آيا عالمان اهل تسنن نيز مانند عالمان شيعه روايت و يا رواياتي...

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

آيا عالمان اهل تسنن نيز مانند عالمان شيعه روايت و يا رواياتي درباره اهميت عزاداري امام حسين ـ عليه السلام ـ از ائمه مطرح کرده اند؟
پاسخ کارشناسی

پاسخ

بدون ترديد امام حسين ـ عليه السلام ـ فرزند رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و يکي از سروران جوانان اهل بهشت و از اهل بيت پيامبر ـ عليه السلام ـ مي باشد که در قرآن کريم محبت و دوستي شان با آيه مودت[1] بر مسلمين واجب گرديده است. و نيز رواياتي که از طريق اهل سنت نقل شده بر اين محبت و دوستي تاکيد دارند. يکي از اين روايات که مشتمل بر جملات متعددي است با جمله «من مات علي حب آل محمد مات شهيدا» آغاز مي گردد و به جمله «ألا و من مات علي بغض آل محمد مات کافراً و من مات علي بغضهم لم يشم رائحه الجنه» به پايان مي رسد.[2] فخر رازي که يکي از علماي برجسته اهل سنت است اين روايت را در تفسير خود نقل کرده در زير آن مي­گويد: شکي در اين نيست که بين فاطمه، علي، حسن و حسين و بين پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ تعلق شديدي وجود داشته و واجب است که آنان آل محمد باشند.[3]
اين واقعه تاريخي غير قابل انکار مي باشد که امام حسين ـ عليه السلام ـ با ياران اندک خود به مظلومانه ترين وجه توسط يزيد بن معاويه، در راه خدا و حفظ دين اسلام در کربلا و روز عاشوراي سال 61 هجري به شهادت رسيده و خانواده پاک او که خانواده پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بود با مظلومانه ترين وجه به اسارت گرفته شدند. بنابر اين براي يک مسلمان واقعي و پيرو راستين قرآن و سنت، همين آيه و روايات کافي است که نسبت به واقعه عاشورا اندوهگين و ماتم زده باشد و بدون شک بي تفاوتي نسبت به آن، دليل بر بي مبالاتي نسبت به دستور خدا و پيامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله وسلم ـ مي باشد، زيرا ممکن نيست کسي امام حسين ـ عليه السلام ـ را به عنوان قربي و اهل بيت پيامبر ـ عليه السلام ـ دوست داشته باشد، اما واقعه کربلا و عاشورا او را غمگين و ماتم زده  نگرداند. و نيز ممکن نيست کسي مسلمان باشد اما قيام امام حسين ـ عليه السلام ـ را در برابر انحراف و ظلم و دشمنان اسلام به عنوان قيام ناب الهي در قالب مجالس و عزاداري گرامي ندارد.
علما اهل سنت هر چند از ائمه اطهار ـ عليه السلام ـ در مورد اهميت عزاداري امام حسين ـ عليه السلام ـ رواياتي نقل نکرده اند، ولي از پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ رواياتي را مبني بر شهادت امام حسين ـ عليه السلام ـ نقل نموده که از آن جمله اين روايت است: «... روزي حسين ـ عليه السلام ـ در کودکي بر پشت و گردن پيامبر ـ صلي الله عليه وآله و سلم ـ بازي مي کرد که جبرئيل به پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ گفت آيا او را دوست داري فرمود بلي. جبرئيل گفت امت تو او را خواهد کشت. و سپس محل شهادت او را به پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نشان داده و مشتي خاک سرخ رنگ را از آن محل برداشته و به ام سلمه مي دهد...»[4] و نيز رواياتي را در مورد حوادث روز عاشورا و وقايع بعد از آن نقل نموده که در يکي از اين روايات چنين آمده است: «هنگامي که حسين بن علي کشته شد آفاق آسمان تا  چندين ماه رنگ سرخ را به خود گرفته بود و اين سرخي آسمان حکايت از گريه آن داشته است.»[5] تفتازاني از متکلمين به نام اهل سنت مي­گويد: ظلمي که بر اهل  بيت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ انجام گرفته نمي توان آن را پنهان نمود. زيرا بر اين ظلم که در نهايت شناعت بوده، جمادات و حيوانات بي زبان شهادت مي دهند و نزديک بود که زمين و آسمان بر آن گريه کنند و کوه ها از جا کنده شوند و صخره ها تکه تکه گردند. پس لعنت خدا بر کسي که اين کار را انجام داد يا به آن راضي شد و يا در اين جهت کوشيد. و عذاب آخرت شديد تر و ماندگار تر مي باشد.[6]
بنابر اين مي توان گفت علما آگاه اهل سنت نيز به خاطر واقعه عاشورا محزون و ماتم زده هستند. هر چند عوام آنان اطلاعات چنداني از مسئله عاشورا و کربلا ندارند. و لذا در برخي از مناطق اهل سنت ديده شده که در روز عاشورا براي امام حسين ـ عليه السلام ـ مجلس عزا تشکيل مي­دهند منتهي مجالس در ميان اهل سنت به علت هاي مختلفي فراگير نمي باشد.
اما فرقه وهابيت هماهنگ با سياست بني اميه و شخص يزيد بن معاويه مراسم عزا  و ماتم و سخنراني را در روز عاشورا حرام و بدعت مي دانند بلکه از اين حد فراتر رفته اين روز را مبارک شمرده و براي جشن و شادماني و شيريني خوري و خريدن لوازم  جديد منزل و سرمه کشيدن و نظافت و امثال اين ها مناسب مي­دانند و اين فرهنگي است که حجاج بن يوسف ثقفي آن را در زمان خلافت عبدالملک مروان براي شکنجه و عذاب شيعيان پايه گذاري کرد.[7]  و برخي از سني هايي بي اطلاع که با مراسم عزاداري روز عاشورا مخالفت مي­کنند متأثر از همين فرهنگ مي باشند.

پي نوشت ها:
[1]. شوري/ 23.
[2]. زمخشري، جار الله محمد بن عمر، کشاف، 4/220، بيروت، دار الکتب عربي.
[3]. رازي، فخر الدين محمد بن عمر، تفسير کبير، 27/122 ـ 123، بيروت، دار الکتب العلميه، اول، 1421 هـ .
[4]. احمد بن حنبل، مسند احمد، 3/ 242، بيروت، دار صادر، و هيثمي، مجمع الزوائد، 9/187، بيروت دار الکتب العلميه، 1408 ق.
[5]. سيوطي، جلال الدين، الدر المنثور، بيروت، دار الفکر، 1993 م و ابن کثير، اسماعيل بن عمر، تفسير ابن کثير 4/143، بيروت، دار ا لفکر، 1401 ق و طبري، محمد بن جرير، تفسير طبري، 25/124، بيروت، دار الفکر، 1405 ق.
[6]. تفتازاني، سعد الدين مسعود بن عمر، شرح مقاصد في علم الکلام، 2/307، پاکستان، دار النعماننيه، اول، 1401 ق.
[7]. الورداني، صالح، الشيعه في مصر من الامام علي ـ ص 34، قاهره، مطبعه مدبولي صغير، اول، 1414 ق.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
11 خرداد 93
بازدید
۱٬۰۰۰
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.