكي ديگر از موانع وصول به آراي صحيح و مطابق با واقع، تعصّب است، تعصّب عبارتست از اوج پيروي از تمايلات در زمينة هواداري از فرد يا افراد و ياچيزي، بدون رعايت حق.
به گفته امير المؤمنين ـ عليه السّلام ـ امام و اسوه و الگوي مردم متعصب، شيطان است.
امام در اين باره مي فرمايد: او پيشواي متعصّبان و پيشرو مستكبران است؛آن كه اساس تعصّب را نهاد[2].
تعصّب، شخص متعصّب را وادار مي كند، به جاي اينكه به «گفته بنگرد، «گوينده» را ملاك داوري قرار مي دهد. تعصّب به انسان اجازه نمي دهد كه فكر كند كه «گفته» چيست آيا حق است يا باطل، درست است يا غلط، بلكه به او مي گويد: ببين «گوينده» كيست؛ اگر با تو هم خط است نظرية او درست است و اگر همخط نيست نظرية او خطاست.
هرگاه يكي از علماي اهل سنّت در متون ديني به نام يكي از بزرگان شيعه برخورد كند، بدون تأمل و فكر از روي تعصّب نظريه او را كنار مي نهد و مي گويد اين شخص رافضي است. با چنين برخورد آيا مي توان به حقيقت رسيد در حاليكه قرآن مجيد مي فرمايد:
«مژده بده آن بندگانم را كه سخن را مي شنوند و به نيكوترين آن عمل مي كنند، اينان هستند كه خداوند راهنمايشان كرده است، و هم اينانند صاحبان انديشه»[3].
4. تقليد: تقليد در عقايد، يعني پذيرفتن نظرية ديگري و يا ديگران بدون مطالبة دليل و برهان. تقليد زنجيري است بر فكر و انديشة انسان و تا اين زنجير هست، تصحيح عقايد امكان پذير نيست. بسياري از علماي اهل سنّت به اين مانع (تقليد) گرفتار هستند در فكر و انديشه مقلّد چند نفر از بزرگان اهل سنّت هستند. و حق تفكر و اظهار نظر را به خود نمي دهند.
5. لجاجت: يكي ديگر از موانع وصول به حقيقت، لجاجت است. لجاجت به صورتي مرموز و پنهان انديشه را منحرف مي كند و نظر را غير صائب مي گرداند، به گونه اي كه صاحبنظر احساس انحراف نمي كند.
اميرالمؤمنين علي ـ عليه السّلام ـ در اين رابطه مي فرمايند: لجاجت، به صورت پنهاني، انديشه و رأي را مي دزدد[4].
بنابراين يكي ديگر از مشكلات علماي اهل سنّت لجاجت است، كه فكر و انديشة آنها را به طور مرموزي منحرف مي كند و نمي گذارد به حقيقت راه پيدا كنند.
به طور كلي اين چند عامل از عواملي هستند كه دامنگير بسياري از بزرگان اهل سنت است البته مي تواند عواملي ديگر هم دخيل باشد ولي به طور كلي اين عوامل از عوامل مهم هستند كه مي تواند مانع از راهيابي يك انديشه به حقيقت باشد. در مقابل عده اي از بزرگان و علماي اهل سنت اين زنجيره ها را درهم شكسته اند و آزادانه فكر كرده اند و هيچ يك از اين عوامل را در فكر و انديشه خود راه نداده اند و به حقيقت رسيده اند. كه به عنوان نمونه عده اي را معرفي مي كنيم:
1. دكتر محمد تيجاني در يكي از شهرهاي تونس بنام قغصه بدنيا آمد و در علم ديني تحصيل كرد مسافرتهاي متعددي به شهر و كشور هاي مختلفي داشت در اثر همين مسافرتها و برخوردها به حقانيت شيعه پي برد و رسماً تشيع خود را اعلام نمود[5].
2. سعيد ايوب مصري
3. احمد يعقوب اردني
4. اسعد وحيد فلسطيني
5. صالح الورداني مصري ....
افراد بيشماري كه بخاطر پرهيز از اطناب كلام از آوردن اسامي يك يك آنها خودداري مي كنيم، به آغوش باز و گرم خاندان پاك و مطهر رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ باز گشته اند تا در دنيا و آخرت رو سفيد و سرافراز باشند[6].
اگر اين موانع در پيش باشد طبيعي است که علماء اهل سنت بر آنچه که پذيرفته اند باز پابرجا خواهند بود مگر اينكه علماي اهل سنت فكر و انديشه خود را ا ز پيش داوريها و تعصبها و لجاجتهاي بي خودي رهايي بدهند و حقيقت را آنچنان كه هست ببيند به اميد چنان روزي كه تمامي طوايف مسلمين در زير يك بيرق و يك عقيده و يك رنگ جمع باشند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. المستبصرون، غلام اصغر البجنوري.
