اعتقاد غاليان در مورد شهادت امام حسين ـ عليه السلام ـ چه بود و اين اعتقاد چه تأثيري خواهد داشت؟ لطفا توضيح کامل بفرمائيد:

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

اعتقاد غاليان در مورد شهادت امام حسين ـ عليه السلام ـ چه بود و اين اعتقاد چه تأثيري خواهد داشت؟ لطفا توضيح کامل بفرمائيد:

پاسخ کارشناسی

پاسخ

يکي از پديده­هاي انحرافي در انديشه­هاي ديني، پديده زياده روي و غلوّ در مقامات اولياي الهي است که خداوند متعال از سر لطف آنها را براي هدايت بشريت برگزيده است. عده­اي در راستاي اين غلوّ مقام ومنزلت آنها را به مقام خدايي و... رسانده اند و البته اين انحراف منحصر در حوزه اسلام نمي­باشد، بلکه با نگرش در آيات قرآن کريم مي توان متوجه شد که اديان قبلي نيز دچار اين انحراف گشته اند چنانچه خداوند متعال به اين انحراف اشاره مي فرمايند:

يهود گفتند: عزير فرزند خداست و اين گفتار آنهاست که با کفر آميخته است، خداوند آنها را بکشد که چرا اين گونه اند.[1]

غلوّ در مقامات اولياي الهي براي ضربه زدن به دين خداوند مي­باشد که قرآن کريم اين نگرش را چنين توصيف مي نمايد:

اينها مي­خواهند با زبان خود نور الهي را خاموش سازند ولي اراده خداوند اين است که نور خود را فراگير سازد هر چند کافران را خوش نيايد.[2]

خداوند متعال براي هدايت جامعه و دور نگه داشتن غلو و منحرف شدن از مسير الهي، ضمن هشداري نسبت به زياده روي و انحراف­ها مي­فرمايند که زياده روي همان پيروي از هواي نفس و گمراه شدن و گمراه کردن جامعه و انحراف از راه اصلي است که عده اي با هوي و هوس دنبال اين انحرافند و نبايد در اين دام غيرحق افتاد و دين خود را آلوده به انحرافات نمود.[3]

جامعه اسلامي نيز از اين انحراف در امان نماند و افرادي براي ضربه زدن به دين مقدس اسلام در فتنه غلوّ گرفتار شده و به پندار خويش به اهداف خود نزديک شدند. اما آنچه مکتب تشيع را در اين ميان برجسته تر نشان مي دهد، مبارزات ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ و علماي بزرگ شيعه با غاليان و پديده انحرافي غلوّ مي باشد که جامعه شيعي را با اين مبارزات از خطر افتادن در فتنه غلو نگه داشتند. امير مومنان علي ـ عليه السلام ـ در بيزاري از غاليان فرمودند: «پروردگارا من از غلات بيزارم همانند بيزاري عيسي بن مريم از نصاري خدايا آنها را خوارگردان و ياري شان مکن».[4]

امام صادق ـ عليه السلام ـ نيز با هشداري، جامعه شيعه را ازغلات دور نگه داشته و فرمودند:

با آنها نشست و برخاست نکنيد و هم سفره نگرديد و مصافحه و رفاقت مکنيد و آنها را وارث خود نسازيد.[5]

يکي از اين انحراف ها که عده اي گمراه، تلاش داشتند آن را در جامعه رواج دهند، انکار شهادت اباعبدالله الحسين ـ عليه السلام ـ مي باشد که افرادي ناخواسته به اين انحراف دامن مي زدند تا شايد بتوانند اهداف والاي قيام حضرت اباعبدالله الحسين ـ عليه السلام ـ را تحت تأثير انحرافات خود قرار دهند که ائمه هدي ـ عليهم السلام با روشن گري هاي خود،جامعه شيعي را از اين فتنه آگاه نمودند و نگذاشتند دشمنان در پيشبرد اهداف شوم خود موفق گردند به چند نمونه از اين روشن گري ها اشاره مي گردد:

1. وقتي عبدالله بن فضل از امام صادق ـ عليه السلام ـ از واقعه عاشورا و مصيبت هاي آن پرسيد و امام شمه اي از مصائب جدش را بيان داشتند تا رسيدند به اينجا که فرمود:

مصيبت بزرگ و ضربه به اسلام اين است که عده اي مي پندارد امام حسين ـ عليه السلام ـ به شهادت نرسيد و شبيه حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ مي باشد. (که به آسمان رفت و يهود پنداشتند که او را به صليب کشيدند) هر کس چنين پنداري داشته باشد، رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ و امير مومنان ـ عليه السلام ـ و ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ را تکذيب کرده است چرا که اين حضرات شهادت آن حضرت را خبر داده اند. و هر کس اينها را تکذيب کند به خداوند بزرگ کفر ورزيده است و خونش بر هر شنونده اين پندار، مباح است.

عبدالله بن فضل پرسيد: يابن رسول الله اگر اينها از شيعيان شما باشند چه؟

حضرت فرمود: اينها شيعه من نيستند و من از آنها بيزارم.[6]

2. در توقيعي از حجه بن الحسن عجل الله تعالي فرجه نيز آمده است که حضرت فرمودند: هر کس بپندارد که امام حسين ـ عليه السلام ـ کشته نشده است، کافر گشته و تکذيب نموده و گمراه مي باشد.[7]

از اين روايات مي توان نتيجه گرفت که اهل بيت ـ عليهم السلام ـ هميشه با غلوّ به مبارزه برخاسته و جامعه شيعي را از انحراف نجات مي دادند و همين مبارزات و روشن گري ها باعث پويايي مکتب شيعه گشته و هر کس که خود را در اين انحراف ها بيندازد از جامعه شيعي جدا گرديده و انکار رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ نموده و دچار کفر گشته است و ائمه هدي ـ عليهم السلام ـ چنين افرادي را گمراه و از شيعيان خود نمي دانند و اين مرز بين شيعيان اصيل با مدعيان دروغين و انحرافي است که شيعيان بتوانند خود را از فتنه جويي ها دور نگه دارند.

معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر:

1ـ در آمدي بر افکار غاليان در دين؛ نعمت الله صالحي.

2ـ تصحيح الاعتقاد، شيخ مفيد.

 


[1]. توبه / 30.

[2]. توبه / 32.

[3]. برداشتي آزاد از آيه 77 سوره مائده.

[4]. طوسي، محمد؛ الامالي، قم، دارالثقافه، 1414ق، ص650، مجلس 33، حديث 13.

[5]. مجلسي، محمد باقر، بحارالأنوار، بيروت، موسسه الوفاء، 1404ق، باب 10، حديث 55. ج25، ص296.

[6]. ر.ک: بحارالأنوار، بيروت، موسسه الوفاء، چاپ دوم، 1403ق، ج44، ص270، باب 32، حديث؛ ر.ک: بحراني، عبدالله، العوالم ـ الامام الحسين ـ ، قم، امير، چاپ اول، 1407ق، ص517.

[7]. طبرسي، احمد؛ الاحتجاج، بي جا، دارالنعمان، بي تا، ج2، ص283، و طبرسي،فضل بن حسن، اعلام الوري، باعلام الهدي، قم، موسسه آل البيت، چاپ اول، 1417ق، ج2، ص271.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
25 تیر 01
بازدید
۶۰
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.