از کدام طريق مي توان وجود پيامبراني مانند حضرت موسي يا عيسي و يا ساير پيامبران را اثبات کرد !؟ آيا در غیر قرآن، انجيل و تورات در کتب تاريخي معتبر اسمي از اين پيامبران به ميان آمده است !؟

  • نشان کردن
؟
متن کاربر

پرسش

از کدام طريق مي توان وجود پيامبراني مانند حضرت موسي يا عيسي و يا ساير پيامبران را اثبات کرد !؟ آيا در غیر قرآن، انجيل و تورات در کتب تاريخي معتبر اسمي از اين پيامبران به ميان آمده است !؟

پاسخ کارشناسی

پاسخ

بهترین منبعی که می­توان وجود پیامبران را از طریق آن اثبات کرد قرآن کریم و احادیث معصومین (ع)است و منابع و کتبی دیگری که هم در باره انبیاء نوشته شده از همین دو منبع گرفته شده اند. البته کتاب های آسمانی دیگری مثل تورات و انجیل نیز از منابع این مطلب به شمار می آیند لکن تورات وانجیل فعلی مورد تحریف قرار گرفته و در اناجیلی که امروز در دست مسیحیان می باشد به جز از حضرت عیسی(ع) از سایر انبیاء سخنی به میان نیامده است. و در تورات فعلی هر چند که تحریف شده است از انبیاء الهی نیز سخن گفته  و می تواند از منبع و دلیل قاطع بر وجود پیامبران گذشته به حساب آید. 

 قرآن در زمینه تاریخ و بیان مسائل تاریخی در خصوص پیامبران به چند دلیل حائز اهمیت است:

  1. در قضاوتی ساده و ابتدایی انسان می­تواند در یابد که جایگاه قرآن در ابعاد مختلف علوم از جمله بُعد تاریخی آن یکی از انواع معجزات قرآن به حساب می­آید و آن را از سایر علوم بشری متمایز می­کند. و اطلاعاتی که قرآن از شرح حال پیامبران و  تمدن ها و ملت های پیشین داده است، با آن صحت تاریخی، به اعتراف خود تاریخ نگاران اهل نظر در اختیار هیچ تاریخ نگاری نبوده است.
  2.  قرآن، تاریخ­ها و قصصی را عنوان کرده است که مردم آن عصر که قرآن در آن عصر آنها را مطرح کرده چیزی از آنها نمی دانستند و تا جایی که خود پیامبر نیز از آنها بی خبر بوده­اند.
  3. در میان مردم عرب در آن عصر که قصه گویی و تاریخ و شعر و ادب بی­نظیر بوده یک نفر مدعی اطلاع از آن مطالب نشده است.
  4. ویژگی منحصر به فرد قرآن کریم در این داستانها این است که از تورات و انجیل پیروی نکرده­است بلکه آنچه در قرآن آمده در این کتابهای تحریف شده و ساخته و پرداخته دست بشر هیچ اشاره ای به پیامبران عنوان شده در قرآن نشده است.
  5. تحقیقات مورخین و باستان شناسان عصر جدید موارد ذکر شده در قرآن به طور مثال درباره قوم سبا، قوم ثمود و غیره، نظر قرآن را تائید کرده اند. [1]

با توجه به مطالبی که عنوان شد آنچه مسلم است این مطلب است که نام درست و صحيح عده‌ای اندکي از پيامبران از طريق منابع معتبر يعني قرآن کريم، روايات و کتب تاريخي اسلامي به ما رسيده است.

تعداد پيامبران خدا که در برخی روایات آمده و معروف هم این چنین است صد و بیست و چهار هزار است از میان این تعداد فقط 26 نفر از آنها در قرآن صريحاً نامشان ذکر شده است که آنها عبارتنداز: آدم، نوح، ادريس، صالح، هود، ابراهيم، اسماعيل، اسحاق، يوسف، لوط، يعقوب، موسي، هارون، شعيب، زکريا، يحيي، عيسي، داود، سليمان، الياس، اليسع، ذوالکفل، ايوب، يونس، عزير و محمد (عليهم الصلاة و السلام). پيامبران ديگري نيز هستند که در قرآن اشاراتي به آنها شده بي­آنکه صريحاً نام آنها بيان شود.[2]

خداوند متعال در قرآن کریم می­فرماید:«و رسلا قد قصصناهم عليک من قبل و رسلا لم نقصصهم عليک[3]»؛ و رسولاني که شرح حال آنان را از پيش بر تو حکايت کرديم و نيز رسولاني که داستان ايشان را حکايت نکرديم» با توجه به این آیه قرآن خود صریحا اشاره دارد که نام تمامی پیامبران در قرآن عنوان نشده است.

از میان کتبی که به نام و گوشه ای از تاریخ پیامبران اشاره داشته است آنهم در پرتو آیات و روایات می­توان به کتاب بحار الانوار تألیف مرحوم مجلسی و کتاب عقايد اسلام در قرآن تألیف علامه مرتضي عسگري اشاره کرد که با استفاده از منابع و مصادر اسلامي بحث جامع و کاملي در زمينه تاريخ انبياء دارند، علامه عسگری در این زمینه می­فرمایند :

اوصياي پس از حضرت آدم در کتب سيره بدين قرار است، حضرات: شيث، انوش، قينان، مهلاييل، يوارد، متوشلح و لمک[4]  (عليهم صلوات الله). از فحوای مطالبی که ايشان نقل مي­کند بر مي­آيد که تمامي اين اوصياء از انبياي الهي بوده­اند.