2. اهل سنت واقعي، دكتر محمد تيجاني.
3.همراه با راستگويان، دكتر محمد تيجاني.
پي نوشت ها:
[1] . اسراء/36.
[2] . دشتي، محمد، نهج البلاغه، خطبة قاصعه ص380، دفتر نشر الهادي، چ سيزدهم،1379.
[3] . زمر/18
[4] . نهج البلاغه، دشتي همان، حكمت 179.
[5] . تيجاني، دكتر محمد، اهل سنت واقعي، ج اول، انتشارات معارف اسلامي، چ دوم، 1372.
[6] . تيجاني، دكتر محمد، اهل بيت كليد مشكلها، ص10، انتشارات معارف اسلامي، چ اول، 1376.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 24 تیر 93
- بازدید
- ۱٬۰۵۱
با توجه به اينكه در ميان اهل سنت علماي بزرگي وجود دارند چرا ...
- نشان کردن
پرسش
پاسخ
علامه عبدالحسين شرف الدين در خطاب به علماء اهل سنت مي فرمايد: مسائل كه مي تواند ما ها را دور هم گرد آورد، بيش از مسائلي است كه ما ها را از هم جدا مي سازد. به گفته اين مصلح بزرگ مسائل اشتراكي در بين شيعه و سنّي بيش از مسائلي است كه مايه اختلاف است، مسلمانان مي توانند از اين مسائل اشتراكي بهرة كافي را ببرند و خلاء وحدت را كه در جامعه مسلمين مشاهده مي شود، پركنند.
امروزه براي جهان اسلام با تمام تفاوتهاي قومي و نژادي و جغرافيايي و براي هفتاد وسه فرقه كه با نام اسلام برروي كرة زمين زندگي مي كنند آنچه ضرورت دارد، و يك اصل حياتي به شمار مي آيد، «وحدت و برادري» است.
عواملي كه اين وحدت را به هم مي زند و اينكه باعث مي شود در افكار و عقايد و شكل مذهب از نظر عبادت اختلافاتي پيش بيايد با اينكه اينهمه دلايل روشن بر حقانيت مذهب اهل بيت وجود دارد، و در فرق و ديگر مذاهب از جمله اهل سنّت علماي بزرگي هم وجود دارد، مي تواند عوامل مختلفي باشد، كه در ادامه اين مقاله آنها را بررسي مي كنيم.
1، گمان: ظن و گمان از لغزشگاههاي خطرناكي است كه انديشه بيشتر مردم جهان در آن لغزيده و به پرتگاه عقايد باطل و نادرست سقوط كرده است.
قرآن كريم در اين باره مي فرمايد: «از چيزي كه به آن علم نداري پيروي مكن»[1].
يعني، از ديدگاه قرآن، مسلمان حق ندارد دنبال چيزي برود و ياچيزي را خلاف عمل خود قرار دهد كه براي او قطعي و ثابت نيست.
اگر عقايد و آراء بيشتر علماء اهل سنّت را ريشه يابي و بررسي كنيم به سادگي خواهيم ديد كه اغلب عقايد ريشة علمي ندارد و به ظن و گمان منتهي مي شود.
اگر روزي پيروان همة مذاهب و هواداران همة عقايد متضاد تصميم بگيرند كه تنها از علم پيروي كنند، مشكل اختلاف مذاهب عمدتاً حل خواهد شد.
2. تمايلات نفساني: در ميان لغزشگاه خطرناك انديشه، از نظر قرآن تمايلات نفساني است. اگر كسي بخواهد نقاط ضعف و قوت يك نظر را بيابد و دربارة آن درست بينديشد، به ناچار بايد خود را، در ارتباط با آن نظريه، از تمايلات نفساني برهاند. شايد بعضي از علماي اهل سنت در اثر تمايلات نفساني نمي توانند حق را اظهار كنند يا بپذيرند چون با اظهار به حق و پيروي از آن سيادتي را كه در پيش قوم خود دارد و يا در آمدي را كه از اين راه نصيبش مي شود از دست خواهد داد.
3. تعصب: يكي ديگر از موانع وصول به آراي صحيح و مطابق با واقع، تعصّب است، تعصّب عبارتست از اوج پيروي از تمايلات در زمينة هواداري از فرد يا افراد و ياچيزي، بدون رعايت حق.
به گفته امير المؤمنين ـ عليه السّلام ـ امام و اسوه و الگوي مردم متعصب، شيطان است.
امام در اين باره مي فرمايد: او پيشواي متعصّبان و پيشرو مستكبران است؛آن كه اساس تعصّب را نهاد[2].
تعصّب، شخص متعصّب را وادار مي كند، به جاي اينكه به «گفته بنگرد، «گوينده» را ملاك داوري قرار مي دهد. تعصّب به انسان اجازه نمي دهد كه فكر كند كه «گفته» چيست آيا حق است يا باطل، درست است يا غلط، بلكه به او مي گويد: ببين «گوينده» كيست؛ اگر با تو هم خط است نظرية او درست است و اگر همخط نيست نظرية او خطاست.
هرگاه يكي از علماي اهل سنّت در متون ديني به نام يكي از بزرگان شيعه برخورد كند، بدون تأمل و فكر از روي تعصّب نظريه او را كنار مي نهد و مي گويد اين شخص رافضي است. با چنين برخورد آيا مي توان به حقيقت رسيد در حاليكه قرآن مجيد مي فرمايد:
«مژده بده آن بندگانم را كه سخن را مي شنوند و به نيكوترين آن عمل مي كنند، اينان هستند كه خداوند راهنمايشان كرده است، و هم اينانند صاحبان انديشه»[3].
4. تقليد: تقليد در عقايد، يعني پذيرفتن نظرية ديگري و يا ديگران بدون مطالبة دليل و برهان. تقليد زنجيري است بر فكر و انديشة انسان و تا اين زنجير هست، تصحيح عقايد امكان پذير نيست. بسياري از علماي اهل سنّت به اين مانع (تقليد) گرفتار هستند در فكر و انديشه مقلّد چند نفر از بزرگان اهل سنّت هستند. و حق تفكر و اظهار نظر را به خود نمي دهند.
5. لجاجت: يكي ديگر از موانع وصول به حقيقت، لجاجت است. لجاجت به صورتي مرموز و پنهان انديشه را منحرف مي كند و نظر را غير صائب مي گرداند، به گونه اي كه صاحبنظر احساس انحراف نمي كند.
اميرالمؤمنين علي ـ عليه السّلام ـ در اين رابطه مي فرمايند: لجاجت، به صورت پنهاني، انديشه و رأي را مي دزدد[4].
بنابراين يكي ديگر از مشكلات علماي اهل سنّت لجاجت است، كه فكر و انديشة آنها را به طور مرموزي منحرف مي كند و نمي گذارد به حقيقت راه پيدا كنند.
به طور كلي اين چند عامل از عواملي هستند كه دامنگير بسياري از بزرگان اهل سنت است البته مي تواند عواملي ديگر هم دخيل باشد ولي به طور كلي اين عوامل از عوامل مهم هستند كه مي تواند مانع از راهيابي يك انديشه به حقيقت باشد. در مقابل عده اي از بزرگان و علماي اهل سنت اين زنجيره ها را درهم شكسته اند و آزادانه فكر كرده اند و هيچ يك از اين عوامل را در فكر و انديشه خود راه نداده اند و به حقيقت رسيده اند. كه به عنوان نمونه عده اي را معرفي مي كنيم:
1. دكتر محمد تيجاني در يكي از شهرهاي تونس بنام قغصه بدنيا آمد و در علم ديني تحصيل كرد مسافرتهاي متعددي به شهر و كشور هاي مختلفي داشت در اثر همين مسافرتها و برخوردها به حقانيت شيعه پي برد و رسماً تشيع خود را اعلام نمود[5].
2. سعيد ايوب مصري
3. احمد يعقوب اردني
4. اسعد وحيد فلسطيني
5. صالح الورداني مصري ....
افراد بيشماري كه بخاطر پرهيز از اطناب كلام از آوردن اسامي يك يك آنها خودداري مي كنيم، به آغوش باز و گرم خاندان پاك و مطهر رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ باز گشته اند تا در دنيا و آخرت رو سفيد و سرافراز باشند[6].
اگر اين موانع در پيش باشد طبيعي است که علماء اهل سنت بر آنچه که پذيرفته اند باز پابرجا خواهند بود مگر اينكه علماي اهل سنت فكر و انديشه خود را ا ز پيش داوريها و تعصبها و لجاجتهاي بي خودي رهايي بدهند و حقيقت را آنچنان كه هست ببيند به اميد چنان روزي كه تمامي طوايف مسلمين در زير يك بيرق و يك عقيده و يك رنگ جمع باشند.
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. المستبصرون، غلام اصغر البجنوري.
2. اهل سنت واقعي، دكتر محمد تيجاني.
3.همراه با راستگويان، دكتر محمد تيجاني.
پي نوشت ها:
[1] . اسراء/36.
[2] . دشتي، محمد، نهج البلاغه، خطبة قاصعه ص380، دفتر نشر الهادي، چ سيزدهم،1379.
[3] . زمر/18
[4] . نهج البلاغه، دشتي همان، حكمت 179.
[5] . تيجاني، دكتر محمد، اهل سنت واقعي، ج اول، انتشارات معارف اسلامي، چ دوم، 1372.
[6] . تيجاني، دكتر محمد، اهل بيت كليد مشكلها، ص10، انتشارات معارف اسلامي، چ اول، 1376.
اطلاعات مطلب
- تاریخ انتشار
- 24 تیر 93
- بازدید
- ۱٬۰۵۱
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.