در مفاتيح الجنان ذیل اعمال ام داود اسامی پیامبرانی ذکر شده است که به گوشه ای از آن اشاره می­کنیم : اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى هَابِیلَ وَ شَیْثٍ وَ إِدْرِیسَ وَ نُوحٍ وَ هُودٍ وَ صَالِحٍ وَ إِبْرَاهِیمَ وَ إِسْمَاعِیلَ وَ إِسْحَاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ یُوسُفَ وَ الْأَسْبَاطِ وَ لُوطٍ وَ شُعَیْبٍ وَ أَیُّوبَ وَ مُوسَى وَ هَارُونَ وَ یُوشَعَ وَ مِیشَا وَ الْخِضْرِ وَ ذِی الْقَرْنَیْنِ وَ یُونُسَ وَ إِلْیَاسَ وَ الْیَسَعِ وَ ذِی الْکِفْلِ وَ طَالُوتَ وَ دَاوُدَ وَ سُلَیْمَانَ وَ زَکَرِیَّا وَ شَعْیَا وَ یَحْیَى وَ تُورَخَ وَ مَتَّى وَ إِرْمِیَا وَ حَیْقُوقَ وَ دَانِیَالَ وَ عُزَیْرٍ وَ عِیسَى وَ شَمْعُونَ وَ جِرْجِیسَ وَ الْحَوَارِیِّینَ وَ الْأَتْبَاعِ وَ خَالِدٍ وَ حَنْظَلَةَ وَ لُقْمَانَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ ارْحَمْ مُحَمَّدا وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ بَارِکْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ کَمَا صَلَّیْتَ وَ رَحِمْتَ [وَ تَرَحَّمْتَ‏] وَ بَارَکْتَ عَلَى إِبْرَاهِیمَ وَ آلِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ.

برخی از منابع معتبر و موثقی که در باره قصه انبیاء نوشته شده و غالبا بر گرفته از قرآن و روایت هستند عبارت اند از::

  1. پیامبر اعظم(ص) در ایینه گفتار اندیشمندان غیر مسلمان، محمد کاظم جعفر زاده فیروزآبادی، مرکز پژوهش‌های اسلامی صدا و سیما.
  2. تاریخ پیامبران، محمد باقر مجلسی
  3. تاریخ طبری: نویسنده محمد بن جریر طبری
  4. تاریخ یعقوبی تألیف احمد ابن ابی یعقوب
  5. تفسیر نمونه، ح11، ص228، نشر دارالکتب الاسلامیه، تهران 1379 ش.
  6. داستان پيامبران يا قصه‏هاى قرآن از آدم تا خاتم‏، يوسف عزيزى؛
  7. زندگی‌نامه پیامبر اسلام؛ کارن آرمسترانر
  8. عقايد اسلام در قرآن، مرتضی عسکری ترجمه عطا محمد سردار نيا
  9. قصص قرآن ، صدرالدین بلاغی.
  10. قصص قرآن یا تاریخ انبیا، رسولی محلاتی
  11. ماهنامه سیاحت غرب، ش 38، پیامبر اعظم از نگاه متفکران غربی، حسین پاشا.
  12. مجمل‌التواریخ والقصص. به تصحیح محمدتقی بهار ملک‌الشعرا
  13. محمد در اروپا، مینو صمیمی، مترجم: عباس مهرپویا، انتشارات مؤسسه اطلاعات.
  14. مروج الذهب ومعادن الجوهر تالیف ابوالحسین علی ابن حسین المسعودی معتزلی شافعی
  15.  معارف و معاریف، مصطفی دشتی،ج ،3 ،ص ،427،دانش، قم، 1376.
  16. منشور جاوید ، جعفر سبحانی، ج11 و12.

نگارش تاریخ پیش از اسلام ، مسعودی

 


[1] .ر.ک :کتابهای قرآن و تورات و انجیل و علم بررسی کتب مقدس در پرتو علوم جدید،عهدین، قرآن و علم (در ۱۹۷۶): وی در این کتاب استدلال می‌کند که قرآن، هیچ عبارتی ندارد که با واقعیات اثبات‌شدهٔ علمی در تناقض باشد.فراعنهٔ مومیایی: بررسی پزشکی نوین (در ۱۹۹۱)بازتاب‌ها بر قرآن، بشر از کجا می‌آید؟ پاسخ‌های علم و کتاب مقدس،موسی و فرعون، عبری‌ها در مصر نوشته پرفسور موریس بوکای

[2]. مکارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، نشر دارالکتب الاسلامیه، تهران 1379 ش. ج20، ص185.

[3]. نساء/164

[4]. عسگري، مرتضي، عقايد اسلام در قرآن، ترجمه عطا محمد سردار نيا، تهران، نشر مجمع اسلامي، ج3، ص10.

اطلاعات مطلب

تاریخ انتشار
22 تیر 01
بازدید
۹۱
گفت‌وگو

دیدگاه کاربران

حداقل ۵ کاراکتر؛ دیدگاه پس از بررسی نمایش داده می‌شود.

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.